Somewhere down the road

Part 2 of Iisa Pa Lamang

Naalala ko rin iyong nakita ako ni Wilfreo Smith habang humahabhab ng pagkain. Sa hiya ko nga iyong takip ng baunan ng barkada ko ang tinakip ko sa bibig ko kaya tawa siya ng tawa sa ginawa ko.

Pero ang hindi ko makakalimutan ay ang isang kwentuhan na nauwi sa tuksuhan. Hindi man lumabas ng direkta sa mga bibig namin ni Wilfredo, nangako kami sa isa’t isa na maghihintayan kami. Isa na ata ‘yon sa pinakanakakakilig na sandali sa buhay ko.

Isang araw, tumawag na nga si Wilfredo Smith sa telepono namin, bad trip nga lang. Paano nanligaw kasabay pa ang iyong kaibigan niya na may gusto rin sa akin. Pasahan pa sila ng phone ha? Ano ako DJ sa radio, “hello DJ Dyesebel can I pass the phone? Gustong -gusto ko man siya sagutin pero inalala ko iyong friendship namin ni Guida kaya na-busted ko s’ya.

Dumating na nga ang sandaling naghiwa-hiwalay na kami at hindi ako nakapagpakuha ng litrato na kasama siya nung graduation day namin. Hindi rin ako nakapagpaalam kay Wilfredo Smith dahil bigla siyang nawala sa kasiyahan ng batch namin. Last ko siyang nakita ng personal nang dumalaw ako minsan sa kaklase naming naghuhubad ‘pag lasing nung first year college na ako. Sa gilid ng mata ko, alam kong nakatingin siya sa akin at tinawag pa nga ata niya ako pero hindi ako makalingon dahil sa ilang.

Lumipas ang anim na taon, nagtatrabaho na ako pero wala akong nasagap na ibang balita kay Wilfedo Smith, maliban sa may GF na siya. Nasaktan ako sa nalaman ko Ate Jevs pero okay lang alam kong may posibilidad na ganoon. Kaysa naman ‘di ba malaman ko na may karelasyon siyang lalake. Mas masakit iyon.

Siguro mga three years ago nang naisipan ko na i-search siya sa isang networking website. Nakita ko naman siya then in-invite ko. After that nagkaroon na kami ng communication. Binanggit niya na hindi ko na raw siya pinansin after nung tumawag siya sa akin. Kunwari nagmaang-maangan ako na di ko alam yong eksenang iyon. And take note nilagay niya iyon sa bulletin imbes na sa message o comment box ng website na friends kami kuno.

Hiningi niya ang number ko at naging textmate kami mga one week lang siguro. Ewan nagtampo ata nang i-text ko na ang mahal niyang ka-textmate. Paano sa gabi niya lang ako tine-text at nagte-text siya from pc. So pag nag-reply ako ang mahal. Buti na nga lang din ginawa ko iyon, kasi nalaman ko sa isa kong kaibigan na nakita niya si Wilfredo Smith na may kaakbay.

Nainis pa ako lalo nung mapansin ko na binura ni Wilfredo Smith iyong comment ko sa kanya sa website. Kaya ang ginawa ko binura ko na rin siya sa list of friends ko. Pero nung mahimasmasan ako humingi ako ng sorry sa kanya kung may nasabi ako sa kanyang ‘di maganda. Sabi lang niya sasakalin niya ako ‘pag nakita niya ako.

Okay na sana eh, bigla ba namang bumanat na irereto raw niya ako sa kabarkada niya. Ang loko ang hilig talagang magpasa, sarap idribol at pasiritin ang hangin. Pero alam mo, kailan ko lang nasabi kay Guida yong tungkol sa amin ni Wilfredo Smith at wala siyang nasabi. Medyo na-guilty ata, kasi nung time pala na nagkakagusto kuno siya kay Wilfredo Smith, may syota pala siya sa probinsya. Ang shakit!

Sa ngayon, hindi ko alam kung may pagtingin pa ako sa kanya pero alam kong may nagbago na rin sa akin parang excited na lang akong makita siya. Kung madudugtungan pa ang kwento namin, bahala na po?

Dyesbel

Dear Dyesebel,

Ur story is too long then d rin pla cool ang ending, joke. In my opinion, singlaki ng alatiris ang chance n d mo p sya frgt.

