I

maraming bagay na naglalaro sa aking isipan, na sa dami ay hindi ko na ma-explain at tinatamad na akong sabihin.

basta ito ‘yon..

hulaan?
hulaan?

i-pyschology n’yo na lang ako sa ubod ng linaw pero weird na drawing ko. hehehe!

Somewhere in Time

Nakapanood ako ulit ng tragic pero naiibang love story ng old fick na Somewhere in Time. Pinagbibidahan ito ng yumaong aktor at mas kilalang SuperMan na si Christopher Reeve at ng magandang si JANE Seymour ( yung ganda niya parang yung crush kong si Catherine Zeta Jones).

21-09-09_1451
Somewhere in Time (original copy)

Siguro ngayon naging ordinaryo na lang ang love story na may twist na time travelling o yung mahal noong isang tao sa story ay nabuhay sa nakalipas.Pero noong napanood ko ang 1980 film na ito noong high school ako saVHS pa ay sobrang naantig ako. Karagdagan pa yung na napaka-familiar background music dito.

Dito talagang babalik ka sa nakalipas, kasi yong pagkakagawa pa lang ng film na ito ay ni wala pa ako sa plano ng aking mga magulang. tapos ang masaya pa ay nag- time travel pa talaga si Richard (Mr. Reeve) sa taong 1912 para lang sa babaeng kinahuhumalingan niya. in fairness naman talaga, kung ganoon ka-classic ang beauty.

Marahil dala ng napanood ko ulit, napaisip ako. Ano nga bang sandali o eksaktong petsa ng buhay ko ang gusto kong balikan? Alam n’yo kahit masarap balikan yung mga sandaling naglalaro lamang ako sa ilalim ng ulan, masayang gumagawa ng activities noong high school at ma-anime na ma-anime pa, ayoko na sila balikan.

Napagtanto ko na ang nakalipas sa akin ay isa na lamang dapat ala-ala at ayoko rin naman alamin masyado ( konti lang hehhee) ang hinaharap. Ang nais ko ay mamuhay sa kasalukuyan kahit siguro mas mahirap at maraming challenge. Kahit pa halimbawa, yung memory ko ay mabura at balik din sa time na pupuntahan ko. Kung ano man ako ngayon, dahil yun sa napagdaanan ko at magiging pundasyon ko sa hinaharap.

hayyyy.. may naalala tuloy ako na mahirap kalimutan… charot!

Napagtanto ni Bunso

Para sa selebrasyon ng Holy Week, narito ang emosyonal na sulat na aking natanggap. Nais ko itong ibahagi sa inyo upang inyong pagbulayan…maraming salamat po!

Dear Ate Jevs,

Ang magkaroon ng maraming kapatid ay tinatawag kong tadhana.  Technically, pinalaki ako ng aking ina kasama ng aking 9 na nakatatandang kapatid. Out of my five brothers and four sisters, may tatlo akong kuya na lagi kong nakakasama. Yung isa, ‘yon ang minsang nag-alaga sa akin- as in siyang nagpakain at nagpaligo, yung isa nagbabantay sa akin ‘pag walang maiiwan at ‘yong isa ang palagi kong kalaro at nakakaaway. Of course, normal na sa amin ang mag-away o palaging mapagalitan ako. Basta, isa lang masasabi ko, binayayaan ako ng mga kuyang maiinitin ang ulo.  Tatlo sa mga ate ko ang naging ka-close ko, specially the younger one & significantly yong second to the eldest.  May ate naman ako na extraordinary in so many reasons.

I remember my debut at part ng party ay ang speech ko. That time there were no gaps and complications, except of course of our irreversible intriguing past.  Kahit nakalipas na iyon, walang part ng speech ko ang madi-delete bagkus ay baka nadagdagan pa

Habang tumatagal, I realized lumaki pala ako sa environment ng mga taong may kanya-kanyang personality and background. Pero may common denominator sila na kung saan naiiba naman ako… masyado silang sociable & friendly. Just imagine na lang na kapag may handaan, habang aligaga sila sa pag-aasikaso sa kanilang mga bisita, nandoon ako sa kuwarto mag-isang nanood ng TV or worst nasa taas ng cabinet para magmukmok.

Hindi ko na binibilang at inaalala kong nakaaway ko ang ilan sa kanila, obviously, ako bata kaya ako ang talo at dapat na magparaya.  But may isa sa kanila, ang hindi ko na kinaya na hanggang ngayon ay civil lang ang aking pakikisama.  Medyo makulay ang aming samahan – from friend to foe sisters. Ang masakit dun isa pa naman siya sa bung-buo kong kapatid.

