The girl with the dragon… skirt

Kamakailan umalis kami papuntang Baler dahil puro t-shirt at jeans/cargo pants ang mga kadamitan kong casual ay naisip kong bumili ng skort. oo yung short na nagpapanggap na skirt.  Alangan naman kasi mag-dive ako sa tubig na naka-pants.

Nung nililigpit na ‘yong mga damit, nakipagtalo daw si Nanay  sa kasama namin sa bahay.  Isauli raw ‘yong palda doon sa isang nangungupahan sa amin baka napasama sa mga nakuha sa sampayan. Sabi ng kasama namin, akin ‘yon kasi halos mga damit ko ang mga nilabhan n’ya.  Ayaw daw talagang maniwala, kasi hindi naman daw ako nagpapalda.

Oh well kilala nga ako ng Nanay ko at ang lesson ‘pag bumli ako ng pa-girl na outfit ay ipakita muna sa kanya, baka ipamigay n’ya sa iba.

Ang Paborito Naming Laruan ni Matmat

I

Grade three po ako no’ng maging kaklase ko si Paeng. Si Paeng po ang naging kalaro ko sa takbuhan at Game Boy. Minsan din po nag-aaway kami kasi po nang-aaway siya ‘pag natatalo siya sa laro. Pero matapang po si Paeng, takot nga sa kanya ang mga kaklase namin eh!

II

Second grading period po namin no’ng mag-transfer sa school si Mathew. Tawag namin sa kanya ay Matmat, ang “Patpat.” Ang payat po kasi niya at ang putla pa. Pareho kaming nine years old pero siya may salamin na. Pala-ngiti naman siya sa akin at sa iba pa naming kaklase. Pero hindi ko po s’ya pinapansin masyado kasi parang ‘di siya masayang kasama.

II.

Isang araw nakaupo ako malapit sa kanya, hinihintay po namin si teacher Rudy. Nagsusulat po s’ya sa papel. Akala ko po nagdo-drawing, ‘yon pala ay tinitingnan niya ang assignment namin kay teacher Rudy. Lumapit ako sa kanya, sabi ko, “Matmat pakopyahin mo naman ako sa assignment natin, mahina ako sa Math e.” Ang sabi niya “Ayoko, bilin ng Nanay ko huwag daw akong magpapakopya.”

IV.

Simula po noon, inis na po ako kay Matmat. Kung ayaw niya, ayoko rin sa kanya, hmp! Ako may friends gaya ni Paeng, may Game boy, at walang tumutukso sa akin na patpat. Kahit mahina po ako sa Math, magaling naman ako sa ibang subjects lalo na sa Science. Alam ko sa’n umiikot ang earth at ano ang pina-pump ng puso. Oha! Oha!

V.

Kulay red po ang grade ko sa Math, 74%. Nang ibigay ko po kay Mama ‘yong (report) card ko pinagalitan n’ya ako, Nang makita naman ni Papa, akala ko po papaluin n’ya ako. Takot na takot ako kina Mama at Papa kasi bagsak ako. Tapos mababa rin ang grade ko noong first grading period. 79 +74+_+_ =?

VI.

Kinuha ni Papa ang Game boy ko, hindi na rin ako puwedeng manood ng TV ‘pag may pasok. Hayyyy! Buti pa ang mga classmates ko masasaya. Buti pa sila walang bagsak. Buti sila makakapaglaro pa rin. Buti pa si Matmat, kahit payat nagta-top sa Math. Teka, ba’t ko ba siya iniisip? Hindi naman kami friends.

VII.

Nagku-quiz kami sa Math nang narinig ko po na gusto ni Paeng na pakopyahin s’ya ni Matmat. Hindi pumayag si Matmat, kaya sabi ni Paeng mamayang uwian lagot daw siya. Kinabahan po ako. No’ng uwian, nakita ko na itinulak ni Paeng si Matmat, natumba s’ya sa lupa. No’ng parang itatapon ni Paeng ang mga libro ni Matmat, pinigilan ko po si Paeng. Ako po tuloy ang nabagsakan ng mga libro, ang sakit!

IX.

Isa, dalawa, takbo! Hinila ko si Matmat palayo kay Paeng. Hinihila ko pa siya kasi ang bagal-bagal po n’yang tumakbo. Noon malayo na po kami, napansin kong nahihirapang huminga si Matmat. Sabi po n’ya, “hinihika ako, hinihika ako!”  Pero sabi niya malapit na raw ang bahay nila kaya sinamahan ko siya pabalik sa kanila. Ang bahay pala nila ay tabi ng pinakamalaking junk shop sa amin. Ito raw ang kompanyang pinapasukan ng mga magulang n’ya.