If I wer u , i-enjoy mo na lang ang life na meron ka ngayon. di mo kc pwdeng pnghwkan ung promise ño b4, halos s TV n lng ngaganap ‘yan. Khit ano png regret m, der n un eh. Kung kayo tlaga 4 each oder sa isa’t isa, magkakaroon rin kau ng moment somewhere down the road.

Mabuhay!

Ate Jevs

Because you are my friend

last week nag-blog hopping ako… nakakatuwa iyong mga posts na nakaka-inspire lalo na iyong na kay beauty 80 at ito na nga ang isa…

Because you are my friend,
my life is enriched in a myriad of ways.
Like a cool breeze on a sweltering day,
like a ray of sunshine parting glowering clouds,
you lift me up.
In good times, we soar,
like weightless balloons
over neon rainbows.
In bad times, you are soothing balm
for my pummeled soul.
I learn so much from you;
you help me see old things in new ways.
I wonder if you are aware
of the bright seeds you are sowing in me.
I’m a better person for knowing you,
so that everyone I interact with
is touched by your good effect on me.
You relax me, refresh me, renew me.
Your bounteous heart envelops me
in joy and love and peace.
May your life be filled
with dazzling blessings,
just as I am blessed
by being your friend.

—–

naniniwala ako na ang mga taong nakakasalamuha natin, lalo na iyong mga nagiging kaibigan natin ay isang salik para mahubog pa natin ang ating pagkatao. Unconsciously, nag-iiwan sila ng marka na maaaring mapansin lamang kapag wala sila sa ating tabi. Pwede rin kapag naka-LBM sila.

Like si Avi, sa pagsusulat ng blog at kung “late ka, late ka”

Leng-Leng– mag-scrapbook at mag-order sa Dells

Obet– magbawas ng ipo-proof, maging organisado sa mga red marks (kaya ngayon gamit ko violet na. hahaha!)… kape tayo kouya !

Ate tet – mag-file ng OB at paano humawak sa motor kapag nakaangkas…

Tonet – kailangang may mga theme sa mga bagay, pagiging focus sa monitor at maging “ pink & mint green.”

Ka Ver – mag-aral ng mga kabagayan sa computer at maging bukas sa hamon ng “green revolution.”

Kay Bruno – na kapalit ni chunkee na laging naghahatid at nag-aantay sa pag-uwi ko sa bahay. Sabay na ikinakampay ang buntot sa paggalaw-galaw ng tenga niya.

Kay kitkat – na kahit walang makain, mahilig pa ring magpabuntis sa mga pusakal na kapit-bahay namin. Talagang iminimulat mo akong pusa ka!

CMC barkada ko – na kahit nauso na ang anime, asianovela at pagba-blog eh tinitiis ang ka-weirduhan at kabaduyan ko.

Jen Syngkit – kahit isa kapang di nagbabasa ng blog at wala akong mahihitang comment sa iyo eh. Kadamay kita sa pagiging kuripot kahit nasa divine at recto pa tayo

Edlyn – girly-girly man at maraming problema, laban pa rin.

Kristy masaya ang magpuyat sa Jollibee UP-Philcoa na ang kinakain ay jolly cheesy fries at ipahayag ang iyong artistic side.

Venus – ang magsimba ng tuwing linggo at maging open-minded sa relasyon (wahh!)

Mga ka-Pink Panther ko – maaarte man ang iba sa inyo , eh nagkasundo naman tayo. Pwede pa lang ipatuka sa nguso ng isang basong kupita ng wine ang isang kalamansi.

Iyong iba kong friends (marami pa naman eh) basahin nyo muna blog ko… hahaha.. bago ko kayo mabanggit. Pakapalan na ito… pwede naman mag-edit eh. Hehehe. doon naman sa iba… ayokong magbigay ng comment kong wala rin naman akong masasabing maganda.. iisip muna ako ng magandang linya.

Basta maraming salamat sa mga kaibigan ko dahil marami akong natutuhan. Sana marami pa akong maging totoong kaibigan sa hinaharap!

Graduate na

BUHAY na buhay na naman ang PICC dahil sa dami ng mga idinaraos na graduation ceremonies ng iba’t ibang schools.  Subalit, sa aking palagay (pasensiya na kung negative pero reality lang ito) mas marami ang kinakabahan ‘pag ga-graduate na ang isang estudyante. Bakit?

