Best friend, wer n u?

Dear Ate Jevs,

Kapag sumasapit ang Nobyembre, maraming petsa sa aking kalendaryo ang aking minamarkahan.  Subalit, ang date na 12 bagaman hindi ko na nilalagyan ng anumang tanda ay nagiging espesyal tuwing naalala ko ang isang tao na naging bahagi ng aking kabataan dahil iyon ang petsa ng kapanganakan niya.

Sa isang public elementary school po ako nag-aral  na nilalakad ko lang mula sa aming tahanan.  Maituturing kong pinakamasayang taon sa akin ay noong grade 4 ako. Ang sarap ng feeling ko noon dahil section 2 ako na kahit second priority lang sa mga bagong libro o bagong upuan ay napakamahayahay naman ng aming pag-aaral.

Inabot na rin ako noon ng tag-hirap sa public schools. Halos isang daan kaming estudyante sa isang classroom sa mga unang buwan at agawan ng upuan. ‘Pag late ka sa klase,  kung ‘di ka sa dulo ay sa labas ka na ng classroom makikinig sa iyong maestra.  Pero kahit ganon, ang saya pa rin dahil bago at matapos ang klase laro lang kami ng laro (siyato, habulan, agawan base, patintero, etc)

Isang araw, may mga bago atang transferees na napadpad sa aming section.    Walang maupuan ang iba, eh ako na may teritoryo sa pinakadulo ng first row, naawa sa isang maputi, mataba-taba at maliit na bago kong kaklase.  Ipinaupo ko siya sa tabi ko, kasi payat naman ako noon at mahilig na mag-seat hopping.  Eh napapansin ko na habang tumatagal parang ako ata ang ginagawang squatter nito.  Ang ginawa ko kumuha ako ng matabang dos por dos (isang part ng sirang upuan namin) tas inilagay ko sa pagitan ng upuan ko saka dun sa katabing upuan ko tas dun ko siya ipinaupo.

Hindi naman naglaon ay hinati na kami, napunta na sa ibaang section ang ibang kaklase ko.  Kaya okay na ang aming classroom, makakaupo na ang lahat. Isa sa naiwan na kaklase ko ay itong mataba, maputi at maliit kong ipinaupo.   Nagkakilala naman kami ng mas mahusay. Ang pangalan niya ay Maricar Briones at taga kung saang dako na mahaba-haba ang nilalakad  (Nung grade 5 na kami nagpunta na ako banda sa kanila, sos ang layo! Para kong inkot yong Quezon City Memorial Circle).

Ang nanay niya ay domestic helper sa Hong Kong (not sure) at ang ama lang niya, na may trabaho rin, ang kasama nila.  Siya ang panganay sa  kanilang apat na magkakapatid. Bago  at pagbalik niya ng bahay ay siya na ang nagluluto. Siya na rin ang naglilinis,basta lahat! Pati nga pagpunta sa mga eklabu ng mga nakababatang kapatid niya sa school ay siya na ang nag-aasikaso. Lahat ng iyon sa edad na 10  taon. (Hmmm mas bata nga pala ako sa kanya hehehe…wala masabi lang).

Ang bag niya na tahi daw ng nanay niya ay grabe ang laki.  Pwede na siyang magbiyahe pabalik ng probinsya nila. Paano lahat ng libro namin dinadala niya.  So kung mayroon kaming sampung volume na encyclopedia lahat yun binibitbit niya mula doon sa malayong bahay nila papapuntang school. Wala pa roon yong baon, notebook at mga anik-anik niya. Naawa naman ako kaya, nagkasundo kami na share kami sa pagdadala ng book. Dadalhin ko lang yung limang book namin tas sa kanya yung iba pa. Hayun doon na ata kami naging mag-best friend talaga.  Sa kanya ako nanghihingi ng baon (hahaha!) tas nililibre ko siya MINSAN ng isang plastic ng santol / mangga/ dalandan, isang stick ng kamote -Q (mas favorite ko talaga ‘to), o kung ano mang chihcirya sa labas ng school.   Mura lang naman yun sa labas di ba? Hindi pa panis, ‘yon nga lang pwedeng marumi.