X.

Malinis po ang bahay nila Matmat pero wala silang ga’nong gamit. Iyong TV nila black and white at ‘yong antenna po no’n ay nakalagay sa kanilang  bintana. May mga platong itim sa dingding nila. Sabi ni Matmat, mahilig daw kasi sa music ang Tatay n’ya.  Dati raw napapatugtog ng Tatay n’ya iyong mga platong ‘yon pero ngayon bago na raw, (cassette) tapes na.  Kinuha ni Matmat ‘yong gamot niya sa hika (Nebulizer) sa parang sirang microwave oven.

XI.

Dumating ang Nanay ni Matmat galing pong palengke.  Marami itong pinamili kasi malaki raw ang kita nito sa kanilang kompanya. May mga nakita akong mga gulay, isda, ‘di plantsadong damit, at ang hinihinging laruan ni Matmat. Nagulat po ako no’ng makita ko ang pasalubong na laruan n’ya kay Matmat, multiplication flashcards, laruan po ba ‘yon?

XII.

Kahit karton at hindi colorful, ang saya-saya ni Matmat nang tanggapin n’ya ang flashcards. “Ba’t ‘yan ang ipinabili mo sa Nanay mo,” tanong ko po sa kanya. Sabi n’ya hindi raw kasi niya makita sa dyaryo kapag iyon ang papel na ginagamit nila sa paglalaro. Saka naguguluhan daw siya sa number four ng tatay n’ya parang number nine. Hindi ko po talaga alam kung bakit ang tingin ni Matmat ay laruan ‘yon. Pero no’ng sumali po ako sa laro nila Matmat at Nanay n’ya, nakakatuwa at nakakaba po pala.

XIII.

Nagsimula kami sa ibang flashcards na nabili noon nila Matmat. May tungkol sa animals, fruit at ang paborito ni Matmat na addition and subtraction. Akala ko po magaling na ako sa sum pero hindi pa po pala. Ang yabang-yabang ko pa po na madali lang sa akin ang mag-plus, ‘yon pala ‘pag mabilis na, ang hirap po pa lang sumagot. Lalo naman po sa minus. Nagbibilang pa lang ako sa daliri ko, sagot na ng sagot si Matmat. Siguro, alam na alam n’ya na lahat ‘yon. No’ng sabi nila Matmat na gamitin na namin ‘yong multiplication flashcards n’ya, nagsabi na po ako na uuwi na ako. “Baka hinahanap na po ako sa amin, good bye po!”

XIV.

Gusto ko pong matalo si Matmat kaya nagpabili rin ako ng flashcards kay Mama. Sabi ni Mama kung sigurado raw po ba ako sa pinabibili ko kasi baka ang ibig kong sabihin ay pogs o teks.  Si Mama talaga, niloloko pa ako. Araw-araw nagpa-practice ako kasama si Yaya. Minsan sumasama rin si Mama ‘pag hindi siya pagod sa work. Sini-secret ko po kay Matmat ‘yon, para ‘pag naglaro na kami ulit, two times na akong magaling.

XV.

“Bakit close na kayo ni Matmat?” tanong po sa akin ni Paeng noong nasa canteen kami ni Matmat. “Ako maraming toys, may bike, at maraming baon parati. Nagsi-share pa nga ako sa ‘yo tapos sasama ka lang dito,” galit ni Paeng habang nakapamewang at nakanguso kay Matmat. “Mabait naman s’ya at saka masayang kalaro,” sagot ko po kay Paeng. “Bakit ‘di ba ako mabait at ‘di ako masayang kasama?” Sagot sa akin ni Paeng. “Saka ang galing-galing ni Matmat sa flashcards.” Ayon natahimik po si Paeng. Ano daw po ba ang flashcards?

XVI.

Isinama po namin ni Matmat sa kanilang bahay si Paeng. Natatawa nga po ako no’ng makita na ni Paeng ang mga flashcards ni Matmat, akala n’ya rin bagong labas na laruan. No’ng araw din po iyon nang makilala ko ang tatay ni Matmat na si Mang Marcos. May buhay-buhat po itong green na maliit na ref (refrigerator). Ang galing, may ilaw pa tuwing bubuksan namin ang bagong cabinet ni Matmat. Tapos nakilaro rin sa amin si Mang Marcos. Ang galing n’ya rin po sa sum at minus!

XVII.

Simula noon friends na kami nila Paeng at Matmat. Lagi na kaming naglalaro ng mga flashcards at nagpapalitan din po kami. Minsan natatalo na rin po namin si Matmat. Ang saya-saya! Kaso isang araw nagalit si Paeng kay Matmat kasi nandadaya raw po s’ya. Natulak ni Paeng si Matmat na napaupo sa lupa. Umiyak po si Matmat sa sakit at maya-maya ay hinihika na naman po s’ya. Tapos hindi pala nadala ni Matmat ang gamot n’ya.