1.      makakapaghanap ba kaagad ng work (college – students)

2.      tutulong ba ang anak (college- parents)

3.      Okay, tapos na sa high school eto na ang mas malaking gastos (high school – parents)

4.      saang school mag-i-enroll? Vocational o College? (high school – students)

5.      hihiwalay na sa dabarkads? (elementary – students)

6.      Binata na  so Otoy, dalaginding na si Iday ( elementary – parents)

7.      tutuloy pa ba sa pag-aaral  (elementary and high school – parents and students) 

Para sa akin pinakanakakalungkot umalis sa High School, masaya ang magtapos sa  elementary at nakakatakot sa college.

Nitong holy week napag-usapan namin nina Manang Juling at ng pinsan ko ang tungkol sa memorable elementary teacher (MET) ko. Memorable kasi ilang beses ko siyang naging teacher at isa siyang malaking joke sa elementary life.   

Grade 2 ako ng una ko siyang naging adviser. Ang interes ko lang noon ay pumasok sa eskwelahan at mag-ipon ng pera. Hindi ko palalagpasin ang panonood ng Bioman, Shaider, Maskman at Batibot para lang makagawa ng assignment. Gumon din ako noon sa pagpa-family computer at paborito ko ang Mario 3 (gusto ko ako yung may hawak ng player one, kasi may start at pause. Ayoko rin na ako si Luigi kasi feeling ko, loser ako pag siya ang character ko), Battle City at Punch Out. Nagbabaon ako ng isang malaking baso (Tupperware) ng tubig.  Iyon lang ang nilalagok ko every time na mauuhaw at magugutom ako.  Na-inspire akong mag-ipon kasi inoperahan si  Manang Juling. Sa awa naman nakapag-ipon ako ng P100 (malaki na yun no! dati.) 

One time pinabasa ako ni MET, e palpak. Siguro naalarma, dinalaw si Manang Juling sa bahay. Ang siste, nalaman namin  na naging teacher pala niya sa college yung Uncle ko sa Samar.  Mula noon feeling ko naging particular na siya sa akin. Hindi ko tuloy malaman kung naging terror ba sa kanya si Uncle. Mapi-feel mo kung sino yung pinapaboran niya at hindi.  Saka kung anu-ano pinabibili sa akin, like yung chalk na makulay.

Hindi ko rin makakalimutan ng i-assign niya ako na maging star dancer ng Christmas presentation namin.    Pagod na pagod ako noon kakatalon saka kakaturo niya ng steps.  Nga pala yung song Rudolph the red nose rain deer (alam mo na kung sino ako?)  Hindi ako nakaabot sa presentation namin dahil hindi nagawa sa oras yung costume ko. Aba, ako ang pinagalitan, malay ba ng isang cute na cute na grade 2 student na gaya ko sa bagay na yon.

 Grade 5, naging section 1 ako ( mula grade 2 hanggang grade 4 section 2 ako. masasabi kong pinakamasayang taon ko sa sa elementary ay  noong grade 3 at grade 4  lang… period walang kasunod) at siya ulit ang adviser ko. One time, may isang quiz na mababa score ko. Nilapitan ba naman ako at sinabihang ililipat daw niya ako ng section.  Sa isip ko, “eddie ilipat mo ayoko nga sa section na ito.”  eh sa totoo lang naman,  yung pressure saka pulitika nasa section 1 di ba? Sa public school kasi sa section 1 napupunta ang bagong mga upuan, pinakamagandang room at medyo titingalain ng ibang students. Pero ‘di masaya yun, karamihan ng mag-aaral grade conscious, feeling sikat at makapangyarihan etc. etc.  iilan lang yung pwedeng kaibiganin. Naalala ko rin, hindi naman ako ia-admit sa section 1 kung mapurol ang utak ko no.  

Minsan,  pinabasa naman niya ako.  Hindi ko na maalala kung ano yun pero mahaba siya at in English. Na-amaze siguro kasi with matching emotion pa ang pagkakabasa ko. Alam mo ginawa? Sabihin ba naman sa klase namin yung kapalpakan ko dati sa grade 2, ang laki daw ng improvement ko. Tas palakpakan ang buong klase. Kala niya natuwa ako doon, isang nag-uumapaw na hindi!!!!!!!  

May isa ring dance show sa school na nag-audition ako. hindi dapat ako sasali roon kasi wala naman akong pambili ng costume saka hinatak lang ako ng kaklase ko, eh pumasa.  Ipatanggal ba naman ako ni MET… eh sabi nga ng ilang kasama ko at kaklase, hindi naman daw ako dapat  ang tinanggal. Hindi ko rin maalala kong nakalaglag ba ako ng baso sa sayaw na yun.  pero okay na rin yun, wala talaga akong pambili ng costume at nababawasan ang panonood ko.