Naging magkaklase kami ulit noong grade 5 and grade 6 na kung saan section 1 na kami. Langya, kung komportable ako sa section 2 para naman ako castaway sa “Survivor” doon.  Nandoon ang matatalino, nagtatalino-talinuhan, mga feeling at stars ng school. Kung di ko classmate si Maricar plus ang iba pa naming barkada naku baka nawindang na ako.  Eh terror pa ang mga teacher, parang perfectionist parang utang na loob ko pa na makapasok doon.

Hay nasaan na kaya siya ngayon? Huli ko siyang nakita noong birthday ko noong second year high school na po kami ( magkaiba na kami ng school)  At hanggang  ngayon kahit hindi na kasya sa akin yung damit na  iniregalo niya sa akin ay itinatago ko rin sa cabinet ko.

Delilah Babaji

Dear Delilah,

Saya talagang balikan ang memorya ng ating kabataan.  Masuwerte ka na nakatagpo ka ng kaibigan sa isang simple pero makulay na pagkakataon. Nawa’y magkaroon ng pagkakataon na muli kayong magkita at magkaroon ng komunikasyon.

Ate Jevz

Through the years… barkada

CMC ito ang name ng barkada ko.  Siempre may ibig sabihin ‘yan at bahagi ng aming pact noon na kami lang ang nakakaalam ng ibig sabihin niyan.

Sabi nga nila, marami kang makikilala at makakasama pero iilan lang ang masasabi mong mananatili at magiging tunay mong kaibigan. Kadalasan, may ituturing tayong best friend, special friend, close friend at kahit na boy/girl friend, pero iba pa rin kung mayroon kang isang barkada. Barkada na binubuo ng magkakaibang persona pero magkakalapit ang damdamin.

Maswerte ako na nagkaroon ako ng barkada na alam kong nariyan palagi at naglalaan ng oras basta’t libre sila. Malaking bagay ang time and communication to aflame the friendship. Of course sahog na rin diyan ang trust, care etc.  Kahit halimbawa, na hindi ko na sila nakikita basta nagparamdam sila okay fine pa rin.

MAGKAKATABI kami nina Che at Maya dahil alphabetical ang sitting arrangement namin noon.  Pero kahit dapat pinaggigitnaan ako nung dalawa, sila lagi ang halos nagtatabi kasi itong si Che (na hayop ang pagkaputla ng balat), parang sakitin at may phobia sa ibang tao.

Akala nilang dalawa, at halos lahat ng classmate ko supladita ako at seryoso sa buhay.  Sa bagay, ganun talaga ang gusto kong packaging (may ganun) ng image ko parang defense mechanism baga kasi transferee ako from a public school.  Di nagtagal lumabas ang tunay naming kulay ni che. Ako na seryoso raw ay lukaret pala at ito namang si Che na mahiyain kuno eh sos nakikipagbangayan pa talaga sa mga lalaki.

Siguro one of the significant things na nangyari sa akin nung high school ay nung mabuo na ang grupo namin noong August 26, 1996. Sari-saring grupo na kasi meron sa school namin, may mga honor students,  famous sa campus at mga loko-loko, kaya naisip namin dapat kami rin. Hinila namin si Grace na matagal ng kaibigan ni Maya para sumali sa amin .

Anong special sa amin? Priority namin siempre na tulungan ang isa’t isa. Si Cherime napaka-generous niyan, basta meron siya magbibigay ‘yan. Every time na wala akong costume, sa kanya  ako lumalapit. Kahit na seksi ng katawan niya,  pinagkakasya ko pa rin ang chubby kong katawan sa damit niya. Si Maya naman na famous sa hindi pagpapasok ng kahit sino sa bahay nila ay mapagpakain naman. Umaabot na yata sa point na mga kutsara’t tinidor na  lang ang baon namin ni Che kasi alam naming pakakainin kami ni Maya. ( hahaha dapat pala PG name namin) .

Si Grace naman kahit kimi ‘yan eh nakikipaglaban kapag may isa sa aming apat ang nalalagay sa alanganin. Generous din iyon basta may maitutulong at expressive sa kanyang mga nararamdaman.