Magkagayon man, pare-pareho lang naman kami na tinadhanang magsama-samang mamuhay kahit may mga bagay kami na hindi type sa isa’t isa. Anuman sila, bahagi sila ng aking pagkatao. Kung wala si Bestfriend ate – hindi siguro ako palaban, independent, at mapangarap. Kung wala yung mga kuya ko na nakasama ko, siguro hindi ko ma-a-appreciate ang kahalagahan pagkain sa aming mesa, ang magkaron ng pananampalataya, na ang swerte ko na normal akong ipinanganak, at di ko dapat i-expect na lahat ng tao sa mundo ay tulad ng iniisip ko o papabor sa mga gusto ko.

May panahon na nasabi ko na balang araw magagantihan ko ito,  na sana ito ang mangyari sa kanya, hanggang kailan ba susunod ako sa kanila at bakit ba naging kapatid ko ito? Pero noong nag-mature ako, na-appreciate ko sila. Ibinigay sila ni God sa akin as blessings & challenge. Kung baga, hindi ko kailangan na magkaroon ng sobrang caring at loving na mga ate para lang maging self-centered spoiled brat.  At hindi naging ganun kabait at generous ang mga kuya para matutoto akong mapagkumbaba at magpasalamat sa mga bagay na natatanggap ko.

Sincerely,

Nemitz B.

Dear Nemitz,

I’m happy na sa pagdaan ng panahon ay nag-mature na rin ang pagtingin mo sa iyong mga kapatid. Hindi mo lang naiitindihan kundi nauunawaan mo rin sa mas malalim na konsepto ang kahalagahan ng kanilang pag-e-exist sa iyong buhay.

Maaaring may time na naging pasang krus mo sila pero yang krus na ‘yan ang nagtatag ng iyong pagkatao.  Minsan kasi hindi lahat ng blessings ay dumarating sa anyong masarap na lunukin. May mga pagkakataon na kailangan mo munang namnamin ang pait at kakaibang katangian nito bago ka masarapan sa paglunok.

Thanks for sharing your thought and may you have wonderful Lenten vacation!

Ate Jevz

Old school

Bumisita ang isa sa aking pinakapaboritong pinsang lalake (2 lang naman sila). Paborito ko siya kasi bukod sa magandang lalaking tulad ko (chuz!) ay nasasakyan niya ang mga ka-weirduhan ko. Siya lang naman ang pinsan ko na naglakas loob na pagdamitin ako ng gown sa kasal niya bilang abay …wadapak!

Anyway, sa gitna ng inuman nila ni kuya saklay ay natanong niya sa akin kung may opening sa opisina. Sa isip ko, caregiver yung tinapos niya kaya sabi ko tignan ko, pero sa pagkakaalam ko babae yung pina-priority sa amin. Nakalimutan ko na nursing nga pala siya. Eh d ba pag tapos ka ng ganung course eh amoy dollar ka na..

At dahil mana sa akin na mahilig sa hirit, sabi niya kung pwede raw yung work na linggo ang pahinga. Mayroon daw kasi siyang nahanap kaso yung day-off eh Monday to Friday… ano intindi nyo? Sabi ko, hanep na trabaho iyan dalawang araw lang ang pasok. Iyon pala mamimili siya ng day-off alin sa mga araw sa weekdays.

sa bagay pamilyadong tao na ang pinsan ko kaya siguro yung sun inaaalay na niya sa pamilya niya (Eh trabaho nga, iyon kaya dapat siya muna ang mag-adjust lalo na kung desperado na.). tapos maya-maya nabanggit niya “old school na kasi.”

Nag-sink lang sa kokote ko ang ibig niyang sabihin kinabukasan…napag-alam ko kay manang juling na hindi pala siya umuuwi sa bahay nila dahil wala siyang trabaho. Hiya na rin siguro, habang wala pa siyang nahahanap. Naisip ko lang na tapos nga siya pero nahihirapan nang maghanap ng work dahil sabi nga niya 2 years lang tanda ni Kuya saklay sa kanya. Eh si kuya saklay 10 taon ang gulang sa akin.

Nung lumalamon kami ni kuya saklay ibinahagi ko sa kanya ang aking sentimyento. Ikako, magkapareho sila pinsan at ang isa naming magaling na kapatid … nung panahon na nag-aaral sila ay mga nagbulakbol, hayun dekada na sa school hindi pa rin nagsipagtapos. Nakakalungkot lang isipin na kung kailan gusto na nilang magbagong buhay, magpatuloy sa pag-aaral at umasa ng magandang trabaho ay medyo malabo na. … (naks palalim na ito!) ngayon pa naman na tumatayo na sila bilang padre de pamilya.