Bukod kay MET, may nakabangga rin akong kaklase na isa sa mga honor students.  matagal na siyang namumuro sa akin e, pinagpapasensyahan ko na lang (naks feeling bida sa koreanobela) kasi mataas ang EQ ko (chuz!) Bumingo siya sa akin nung one time,  nakaistambay kaming magkakaklase. Tas sumayaw siya, yung istariray style. Pinalakpakan ko siya, yung walang malice o “cruel intentions.” Sabihin ba naman sa akin, with matching arko ng kilay “ang pagpalapak nilulugar at binabase sa tao.” Sagutin ko nga “ah ganun ba? Kasi  pumapalakpak ako kung kailan ko gusto at ako nakakaalam kung sino ang gusto kong palakpakan.” Loko siya nanonood ako nga mga drama movies old and new. Maya-maya siya rin ang lumalapit sa akin. Kala niya gagaya ako sa mga kaklase namin na tatameme sa kanya.  

At eto pa… section 1 ulit ako nung grade 6… kaklase ko ulit si top student, guro ko siempre si MET (ewan sinusundan ata ako), at  nadagdagan ang terorista sa life ko, Si art teacher na naging buddy-buddy ni MET. Etong si MET, panay pa rin pabili ng kung anu-ano.  Yung flower base niya sa mesa kailangan laging may bagong bulaklak.  Yung mga pa-impress, rose at bumibili talaga ng bulaklak.  Nung ako ang in-assign niya ang ibinigay ko santan ( red and yellow) at gumamela (pink), bakit? Yun lang nasa bakuran namin e. at wala akong balak na  awasan pa ang limited budget ni Manang Juling para sa kanya. May ilang exams na nakaka-perfect ako… aba pag sa kanya ang subject ayaw paawat, parang di ako karapat-dapat.  Yung isang question na ang sagot na halos lahat ng  pupils eh agree, mali raw.  

Etong si ART teacher naman, ginawang sample sa klase yung work ko. Yung tipong pinakamali at pinakapangit na art work.  Wag ka gulantang siya nung mag-drama presentation kami. Ako yung kinuha ng smart kung kaklase para magbitaw ng makabagbag damdaming “Come let’s find some food in the forest!” bilang unggoy na iniwan sa ere ng kanyang mga dabarkads. Buong klase nun, na-amaze sa aking acting prowess ( naka naman…) Kung ‘di man ako type nina MET at Art teacher, okay naman ako sa ibang teachers. Tuwang-tuwa ako nung sabihin ako ng isang teacher  sa social studies (ata) na ibang klase raw ako mag-isip.  Parang nag-comment pa nga siya na pwede raw akong maging abogado. (chuz dagdag ko lang yun. Hehehe) 

Hay… yun ang kwento bat masaya akong nagtapos sa elementary… bye bye MET, Top student at ART teacher…Kahit may last minute okray sila sa akin  hindi na umubra.  Nakaganti naman ako eh. isa ron ay nang hindi ko sila pinansin (ng sobrang in your face) ng makita nila ako sa mall. Kahit nagkoko-comment si MET, wa care… sa isip ko, sorry tapos na ako sa iyo…           

head to toe: blush on

Dear Ate Jevz,

Natuwa naman ako sa friend ko from Spain (Manila City) dahil binati niya ako in advance ng Happy Birthday. Maaga rin niyang ipinaalala na gumugurang na ako dava! Actually, bukod sa mga seryosong bagay na kailangan ko ng gawin bilang mature individual (chuz!), may bagay na pumasok sa kokote ko ngayong magte-twe…(sirit?) ay ang isang usapan nangyari mga sampung taon na ang nakakaraan.

Third year high school ako noon, nang minsan nakaistambay kami ng classmate kong si Dominga sa aming class room, nandoon din si Isabelo (na core commander naming na naging crush ko nung second year at naging crush niya rin ako, na nung malaman ko, ayoko na sa kanya) na nagpapagupit sa klasmyet naming si Gene ( short for Generoso!).

Tahimik kaming nagtsi-chikahan ni Dominga (pano yun?) nang umentra sa eksena sina Leopoldo at Dion (short for Dionisio). Umupo pa sila sa tabi naman ha! Nga pala that time, may HD (Hidden Dilemma! Ate Jevz) ako kay Leopolodo. Ngayon ‘tong si Dion (na ewan kung Orang Dampuan o taong Java) ay nagtanong, siguro para maka-singit sa malalim na pag-uusap namin Dominga.

