The stories of an uncommon commoner

Small but brusque

Sa isang public elementary school may isang siga-sigaan na estudyanteng batang lalaki. Sa pagka-bully niya ay pinapatulan niya kahit mga babae. Kinaasaran siya pero kinakatakutan ng mga kaklase dahil ayaw nilang masaktan. Ang masaklap nito ay hindi lamang siya ang may ganitong ugali. Nahawaan niya ang ibang batang lalaki sa kanilang klase.

Isang araw ay napagtripan naman niya ang isang batang babae. Ipinagtanggol kasi nito ang sinapak niyang kaklase nila. Lakas ng loob nito, gayong sa height at built ng katawan ay napaka-average nito. Inundayan niya ng suntok pero sa kanyang gulat ay nasalag siya nito  at saka siya sinapak at pinagpapalo sa ulo ng jollibee payong nito. Mula noon ay hindi na namamatol ang lalaki, lalo na sa kaklase niyang ito.

The tough idiot

In this class of high school students, naglalabu-labo ang mga talented, matatalino at average teenagers. May isang guy dito na known for his cool image, galing sa pagdo-drawing, at husay sa pagigitara. Ang isa lang niyang problema ay mahilig siyang mag-cutting class.

May ilan na nagka-crush sa kanya, kasama na rito ang hindi kagandahang dalaga. Nang malaman niya ito ay agad siyang naglitanya na bopol naman daw ito sa klase, lalo na sa Math. Nasaktan ang dalaga pero ano magagawa niya, ayaw siya ng crush niya.

One day, hindi um-absent si cutting class boy at napakinggan kung paano mag-report si di kagandahan girl. Minsan naman ay namalas niya kung paano ito mag-lead ng isang grupo. Naka-partner din niya ito sa sayaw, napanood sa iba’t ibang program nila sa school at nakakakuwentuhan na rin niya ito.

Bigla siguro na- realize na lang niya na special itong si ‘di kagandahan girl. Hindi siya mapapansin kagad dahil maraming maganda at matatalino sa klase. In the end, si bopol at di kagandahan girl ay gumaradweyt with honor at niligawan niya.

Simply amazing

To her dismay, hindi lang siya nag-aaral sa university na parang sosyal kundi nakaka-culture shock din ang pagiging sunod sa fashion, grade conscious and active ng kanyang mga kaklase. Hindi niya kayang sabayan ang mga ito, dahil iginagapang lang siya ng kanyang mother para makapag-aral at hindi siya ang tipong matalino sa lahat ng bagay.

Habang ang iba ay nahihilig sa mga latest trends, music, gimikan, siya naman ay sa mga kakatwang bagay pa nagkainteres.  At ang mga nahanap niyang true friends ay masasabing may pagka-introvert. Reality check, she believes that she’s just a plain Jane for everyone.

And then one day, nakasabay niya ang isa niyang kaklase na go for cuteness and hottest things. That day ang kanyang classmate ay medyo balisa and then bigla nitong sinabi na mabuti pa siya stunning sa pagiging simple. No complications, no hassles and looks happy na parang nakakainggit.

That’s why I take pleasure in my weaknesses, and in the insults, hardships, persecutions, and troubles that I suffer for Christ. For when I am weak, then I am strong.”

2 Corinthians 12:10

Note: ang mga istoryang ito ay base sa mga tunay na pangyayari sa buhay ni _ _ _ _ _

Study hard!

Kahapon hindi sinasadya na nakapakinig ako ng news sa radio at television.  And siempre, ang mga nagbabagang balita ay tungkol sa sistema ng edukasyon sa bansa.

Incidentally, naibalita ang public high school na kung saan nag-aral ang aking mga nakatatandang kapatid. Noon sikat, maayos ang pasilidad, mahusay ang turo, at makulay ang buhay doon. Ngayon, nakakalungkot na isa na rin ito sa mga school sa Q.C. na problemado. Hindi ko sure , pero ang dinig ko parang sa paghahati sa morning and afternoon shift, hindi na ng kada year, kundi halimbawa sa first year –may mga papasok ng umaga at sa hapon.  Ito ay para ma-accommodate ang dami ng mga estudyante.

Pero may mas matindi pa roon, may alam akong isang  school din  sa Q.C. na sa lapag na nakasalampak ang mga mag-aaral at sa likod na ng mga building nagkaklase. Mayroon din na 100 na halos ang nasa iisang klase at hinahati pa ‘yong classroom. At yong divider ay isa o dalawang napakanipis na plywood.

Noong elementary pa nga lang ako umaabot na rin kami sa classroom ng 100 sa mga unang araw, ang ma-late walang upuan. At kapag mas mataas ang bilang ng numero ng section mo, wawa ka. Iyong mga makukuha mong books at upuan, “vintage” talaga. (iyan ay bukod pa sa thinking ng iba na ‘pag nasa section 4 – pataas ka na e mahina ulo mo). Buti kamo either section two or section one si hitokirihoshi. (so, elementary pa lang na nagwa-wantu-tri (123) na ako …hahaha!)

Halos lahat kaming magkakapatid ay galing sa public schools,  napilitan lang akong  i-private (or i-maximum security hehehe). Pumapasok kasi akong maayos pero bumabalik ng mukhang ewan (kung ano ‘yong mukhang ewan, ewan ko rin).

Dahil sa aking buhay –public school at iba pang  experiences, masasabi kong biggest achievement ko talaga ay makapagtapos ng pag-aaral. Siguro, pwede akong magsisi sa course na kinuha ko (na sa awa naman ay hindi pa naman ng bonggang-bongga, hehehe!) pero ang makatapos ng pag-aaral ay hinding-hindi ko pagsisishan. Kahit sabihin ng iba na mahirap din naman maghanap ng trabaho,  may pinag-aralan ka pa o wala. (e bat may trabaho ako, aber!)

Ang edukasyon sa akin ay hindi lamang daan para magkaroon ng maayos na trabaho at kumita ng salapi, kundi isang mahalagang pundasyon ng aking pagkatao. (palakpakakan n’yo naman ako!!! Komposisyon ko talaga yan. Sige na, pls! hehehe)

Then kagabi naman, napanood ko ‘yong Analysis by Winnie Monsod sa News on Q. Batay sa Philippine Human Development Report,  sa 1000 estudyante na nag-enroll sa grade one, 670 rito ang aabot sa grade 6, pero 650 lang ang makakatapos ng elementarya.  

Sa 650, mababawasan pa ito ng may 220- 230 dahil sa tantya ay may 420 – 430 lang ang makakapagtapos ng high school.  Sa 420 -430 na mag-aaral na ‘yon, 230 lang ang susubok na mag-college at malamang umano ay 120 lang sa kanila ang makakapagtapos ng kolehiyo.  Dagdag pa sa ulat, sa 120 ay isa lang dito ang mula sa talagang mahihirap na pamilya. 

Hindi ba’t nakakalungkot ang kalagayan ng edukasyon sa ating bansa at kung gaano karami ang out of school youth. Ang nakakainis pa rito, iyong may mga kayang mag-aral ay nagbubulakbol lang. Hindi nila naiisip kung gaano sila kaswerte na mag-aral sa dekalidad na eskwelahan na may cozy classrooms and state of the art facilities. Ang pinakamatinding usapin pa riyan ay  “buti pa sila nag-aaral.”

Sana ay sa sariling sikap at disiplina, matututong pahalagahan ang edukasyon.  Hindi rin lang naman tungkol ito sa data, ekonomiya ng bansa o dangal sa lipunan. Dahil ngayon, ang edukasyon (sa Pilipinas) ay isang pagpapala at isang pambihirang oportunidad.

Paki-basa rin ang aking lumang post na old school at panoorin ang Analysis. thanks!

Best friend, wer n u?

Dear Ate Jevs,

Kapag sumasapit ang Nobyembre, maraming petsa sa aking kalendaryo ang aking minamarkahan.  Subalit, ang date na 12 bagaman hindi ko na nilalagyan ng anumang tanda ay nagiging espesyal tuwing naalala ko ang isang tao na naging bahagi ng aking kabataan dahil iyon ang petsa ng kapanganakan niya.

Sa isang public elementary school po ako nag-aral  na nilalakad ko lang mula sa aming tahanan.  Maituturing kong pinakamasayang taon sa akin ay noong grade 4 ako. Ang sarap ng feeling ko noon dahil section 2 ako na kahit second priority lang sa mga bagong libro o bagong upuan ay napakamahayahay naman ng aming pag-aaral.

Inabot na rin ako noon ng tag-hirap sa public schools. Halos isang daan kaming estudyante sa isang classroom sa mga unang buwan at agawan ng upuan. ‘Pag late ka sa klase,  kung ‘di ka sa dulo ay sa labas ka na ng classroom makikinig sa iyong maestra.  Pero kahit ganon, ang saya pa rin dahil bago at matapos ang klase laro lang kami ng laro (siyato, habulan, agawan base, patintero, etc)

Isang araw, may mga bago atang transferees na napadpad sa aming section.    Walang maupuan ang iba, eh ako na may teritoryo sa pinakadulo ng first row, naawa sa isang maputi, mataba-taba at maliit na bago kong kaklase.  Ipinaupo ko siya sa tabi ko, kasi payat naman ako noon at mahilig na mag-seat hopping.  Eh napapansin ko na habang tumatagal parang ako ata ang ginagawang squatter nito.  Ang ginawa ko kumuha ako ng matabang dos por dos (isang part ng sirang upuan namin) tas inilagay ko sa pagitan ng upuan ko saka dun sa katabing upuan ko tas dun ko siya ipinaupo.

Hindi naman naglaon ay hinati na kami, napunta na sa ibaang section ang ibang kaklase ko.  Kaya okay na ang aming classroom, makakaupo na ang lahat. Isa sa naiwan na kaklase ko ay itong mataba, maputi at maliit kong ipinaupo.   Nagkakilala naman kami ng mas mahusay. Ang pangalan niya ay Maricar Briones at taga kung saang dako na mahaba-haba ang nilalakad  (Nung grade 5 na kami nagpunta na ako banda sa kanila, sos ang layo! Para kong inkot yong Quezon City Memorial Circle).

Ang nanay niya ay domestic helper sa Hong Kong (not sure) at ang ama lang niya, na may trabaho rin, ang kasama nila.  Siya ang panganay sa  kanilang apat na magkakapatid. Bago  at pagbalik niya ng bahay ay siya na ang nagluluto. Siya na rin ang naglilinis,basta lahat! Pati nga pagpunta sa mga eklabu ng mga nakababatang kapatid niya sa school ay siya na ang nag-aasikaso. Lahat ng iyon sa edad na 10  taon. (Hmmm mas bata nga pala ako sa kanya hehehe…wala masabi lang).

Ang bag niya na tahi daw ng nanay niya ay grabe ang laki.  Pwede na siyang magbiyahe pabalik ng probinsya nila. Paano lahat ng libro namin dinadala niya.  So kung mayroon kaming sampung volume na encyclopedia lahat yun binibitbit niya mula doon sa malayong bahay nila papapuntang school. Wala pa roon yong baon, notebook at mga anik-anik niya. Naawa naman ako kaya, nagkasundo kami na share kami sa pagdadala ng book. Dadalhin ko lang yung limang book namin tas sa kanya yung iba pa. Hayun doon na ata kami naging mag-best friend talaga.  Sa kanya ako nanghihingi ng baon (hahaha!) tas nililibre ko siya MINSAN ng isang plastic ng santol / mangga/ dalandan, isang stick ng kamote -Q (mas favorite ko talaga ‘to), o kung ano mang chihcirya sa labas ng school.   Mura lang naman yun sa labas di ba? Hindi pa panis, ‘yon nga lang pwedeng marumi.

Naging magkaklase kami ulit noong grade 5 and grade 6 na kung saan section 1 na kami. Langya, kung komportable ako sa section 2 para naman ako castaway sa “Survivor” doon.  Nandoon ang matatalino, nagtatalino-talinuhan, mga feeling at stars ng school. Kung di ko classmate si Maricar plus ang iba pa naming barkada naku baka nawindang na ako.  Eh terror pa ang mga teacher, parang perfectionist parang utang na loob ko pa na makapasok doon.

Hay nasaan na kaya siya ngayon? Huli ko siyang nakita noong birthday ko noong second year high school na po kami ( magkaiba na kami ng school)  At hanggang  ngayon kahit hindi na kasya sa akin yung damit na  iniregalo niya sa akin ay itinatago ko rin sa cabinet ko.

Delilah Babaji

Dear Delilah,

Saya talagang balikan ang memorya ng ating kabataan.  Masuwerte ka na nakatagpo ka ng kaibigan sa isang simple pero makulay na pagkakataon. Nawa’y magkaroon ng pagkakataon na muli kayong magkita at magkaroon ng komunikasyon.

Ate Jevz

Graduate na

BUHAY na buhay na naman ang PICC dahil sa dami ng mga idinaraos na graduation ceremonies ng iba’t ibang schools.  Subalit, sa aking palagay (pasensiya na kung negative pero reality lang ito) mas marami ang kinakabahan ‘pag ga-graduate na ang isang estudyante. Bakit?