XVIII.

Binuhat namin ni Paeng si Matmat patakbo sa bahay nila. Isa, dalawa, tatlo, pang- ilang street nga ba sa kanila? Sabi ni Paeng kung mag-tricycle na lang kami, hati na lang kami sa bayad. Paano nga po ba maghati? Minus ba ‘yon o times? Pero bago pa po kami mag-tricycle, nakita namin si Mang Marcos na nagtutulak ng kanyang kariton. Sumakay po kaming tatlo sa kanyang malaking kariton pabalik sa kanilang bahay. Ang bilis nga po ni Mang Marcos magtulak ng kariton, two times! Kaya madali pong nagamot si Matmat.

XIX.

Humingi po ng tawad si Paeng kay Matmat at pinatawad naman po s’ya ni Matmat. Hindi rin po siya pinagalitan ni Mang Marcos. Ang sabi pa nga po n’ya ay sana ay maging matatalik kaming magkaibigan hanggang paglaki namin. Kaso, isang araw sabi naman ni Papa lilipat daw po kami ng Davao. Doon daw po s’ya pinagtatrabaho ng boss n’ya. Pare-pareho po kaming nalungkot nila Paeng at Matmat. Nag-iyakan pa nga po kami no’ng nagpaalam na ako sa kanila at no’ng binigyan ko sila ng flash cards. Binigyan ko ng division flashcards sila Matmat at Paeng. Binigyan din nila ako ng cards pero hindi naman po flashcards kundi friendship cards.

XX  

Ngayon pong grade five na ako, hindi ko na po masyado na nagagamit ang mga flash cards ko. Siguro kasi magaling na po ako sa Math. Siguro kasi puwede na kaming gumamit ng computer dito sa school. Pero alam n’yo po kung tatanungin n’yo po ako kung ano ang paborito kong laruan, flashcards pa rin po. Kasi rito po ako natututo sa Math, hindi rin po kailangang mahal ang laruan at saka rito ko rin po naging kaibigan sina Matmat at Paeng. Maraming salamat po!- Sedrich.

Ang entry na ito ay aking lahok sa Kategoryang Kwentong Pambata sa Saranggola blog awards 3 (www.saranggolablogawards.com.)

Bi-day ni Nanay (A Hoshi’s monologue)

I.

Birthday ng Nanay ko ngayon, pero wala ako sa bahay.

Malungkot ba  ako? Hindi naman, pabor pa nga e!

Pag-uwi ko mamaya, kakain na lang ako at kakanta sa videoke

Iyon ay kung mayroon at hindi ballroom ang magaganap.

II

Tulad noong isang taon, ganon din ang iniregalo ko sa nanay ko.

Mas okay sa kanya ‘yon, saka ‘yon din naman ang sabi niya.

Malaking diperensya noon bata ako, na hihingi ako ng pera

para ipambili ng regalo rin sa kanya at kalaunan ay hihingin ko rin.

III.

Specialty ni Nanay ang kilawing dilis pati na ang menudo at kaldereta.

Kaya tuwing may handaan kasama ang mga ‘yon  sa mga nakahain.

Noon ako na ang nagtotoka sa sarili ko na mag-waitress.

Pero mas type ko na ngayon ang maghugas na lang ng pinggan.

IV.

Wala ng makakasaksi kung gaano katagaktak ang pawis ko

Hindi na ako magtatanong ng “ate o kuya, tita o tito tapos na po kayo?

At maiiwasan ko na rin ang mga chikadora na panay ang chismak

“Ayan na ba yong bunso n’ya? Aba’y dati ganito-ganire lang yan e!”

V.

Kilala ko naman ang karamihan sa kabarkada n’ya,

mas kilala kumpara sa mga kamag-anak namin.

Mahirap kasi  tandaan ‘pag pare-pareho ang mukha

at minsan lang kung magpakita tapos magkakailangan pa kayo.

VI.

Ang mga amiga kasi ni mi Mama ay mga viva.

Hindi ka patatahimikin sa kakatanong at kakausyoso

Magkukuwento ng kanilang buhay, pamilya at pagkakaibigan

Na malamang ay mauuwi sa tawanan, sabay hampas ng abaniko

(buhahahaha)

VII

O s’ya-s’ya isa lang naman ang  gusto kong  sabihin talaga,

Maligayang Kaarawan Nanay Jules, more years to come – more

Blessings, more love, more peace of mind, and more power!

Vaya con Dios!