NGAYON may kanya-kanya na kaming life at kanya-kanyang laban sa buhay. Minsan,  hadlang talaga ang mga pagbabago pero ganun talaga tao kami na kailangang mag-grow sa piling ng ibang tao. Pero magkagayon man, alam namin na parte na ng buhay namin ang aming barkada at ang aming pagkakaibigan.

Happy 12th Anniversary CMC!

Because you are my friend

last week nag-blog hopping ako… nakakatuwa iyong mga posts na nakaka-inspire lalo na iyong na kay beauty 80 at ito na nga ang isa…

Because you are my friend,
my life is enriched in a myriad of ways.
Like a cool breeze on a sweltering day,
like a ray of sunshine parting glowering clouds,
you lift me up.
In good times, we soar,
like weightless balloons
over neon rainbows.
In bad times, you are soothing balm
for my pummeled soul.
I learn so much from you;
you help me see old things in new ways.
I wonder if you are aware
of the bright seeds you are sowing in me.
I’m a better person for knowing you,
so that everyone I interact with
is touched by your good effect on me.
You relax me, refresh me, renew me.
Your bounteous heart envelops me
in joy and love and peace.
May your life be filled
with dazzling blessings,
just as I am blessed
by being your friend.

—–

naniniwala ako na ang mga taong nakakasalamuha natin, lalo na iyong mga nagiging kaibigan natin ay isang salik para mahubog pa natin ang ating pagkatao. Unconsciously, nag-iiwan sila ng marka na maaaring mapansin lamang kapag wala sila sa ating tabi. Pwede rin kapag naka-LBM sila.

Like si Avi, sa pagsusulat ng blog at kung “late ka, late ka”

Leng-Leng– mag-scrapbook at mag-order sa Dells

Obet– magbawas ng ipo-proof, maging organisado sa mga red marks (kaya ngayon gamit ko violet na. hahaha!)… kape tayo kouya !

Ate tet – mag-file ng OB at paano humawak sa motor kapag nakaangkas…

Tonet – kailangang may mga theme sa mga bagay, pagiging focus sa monitor at maging “ pink & mint green.”

Ka Ver – mag-aral ng mga kabagayan sa computer at maging bukas sa hamon ng “green revolution.”

Kay Bruno – na kapalit ni chunkee na laging naghahatid at nag-aantay sa pag-uwi ko sa bahay. Sabay na ikinakampay ang buntot sa paggalaw-galaw ng tenga niya.

Kay kitkat – na kahit walang makain, mahilig pa ring magpabuntis sa mga pusakal na kapit-bahay namin. Talagang iminimulat mo akong pusa ka!

CMC barkada ko – na kahit nauso na ang anime, asianovela at pagba-blog eh tinitiis ang ka-weirduhan at kabaduyan ko.

Jen Syngkit – kahit isa kapang di nagbabasa ng blog at wala akong mahihitang comment sa iyo eh. Kadamay kita sa pagiging kuripot kahit nasa divine at recto pa tayo

Edlyn – girly-girly man at maraming problema, laban pa rin.

Kristy masaya ang magpuyat sa Jollibee UP-Philcoa na ang kinakain ay jolly cheesy fries at ipahayag ang iyong artistic side.

Venus – ang magsimba ng tuwing linggo at maging open-minded sa relasyon (wahh!)

Mga ka-Pink Panther ko – maaarte man ang iba sa inyo , eh nagkasundo naman tayo. Pwede pa lang ipatuka sa nguso ng isang basong kupita ng wine ang isang kalamansi.

Iyong iba kong friends (marami pa naman eh) basahin nyo muna blog ko… hahaha.. bago ko kayo mabanggit. Pakapalan na ito… pwede naman mag-edit eh. Hehehe. doon naman sa iba… ayokong magbigay ng comment kong wala rin naman akong masasabing maganda.. iisip muna ako ng magandang linya.

Basta maraming salamat sa mga kaibigan ko dahil marami akong natutuhan. Sana marami pa akong maging totoong kaibigan sa hinaharap!