Blog is high tech best friend

hindi lang tao ang kailangan at puwede mong maging best friend

puwedeng tuta o aso, kuting o pusa, babe (biik) or inahing baboy, kalapi (dove)

tanim na halaman at puno

o puwede rin namang toys, barbie doll or libro

pero may mga high tech din naman kaibigan.

iku-kuwento sa iyo yan ni Reyn sa

Meet my Best friend…

Ikaw, bakit ka nagba-blog?

Join ka na sa Blog Life Contest at  i-discover ang mission mo sa blog world!

Nothing’s gonna stop me now

Hindi ko pangarap maging Youtube sensation

Gusto ko lang mag-videoke

at dahil satisfied naman ako sa music video na ito

…na pinagtripan namin kunan nung _____ ko

kasama ng isa sa mga itinuturing kong best friend

na si Syngkit

ay Nothing’s gonna stop me now na i-share ko na ito.

Videoke.It’s more fun in the Philippines!!!

(note: hindi ako ang pumili ng kanta )

Sa kabila ng lahat…a Hoshi’s monologue (season 2)

I

Ibang-iba ang mundo ng kolehiyo sa high school

Susukatin kung hanggang saan ang katatagan mo

…Sa mga professor na makunat sa grade

Sa mga gastusan sa iba’t ibang project

At sa mga kaklaseng sari-sari ang trip

II

Alam mo bang umabot sa nalulusaw ako sa upuan

Kapag recitation, kapag mababa ang quiz,

Kapag present si terrorista at  may payabangan

May iba kasi na over sa pagiging conscious…

Sa regulations, grades, fashions at latest trends

III

Marunong akong makisama pero hindi ang makisakay

Mahirap makipagsabayan kung ‘di mo kaya eh

At lalong-lalo na kung hindi mo talaga gusto ‘di ba?!

May time na-frustrate ako, “ganito ba talaga?

Parang matira ang matibay at wala kang karamay

IV

Buti na lang pinagtagpo tayo ng kapalaran

Pinagtabi ng upuan, Ay! ‘di pala medyo lang

Nagkaroon ng malalim ng pag-uusap tungkol sa

Anime, at ‘yon bongga na lagi ang aking aura

V

Maliban sa pag-attend natin sa mga conventions (anime)

Pagsasaw sa suka ng hotdogs sa Recto,

Pagkukulitan sa hallway, pedestrian lanes,

Pagpapanggap na nag-aaral sa library

O pagpapasahan ng t.l.c. letters at art works

VI

Masaya ako na maging kaibigan ka sa hirap at ginhawa

Sa kakengkoyan at kadramahan, sa gitna ng mamihan

At gotohan, hindi ng samalamig at pagpatay ng lamok.

Hindi ko makakalimutan na sa kabila ng agwat ng distance,

Time zone at height… friends for life si Cha-cha at Sakura

I thank you bow!

This monologue is brought to you by: Hoshi na bumabati ng

Happy Birthday kay Jennifer Syngkit!

Bi-day ni Nanay (A Hoshi’s monologue)

I.

Birthday ng Nanay ko ngayon, pero wala ako sa bahay.

Malungkot ba  ako? Hindi naman, pabor pa nga e!

Pag-uwi ko mamaya, kakain na lang ako at kakanta sa videoke

Iyon ay kung mayroon at hindi ballroom ang magaganap.

II

Tulad noong isang taon, ganon din ang iniregalo ko sa nanay ko.

Mas okay sa kanya ‘yon, saka ‘yon din naman ang sabi niya.

Malaking diperensya noon bata ako, na hihingi ako ng pera

para ipambili ng regalo rin sa kanya at kalaunan ay hihingin ko rin.

III.

Specialty ni Nanay ang kilawing dilis pati na ang menudo at kaldereta.

Kaya tuwing may handaan kasama ang mga ‘yon  sa mga nakahain.

Noon ako na ang nagtotoka sa sarili ko na mag-waitress.

Pero mas type ko na ngayon ang maghugas na lang ng pinggan.

IV.

Wala ng makakasaksi kung gaano katagaktak ang pawis ko

Hindi na ako magtatanong ng “ate o kuya, tita o tito tapos na po kayo?

At maiiwasan ko na rin ang mga chikadora na panay ang chismak

“Ayan na ba yong bunso n’ya? Aba’y dati ganito-ganire lang yan e!”

V.

Kilala ko naman ang karamihan sa kabarkada n’ya,

mas kilala kumpara sa mga kamag-anak namin.

Mahirap kasi  tandaan ‘pag pare-pareho ang mukha

at minsan lang kung magpakita tapos magkakailangan pa kayo.

VI.

Ang mga amiga kasi ni mi Mama ay mga viva.

Hindi ka patatahimikin sa kakatanong at kakausyoso

Magkukuwento ng kanilang buhay, pamilya at pagkakaibigan

Na malamang ay mauuwi sa tawanan, sabay hampas ng abaniko

(buhahahaha)

VII

O s’ya-s’ya isa lang naman ang  gusto kong  sabihin talaga,

Maligayang Kaarawan Nanay Jules, more years to come – more

Blessings, more love, more peace of mind, and more power!

Vaya con Dios!

Best friend, wer n u?

Dear Ate Jevs,

Kapag sumasapit ang Nobyembre, maraming petsa sa aking kalendaryo ang aking minamarkahan.  Subalit, ang date na 12 bagaman hindi ko na nilalagyan ng anumang tanda ay nagiging espesyal tuwing naalala ko ang isang tao na naging bahagi ng aking kabataan dahil iyon ang petsa ng kapanganakan niya.

Sa isang public elementary school po ako nag-aral  na nilalakad ko lang mula sa aming tahanan.  Maituturing kong pinakamasayang taon sa akin ay noong grade 4 ako. Ang sarap ng feeling ko noon dahil section 2 ako na kahit second priority lang sa mga bagong libro o bagong upuan ay napakamahayahay naman ng aming pag-aaral.

Inabot na rin ako noon ng tag-hirap sa public schools. Halos isang daan kaming estudyante sa isang classroom sa mga unang buwan at agawan ng upuan. ‘Pag late ka sa klase,  kung ‘di ka sa dulo ay sa labas ka na ng classroom makikinig sa iyong maestra.  Pero kahit ganon, ang saya pa rin dahil bago at matapos ang klase laro lang kami ng laro (siyato, habulan, agawan base, patintero, etc)

Isang araw, may mga bago atang transferees na napadpad sa aming section.    Walang maupuan ang iba, eh ako na may teritoryo sa pinakadulo ng first row, naawa sa isang maputi, mataba-taba at maliit na bago kong kaklase.  Ipinaupo ko siya sa tabi ko, kasi payat naman ako noon at mahilig na mag-seat hopping.  Eh napapansin ko na habang tumatagal parang ako ata ang ginagawang squatter nito.  Ang ginawa ko kumuha ako ng matabang dos por dos (isang part ng sirang upuan namin) tas inilagay ko sa pagitan ng upuan ko saka dun sa katabing upuan ko tas dun ko siya ipinaupo.

Hindi naman naglaon ay hinati na kami, napunta na sa ibaang section ang ibang kaklase ko.  Kaya okay na ang aming classroom, makakaupo na ang lahat. Isa sa naiwan na kaklase ko ay itong mataba, maputi at maliit kong ipinaupo.   Nagkakilala naman kami ng mas mahusay. Ang pangalan niya ay Maricar Briones at taga kung saang dako na mahaba-haba ang nilalakad  (Nung grade 5 na kami nagpunta na ako banda sa kanila, sos ang layo! Para kong inkot yong Quezon City Memorial Circle).

Ang nanay niya ay domestic helper sa Hong Kong (not sure) at ang ama lang niya, na may trabaho rin, ang kasama nila.  Siya ang panganay sa  kanilang apat na magkakapatid. Bago  at pagbalik niya ng bahay ay siya na ang nagluluto. Siya na rin ang naglilinis,basta lahat! Pati nga pagpunta sa mga eklabu ng mga nakababatang kapatid niya sa school ay siya na ang nag-aasikaso. Lahat ng iyon sa edad na 10  taon. (Hmmm mas bata nga pala ako sa kanya hehehe…wala masabi lang).

Ang bag niya na tahi daw ng nanay niya ay grabe ang laki.  Pwede na siyang magbiyahe pabalik ng probinsya nila. Paano lahat ng libro namin dinadala niya.  So kung mayroon kaming sampung volume na encyclopedia lahat yun binibitbit niya mula doon sa malayong bahay nila papapuntang school. Wala pa roon yong baon, notebook at mga anik-anik niya. Naawa naman ako kaya, nagkasundo kami na share kami sa pagdadala ng book. Dadalhin ko lang yung limang book namin tas sa kanya yung iba pa. Hayun doon na ata kami naging mag-best friend talaga.  Sa kanya ako nanghihingi ng baon (hahaha!) tas nililibre ko siya MINSAN ng isang plastic ng santol / mangga/ dalandan, isang stick ng kamote -Q (mas favorite ko talaga ‘to), o kung ano mang chihcirya sa labas ng school.   Mura lang naman yun sa labas di ba? Hindi pa panis, ‘yon nga lang pwedeng marumi.

Naging magkaklase kami ulit noong grade 5 and grade 6 na kung saan section 1 na kami. Langya, kung komportable ako sa section 2 para naman ako castaway sa “Survivor” doon.  Nandoon ang matatalino, nagtatalino-talinuhan, mga feeling at stars ng school. Kung di ko classmate si Maricar plus ang iba pa naming barkada naku baka nawindang na ako.  Eh terror pa ang mga teacher, parang perfectionist parang utang na loob ko pa na makapasok doon.

Hay nasaan na kaya siya ngayon? Huli ko siyang nakita noong birthday ko noong second year high school na po kami ( magkaiba na kami ng school)  At hanggang  ngayon kahit hindi na kasya sa akin yung damit na  iniregalo niya sa akin ay itinatago ko rin sa cabinet ko.

Delilah Babaji

Dear Delilah,

Saya talagang balikan ang memorya ng ating kabataan.  Masuwerte ka na nakatagpo ka ng kaibigan sa isang simple pero makulay na pagkakataon. Nawa’y magkaroon ng pagkakataon na muli kayong magkita at magkaroon ng komunikasyon.

Ate Jevz