Dominga: Syaks! may white hair na ako… san ka lalafang mamaya?

Me: depende sa iyo? Eh nakikikain lang naman ako sa baon mo eh. Eto nga kutsara’t tinidor lang baon ko.

Dominga: ah buti ka pa, hindi ka namomobrolema sa baon.

Dion: ano kaya tayo after ten years?

Dominga: (being so conservative young adult), ako nagtatrabaho, tutulong sa pamilya at di muna mag-aasawa.

Dion: (feeling crush ng bayan) ako malamang may isang dosenang anak na. Ikaw Liz?

Me: (na kunwari cool lang kasi kaharap si Leopoldo) malamang wala pa rin akong asawa nun at career woman din.

Leopoldo: ako rin, mga twenty… (sirit? Mas gurang siya sa akin ng two years) na nun, may hihintayin ako… hindi muna ako mag-aasawa.

So feeling ko naman, ako ‘yong pinatatamaan niya di va? Nang…

Dion: (nag-confess, ang hitad!) alam mo Liz, nung unang pasok ko dito ikaw kagad ang napansin ko (transferee ang damuho!) crush nga kita e.

Alam mo yun ate Jevz nasa momentum na ako nung sabihin ni Leopoldo yung may hihintayin siya..sabay sasabak itong Dionisio na ito! Namula tuloy ako at feeling ko uminit ang mukha ko… (‘yong tinatawag nilang Blush on…hahaha)

Sabay hirit naman ‘tong si Isabelo na nakikita na ang tinatagong poknat dahil kinakalbo na ni Gene.

Isabelo: Naka naman si Liz, kinikilig… nagba-blush…

Ako naman sa narinig na ‘yon although gusto ko ng mag-walk out, (as in nasa door na ako) bumalik ako sa inuupuan ko (at tatawagin ko yung blush off!) Hay… dun ko lang ata na-feel mag-blush… ha… High school life talaga… Kahit tostado si Leopoldo, na dark eh cute naman saka mabait( na hindi na raw ngayon, according to my kumareng Dominga) at ang galing-galing mag-drawing at maggitara.

Nagbabalik-tanaw,

Alicia Ictad

Dear Liz,

1 cool phse ng ating lyf ang HS deis natin…ei at least @ dot point of ur lyf e my nagka-crush sau. Up2 nw cguro may HD k p kay Leopoldo no, may I find u s frndster ng acct nya. N tingin me ay nhanap u but denilet u rin. Why? Ksi n- disappoint u s knya. But I thnk also nate-thrill kng mkta sya. Why? U lyk 2 nw kung mputi n sya at kung male p rin sya. hahahaha

Ate Jevz.

a sad delivery story

16th death anniversary ng daddy ko last nov. 9. medyo bad trip ako sa ginawang celebration sa bahay kasi  naturingang death anniv… eh may videoke at inuman pa.wala naman gaanong problema  dun…  because i’m certified “diva,” ang azar ko lang ay nung makita ko ang mga political people.  hindi naman pala mga invited ay nagsipagdatingan pa doon.

anyway,  dumating ang kumpare ni daddy, kasama ng buong pamilya niya. actually kababata ko ang  3 maria niya… pero nung lumaki kami hindi na kami masyadong close.

ang sad story ay ikinuwento ni nanay kinabukasan.  mayroon pala silang memorable experience ng kumpare ni Daddy nung ipinanganak ako.  ang alam ko kasi medyo comedy ang scene nung chinurva ako ni maderaka kasi sa kotse na niya ako ipinanganak. Dapat nga Conchita name ko (buti na lang natauhan sila bago pa maisulat sa papel).iyon pala may sad part pa doon.

dapat after three days lalabas na kami ni nanay(ganun kasi policy nun ewan ko lang ngayon), pero inabot kami ng one week sa hospital.Hindi kasi kami dinadalaw ni daddy at wala namang pambayad sa paglabas naming mag-ina. Nung dumalaw si  Tito B saka na kami nakalabas.

Sabi pa nga ni nanay , hindi rin siya nakakain ng halos isang araw dahil wala ngang pambili. Wahuhu

Ngayon I know, kung bakit  may pagkaaning-aning ako. Lumabas na ako sa kotse, nagutuman pa… Hehehe.

adorable baby baby feet beautiful
Photo by Pixabay on Pexels.com

%d bloggers like this: