Kapit-Kuwarto

‘Di ko na matandaankung nabanggit ko na rito kung gaano ko pinapahalagahan ang aking privacy. Kung kinakailangan kong magpalit-anyo o mag-invisible para ma-retain ‘yan ay gagawin ko. Kaya nga hindi nagso-showbiz or sumasali sa Pinoy Big Brother eh.

Pero siempre may times na kailangan mong medyo baliin ang iyong trip for the sake of your mother studio. Actually, hindi na bago sa akin ang maraming tao sa aming bahay. Since birth labas-masok na ang mga nilalang dyan na ala El Pueblo. Dagdag pa ang reality na marami kaming magkakapatid. Gusto mo malaman kung ilan kami? Well that’s too personal, next question please.

Kaya nang napasakamay ko ang aking Purple Nassau (formerly Blue Nassau) ay sobrang thankful ako. Feeling may certain spot ako sa Hollywood. By the way, ang castle ko ay nasa pagitan pa ng dalawang castle na ilang mga tao na rin ang nagpapalit-palit na pumwesto. Ako lang stable kahit pang Middle East ang weather sa Purple Nassau.

Eto na, dahil isa-isa nang naglalayasan ang mga kapatid ko (rule ni Manang Juling na once na nag-asawa ay automatic ang eviction) tila lumalaki na ang bahay namin para sa aming natitira. Sayang ang space kung hindi pakikinabangan hindi ba? So kapag may kumagat, ipinapaupa namin ang kuwarto sa tabi ko. Ilang pamilya na rin ang na-cater noon.

Siguro apat ang naging boarder namin doon, at isa roon ay Indiano. Magaling pumili ng border si Nanay kasi so far wala kaming nakuhang balasubas (hindi nagbabayad ng tama). At yung first naman na umuupa sa amin (sa may nakahiwalay na puwesto sa bahay namin) ay umabot ng seven years at gusto pa ngang bilhin. Siguro kung hindi sila nakabili ng bahay sa subdivision sa Bulacan doon pa rin sila sa amin. Ito namang pumalit sa kanila ay may five years na ata.

Ang huling umupa naman dito sa katabing kuwarto ko ay kamag-anak namin. So parang okay lang, medyo walang adjustment sa pakisama. Pero ngayon kasi ibang tao. Eh paranoid ako sa pakikisama sa ibang tao. Ayoko na ako ang magiging dahilan ng reklamo. Kahit kating-kati ako sa pagpapatugtog ng labu-labong music collection ko hinihinaan ko muna. At siempre tuloy ang paggamit ko ng headphones sa panood ng TV/DVD. Iyon nga lang wala na akong magagawa sa pintuan ko, talagang nagsasalita ng naiibang lengguhe iyon.

Hay maipa-up & down ko na nga kuwarto ko (good luck parang may chimney lang ang dating) or pagawan ng basement (naku puwede palang makatabi noon ang dating posong negro namin) para lumaki at makapag-rock n roll ako sa aking terirtoryo. Hehehe!

Oh ayan isang business advice ‘yan, dahil marami talagang naghahanap ng mauupahan lalo na iyong mga nagtatrabaho sa call center.

Materialistic

Alin ba ang mas mainam, ang maging kontento sa kung ano ang meron o mangarap ng magandang buhay para sa kinabukasan ng iyong pamilya?

Dahil half day na at male-late pa ako, tas gusto pa ng guard sa MRT na buksan ang dala kong regalo, nilakasan ko na lang loob kong mag-taxi. Actually, sooobrang bihira akong mag-taxi ng walang kasama o hindi inuudyukan e. Siguro last year pa ako last nag-taxi ng walang kasama.

Para kasing may masamang usok na bumubuga sa kokote ko ‘pag napapansin ko na mabilis pumatak ang metro. Wala akong gaanong tiwala sa mga taxi driver, maliban sa respetado at kilala ang kanilang operator. Siempre, pinaka-bottom line din e, kuripot na naman ako.

Kinausap ko yung driver, na ginagawa ko para maging feeling close nang hindi niya taasan ang singil sa akin. Ewan at mula sa kita niyang whooping 2000 per day ‘pag December (malinis na raw yun) hanggang sa mga  bisyo ng mga taxi drivers gaya ng pambabae hanggang sa pamimik-ap sa quezon ave at makati ng mga lalaki, bading at matrona ay napunta kami sa kuwentuhang  pag-aasawa.

May nasabi ako about na hirap mag-asawa o magpamilya ngayon. Kailangang handa ka sa gastusan at pagiging magulang. Eh mukhang kontento naman sa buhay si Manong. Sabi niya, masaya naman ang may pamilya basta nagtutulungan, masipag sa paghahanap-buhay at hindi materialistic.  May iba raw kasi (siguro mga babae) na wala na nga raw makain ay kung anu-ano pa raw ang gustong bilhin. (buti hindi niya  sinabi yung kung anu-ano ang inaatupag like cheese miss sa’n at pagsusugal).

Medyo napahinto ako, as if nag-moment ako at may nag-voice over ng ilang segundo. “Hoshi, materialistic ka nga ba? Sagot ni Hitokiri, hindi ka materialistic kuripot ka girl!”

Binalikan ko siya, sabi ko kay manong driver, minsan dapat matutuhan talagang maging kontento para mas maa-appreciate mo ang buhay. mukhang nag-agree naman si manong driver. pero sa totoo lang nandoon pa rin ang pagtatalo sa isip ko. pinalaki kasi ako ng nanay ko na ‘wag humintong mangarap. Animo’y ang  pangarap ay color sa iyong life.

In the end, magkaiba pa rin ang satisfaction at contentment.  Hehehehe! Kapag masaya ka na eddie masaya ka na.

Napagtanto ni Bunso

Para sa selebrasyon ng Holy Week, narito ang emosyonal na sulat na aking natanggap. Nais ko itong ibahagi sa inyo upang inyong pagbulayan…maraming salamat po!

Dear Ate Jevs,

Ang magkaroon ng maraming kapatid ay tinatawag kong tadhana.  Technically, pinalaki ako ng aking ina kasama ng aking 9 na nakatatandang kapatid. Out of my five brothers and four sisters, may tatlo akong kuya na lagi kong nakakasama. Yung isa, ‘yon ang minsang nag-alaga sa akin- as in siyang nagpakain at nagpaligo, yung isa nagbabantay sa akin ‘pag walang maiiwan at ‘yong isa ang palagi kong kalaro at nakakaaway. Of course, normal na sa amin ang mag-away o palaging mapagalitan ako. Basta, isa lang masasabi ko, binayayaan ako ng mga kuyang maiinitin ang ulo.  Tatlo sa mga ate ko ang naging ka-close ko, specially the younger one & significantly yong second to the eldest.  May ate naman ako na extraordinary in so many reasons.

I remember my debut at part ng party ay ang speech ko. That time there were no gaps and complications, except of course of our irreversible intriguing past.  Kahit nakalipas na iyon, walang part ng speech ko ang madi-delete bagkus ay baka nadagdagan pa

Habang tumatagal, I realized lumaki pala ako sa environment ng mga taong may kanya-kanyang personality and background. Pero may common denominator sila na kung saan naiiba naman ako… masyado silang sociable & friendly. Just imagine na lang na kapag may handaan, habang aligaga sila sa pag-aasikaso sa kanilang mga bisita, nandoon ako sa kuwarto mag-isang nanood ng TV or worst nasa taas ng cabinet para magmukmok.

Hindi ko na binibilang at inaalala kong nakaaway ko ang ilan sa kanila, obviously, ako bata kaya ako ang talo at dapat na magparaya.  But may isa sa kanila, ang hindi ko na kinaya na hanggang ngayon ay civil lang ang aking pakikisama.  Medyo makulay ang aming samahan – from friend to foe sisters. Ang masakit dun isa pa naman siya sa bung-buo kong kapatid.

Magkagayon man, pare-pareho lang naman kami na tinadhanang magsama-samang mamuhay kahit may mga bagay kami na hindi type sa isa’t isa. Anuman sila, bahagi sila ng aking pagkatao. Kung wala si Bestfriend ate – hindi siguro ako palaban, independent, at mapangarap. Kung wala yung mga kuya ko na nakasama ko, siguro hindi ko ma-a-appreciate ang kahalagahan pagkain sa aming mesa, ang magkaron ng pananampalataya, na ang swerte ko na normal akong ipinanganak, at di ko dapat i-expect na lahat ng tao sa mundo ay tulad ng iniisip ko o papabor sa mga gusto ko.

May panahon na nasabi ko na balang araw magagantihan ko ito,  na sana ito ang mangyari sa kanya, hanggang kailan ba susunod ako sa kanila at bakit ba naging kapatid ko ito? Pero noong nag-mature ako, na-appreciate ko sila. Ibinigay sila ni God sa akin as blessings & challenge. Kung baga, hindi ko kailangan na magkaroon ng sobrang caring at loving na mga ate para lang maging self-centered spoiled brat.  At hindi naging ganun kabait at generous ang mga kuya para matutoto akong mapagkumbaba at magpasalamat sa mga bagay na natatanggap ko.

Sincerely,

Nemitz B.

Dear Nemitz,

I’m happy na sa pagdaan ng panahon ay nag-mature na rin ang pagtingin mo sa iyong mga kapatid. Hindi mo lang naiitindihan kundi nauunawaan mo rin sa mas malalim na konsepto ang kahalagahan ng kanilang pag-e-exist sa iyong buhay.

Maaaring may time na naging pasang krus mo sila pero yang krus na ‘yan ang nagtatag ng iyong pagkatao.  Minsan kasi hindi lahat ng blessings ay dumarating sa anyong masarap na lunukin. May mga pagkakataon na kailangan mo munang namnamin ang pait at kakaibang katangian nito bago ka masarapan sa paglunok.

Thanks for sharing your thought and may you have wonderful Lenten vacation!

Ate Jevz

Kakanin at Nena’s Special bibingka!

palitaw
palitaw

well being certified makamasa, katutubo and whatever na matipid na makaluma, I really like to eat delicious kakanin. apart sa aking precious champorado, hindi ko ipagpapalit ang mga kakanin sa mga foods na mabibili sa mga fast foods. kahit ang pagiging ice cream girl ko ay ipagpapalit ko.

nitong mga nakaraan, I’m happy dahil lagi akong pinapalamon ni manang juling ng kakanin. kung may anda rin lang naman ay pinapasalubungan niya ako ng kutsinta, puto, pitchi -pitchi na mula sa commonwealth market. minsan naman ay may dala rin siyang puto bumbong at bibingka na binili niya either sa quezon city circle or sa tiange sa Lung Center of the Philippines every sunday. In fairness, naa-apreciate ko lalo si manang juling ‘pag may pasalubong ako sa kanya. hehehe sa tanda at cute kong ‘to (chenez!).

puto bumbong at Bibingka
puto bumbong at Bibingka

alam niyo kahit puyat ako or medyo in bad mood ( yes people may mood swing (topak) ako palagi lalo na sa umaga) babangon ako para lang lamutakin ang mga mabigat, pampautot o kahit pampasakit na tiyan na mga kakanin na nakahain sa aming abang hapag-kainan.

ako naman,  type na type kong mapadaan sa arayat, cubao dahil may binibilhan akong tindahan ng kakanin doon saka kami ng ate ko sa commonwealth market din (well hindi ko alam kung pareho kami ng binibilhan ni manang juling).   ‘pag ako ang bumibili hindi naman ako maramihan, tamang makakain lang ng todo sa murang halaga.

paborito kong kakanin ang bibingka, puto bumbong, palitaw, kutsinta, sapin-sapin at higit sa lahat yung ube halaya.

Nena’s Special Bibingka

July 2 nang mapadpad kami sa Cubao, Araneta Center ni Manang Juling. kahit nagmamadali akong makapunta ng gateway, nung inaya niya ako na kumain sa nena’s abay go agad ako.

first plate

first time kong makakain sa nena’s noong araw na iyon. type ko ng bisitahin ito nang mapanood kong i-feature ito sa “Landmarks” ng Net 25  pero dahil wala time, wala makakasama at lalong walang pera ay hindi ako makapunta. Buti nga talaga, pinakain ako ni Manang Juling rito.

well, i would like to invite you people to please visit & eat siempre sa Nena’s Bibingka… why?

kung titignan ang labas ay mukhang ‘di maganda ang nena’s pero sa loob ay maluwag naman po iyon at okay naman ang linis o interior design nito. generally talaga, after ako sa service at sarap ng foods & plus factor na lang ang packaging ng isang resto. lahat naman po ng naranasan at natikman ko sa nena’s ay pumasa sa panlasa ko.

dahil wa kaming alam ni manang juling kung may nagaganap na “eat all you can” doon, in-assist talaga kami ng waitress doon  hanggang sa makakain kami. ganoon din naman yung waiter na kasama niya.

2nd plate

hay naku kung dadako tayo sa pagkain… naka 3 plato po ako. slice-slice lang naman ang  kinain ko roon. iyon nga lang kung wala kaming hinahabol ni manang juling na oras eh baka ay naka-apat pa ako. ang sarap din ng timpla nila ng tokwa’t baboy saka pansit bihon.

medyo di ko lang nalasahan ang bibingka nila (hindi daw oh?!) dahil paiba-iba nga ko ng tikim. yong “eat all you can” nga pala nila Php 75 lang at from 3-6 pm ata.

Gusto ko ring i-emphasize na matagal na po sila sa cubao and orginal ang kanilang bibingka. iyon ang nalaman ko sa “landmarks” and iyon din sabi sa akin ni manang juling.  medyo natatabingan nga lang siya ng mga establishments sa cubao kaya medyo di gaanong napapansin.

3rd plate
3rd plate

I hope na marami  ang sumubok sa  kanilang foods…whether hindi kayo mahilg gaano sa kakanin,para maiba naman at para balikan ang mga pagkaing Pinoy ay kumain na kayo sa Nena’s (gen. romulo st., socorro, cubao, QC) at ng  mga kakanin.  wag natin patayin ang ating sariling mga pagkain na nakakatulong sa turismo, negosyo at sa pagpapalawig ng ating kultura.

ang nena’s ay  katapat ng dating rustan , (saktong-sakto sa cubao post office) at kahilera ng puregold (dating cod).

Mabuhay!

Happy Father’s Day!

Eto na siguro ang isang araw na hindi ko na mase-celebrate at hindi na-celebrate…year 1991 pa lang kasi ay wala na akong daddy at sa loob ng walong taon na nakapiling ko siya… iilang beses lang kaming nagkasama ng personal.

Para sa akin, ang ama ay ang “provider” ng pamilya. Ang buong isang linggo niya ay iikot sa pagtatrabaho at ang day-off niya ay hahatitin sa kanyang pamilya at barkada. Bibihira ang pagkakataon na gagawa siya ng gawaing bahay, dahil inaasahan niyang trabaho na iyon ng kanyang esposa. Pero siempre lahat ng iyon ay napapanood ko lamang sa telebisyon noon. At sa paglakad naman ng panahon ay nakakakilala ako ng masasabi kong mabubuting ama.