Marami sa lugar naming ang gaya nila… at alam kong maraming kabataan din ang tinutularan sila… yung hindi nakinig sa “Time is gold,” “conserve energy (money),” study your lesson and be good,” etche tira!!! Panakot ko nga minsan dun sa magaling naming kapatid yung kapit-bahay namin na inaaway ko kasi kinakana yung doggies namin…wala na siguro makain. Alam mo yun…. Yung nabubuhay sa kung anong darating… hindi nagsusumikap sa buhay…

Naaalala ko noon, sinabihan ko rin ang magaling kong kapatid na kahit naman di mo iwan iyong pagbabarkada mo basta siguraduhin mo man lang na napapasa mo yung mga subjects mo. Siempre pa, hindi siya nakinig… mas matanda siya sa akin e.. pero nare-realize niya na ngayon na tumpakers ako… yung isa ko ngang ka-barkada, kababaeng tao tumatalon sa pader para lang mag-cutting class at ng makapag-arcade sa ever, eh nagkaroon pa ng honor. Katwiran niya pag may exam naman daw eh tumataas ang bakod sa school.

Alam ko na marami diyan ang nilalamon ng guilt, pity at ang pinakamatindi yung low self esteem. Yun ang dahilan ng kanilang depression na nauuwi sa pagpapatihulog sa billboard sa edsa sa may tapat ng isang giant TV station. Pero, kung iisipin naman talaga… wala silang dapat sisihin kundi ang sarili nila…lalo na kung may ipang-aaral naman pero ginamit sa mga kabulastugan at kababalaghan. (naku lalong na-depress choriii!!!)

Masarap kotongan pero huli na para mga “old school.” Kapag nakakausap ko sila, sinasabi ko na “fight lang” kahit naman ikako sa mga tapos at fresh na like me… eh dumaan din sa mga chiverlou at chinilin china eklabu. Yun nga lang kailangan nilang doblehin pa. Wish ko lang talaga na matuto na ang kabataang Pilipino…(naks!) sa mga naunang pasaway sa kanila.

the 20 Questions

A tag from Avi I need to answer these twenty questions.

RULES:

Remove 1 question from below, and add in your personal question, make it a total of 20 questions, then tag 8 people in your list, list them out at the end of this post. Notify them in their chat box that he/she has been tagged.

1.) Have you ever made a wish on a falling star? Did it come true?
nope. I pray lang e

2.) At what age do you wish to marry?
29

3.) What color do you like most?
Before purple, then blue but now kahit anong stunning colors …

4.) Where is the place that you want to go the most?
Greece. Because once upon a time I’m fond of Greek Mythology

5.) Which part of you that you hate the most?
being indecisive…

6.) When you encounter a sad moment, what do you do?
I pray and I convince my self that there’s no way but to go up and be happy…

7.) What are you afraid to lose the most?
family of course…memory…emotion

8.) If you win $1 million, what would you do?
House and lot, car, business… then ¼ nun donate ko na…

9.) If you meet someone that you love, would you confess to him/her?
Maybe… Time is short and ‘yong feeling nandoon na e. Bukas kasi baka hindi ko na siya love. Ako pa trip- trip lang…

10.) List out 3 good points of the person who tagged you.
She’s creative, reliable and casual

11.) What are the requirements that you wish from your other half?
be quiet, be smart, be funny, be God fearing and of course sumunod siya sa akin… hahaha!

12.) Till now, what is the moment that you regret the most?
ano nga ba?

13.) Which type of person do you hate the most?
Inhuman

14.) What is your ambition?
To have a tree house like yung kay peter pan.

15.) What is the thing that will make you think he is bad?
pag binatos ako…

16.) What is it that people doesn’t know about you?
That I really value my privacy and freedom

17.) What is your motto in life?
Live life to the fullest…

18.) What kind of chocolate do you prefer?
Basta ‘Cadbury’ chocolate bar with almonds

19.) In 2008, do you have a new year’s resolution?
Yes. I like to plan and dream…

20.) If your better half is cheating on you, will you forgive him?
pag syota gantihan, pag asawa na hiwalayan na…trust is very important for me.

Hey, Grace, Kay-Ane, Shobe and cherime, -it’s your turn to answer them!