Pasintabi sa matatamaan…

Bulto-bulto ang mga kalalakihan ngayon na parang nag-iiwan lang ng stain sa damit kong makapag-buntis ng babae. Puwedeng nadala sila sa tukso o tinamaan ng libog pero paano kaya nila matitiis ang bata na galing sa kanilang dugo’t laman na walang makain at hindi makapag-aral.

Buti pa iyong mga step-dad o mga nag-aampon ng bata, nagmamahal ng tunay sa kanilang mga anak-anakan. Talagang saludo ako sa kanila!

Isama na rin dito ang masasabing mga binabae at kasapi ng ikatlong kasarian. Mas okay po kayong kasama kaysa sa mga guys na walang balls!

Minsan nasabi ko na ang katagang “kahit hindi na siya maging mabuting asawa, maging mabuti man lang siyang ama.” Ito ay dahil na rin sa awa ko sa isang batang malapit sa akin. Dapat magbigay ang ama ng sustento dahil pangangailangan iyon ng bata at dapat din niyang pag-ukulan ng panahon ito dahil iyon ang kailangan nila. Kakarampot lang sa mga batang produkto ng broken family ang kayang umintindi sa naging kalagayan nila sa buhay. At ‘di pa masasabi roon kung tatanda silang walang poot at hinanakit.

Maiigi pa ang mga tiyuhin na kahit may sariling pamilya ay tumutulong para mapag-aral ang kanilang mga kamag-anak. Kasama na rin yan ang mga ninong na madaling malapitan financial o moral support man ang usapan. Isa po kayong malaking aginaldo!

Mayroon namang mga lalaki na itinira ang kanyang asawa’t mga anak sa isang bahay pero mga nagbubuhay-binata, nababarkada, panay ang inom, talamak sa sugal, adik sa kotse, gumon sa droga at pambabae ang inaatupag. Wag sana silang magtaka kung bakit malayo ang loob sa kanila ng kanilang mga anak at ang malala ay hindi na sila ituring na magulang ng mga ito.

Nakakatuwa ang mga school teacher o professor na dedikado sa kanilang pagtuturo at nakapag-iiwan ng marka sa kanilang mga estudyante. Hindi lamang sila nagtatanim ng mga leksyon sa araw-araw, nagsisilbi rin silang inspirasyon para abutin ng mga kabataan ang kanilang mga pangarap. Kayo ang masasabing ama ng mga estudyante!

Ang pinakamasakit na istorya na maririnig ng kahit sino ay ang pagmamaltrato, pang-aabuso at panghahalay ng isang ama sa kanyang anak. Ang ganitong mga haligi ng tahanan ay maituturing na baliw dahil ipinagpalit ang pwesto ang dalawa nilang ulo. Kahit pa nga yung apat na haligi ng bahay kulang pang itoktok sa dalawa nilang ulo e.

Nakaka-touch ang mga rescuers, volunteers, firemen, o iba pang mapagkawang-gawang lalaki na nag-aalay ng serbisyo at donasyon upang makatulong sa pangangailangan ng ibang pamilya. Sobra-sobrang masigabong palakpakan sa inyo!

Para sa akin, ang mga lalaking marunong magpalit ng diaper, magtimpla ng gatas, mag-ayos ng damit o buhok ng mga bata, magluto ng pagkain, namamalengke, nagba-budget ng pera, naghahatid sa school, nagpapatulog, nagtatahi ng damit etc. ay hindi dapat minamata o pinagtatawanan. Dahil higit sa pagganap ng kanilang mga tungkulin bilang mga ama, sila rin ay mga karespe-respetong lalaki dahil marunong silang magmamahal, mag-aruga at MAGPAKATAO!

Mabuhay po sa lahat ng ama, sa magiging daddy, step-father, Ninong, Tito, Guro, amain, at kahit na doon sa mga mukha ng tatay. Hehe!!!

Happy Father’s day kina Uncle Bong, Bangaw, Kuya Obet, kuya Eric, Kuya Janzen, kuya Marlon…. (kahit malamang si Kuya Obet lang ang makakabasa nito.!)