1.      makakapaghanap ba kaagad ng work (college – students)

2.      tutulong ba ang anak (college- parents)

3.      Okay, tapos na sa high school eto na ang mas malaking gastos (high school – parents)

4.      saang school mag-i-enroll? Vocational o College? (high school – students)

5.      hihiwalay na sa dabarkads? (elementary – students)

6.      Binata na  so Otoy, dalaginding na si Iday ( elementary – parents)

7.      tutuloy pa ba sa pag-aaral  (elementary and high school – parents and students) 

Para sa akin pinakanakakalungkot umalis sa High School, masaya ang magtapos sa  elementary at nakakatakot sa college.

Nitong holy week napag-usapan namin nina Manang Juling at ng pinsan ko ang tungkol sa memorable elementary teacher (MET) ko. Memorable kasi ilang beses ko siyang naging teacher at isa siyang malaking joke sa elementary life.   

Grade 2 ako ng una ko siyang naging adviser. Ang interes ko lang noon ay pumasok sa eskwelahan at mag-ipon ng pera. Hindi ko palalagpasin ang panonood ng Bioman, Shaider, Maskman at Batibot para lang makagawa ng assignment. Gumon din ako noon sa pagpa-family computer at paborito ko ang Mario 3 (gusto ko ako yung may hawak ng player one, kasi may start at pause. Ayoko rin na ako si Luigi kasi feeling ko, loser ako pag siya ang character ko), Battle City at Punch Out. Nagbabaon ako ng isang malaking baso (Tupperware) ng tubig.  Iyon lang ang nilalagok ko every time na mauuhaw at magugutom ako.  Na-inspire akong mag-ipon kasi inoperahan si  Manang Juling. Sa awa naman nakapag-ipon ako ng P100 (malaki na yun no! dati.) 

One time pinabasa ako ni MET, e palpak. Siguro naalarma, dinalaw si Manang Juling sa bahay. Ang siste, nalaman namin  na naging teacher pala niya sa college yung Uncle ko sa Samar.  Mula noon feeling ko naging particular na siya sa akin. Hindi ko tuloy malaman kung naging terror ba sa kanya si Uncle. Mapi-feel mo kung sino yung pinapaboran niya at hindi.  Saka kung anu-ano pinabibili sa akin, like yung chalk na makulay.

Hindi ko rin makakalimutan ng i-assign niya ako na maging star dancer ng Christmas presentation namin.    Pagod na pagod ako noon kakatalon saka kakaturo niya ng steps.  Nga pala yung song Rudolph the red nose rain deer (alam mo na kung sino ako?)  Hindi ako nakaabot sa presentation namin dahil hindi nagawa sa oras yung costume ko. Aba, ako ang pinagalitan, malay ba ng isang cute na cute na grade 2 student na gaya ko sa bagay na yon.

 Grade 5, naging section 1 ako ( mula grade 2 hanggang grade 4 section 2 ako. masasabi kong pinakamasayang taon ko sa sa elementary ay  noong grade 3 at grade 4  lang… period walang kasunod) at siya ulit ang adviser ko. One time, may isang quiz na mababa score ko. Nilapitan ba naman ako at sinabihang ililipat daw niya ako ng section.  Sa isip ko, “eddie ilipat mo ayoko nga sa section na ito.”  eh sa totoo lang naman,  yung pressure saka pulitika nasa section 1 di ba? Sa public school kasi sa section 1 napupunta ang bagong mga upuan, pinakamagandang room at medyo titingalain ng ibang students. Pero ‘di masaya yun, karamihan ng mag-aaral grade conscious, feeling sikat at makapangyarihan etc. etc.  iilan lang yung pwedeng kaibiganin. Naalala ko rin, hindi naman ako ia-admit sa section 1 kung mapurol ang utak ko no.  

Minsan,  pinabasa naman niya ako.  Hindi ko na maalala kung ano yun pero mahaba siya at in English. Na-amaze siguro kasi with matching emotion pa ang pagkakabasa ko. Alam mo ginawa? Sabihin ba naman sa klase namin yung kapalpakan ko dati sa grade 2, ang laki daw ng improvement ko. Tas palakpakan ang buong klase. Kala niya natuwa ako doon, isang nag-uumapaw na hindi!!!!!!!  

May isa ring dance show sa school na nag-audition ako. hindi dapat ako sasali roon kasi wala naman akong pambili ng costume saka hinatak lang ako ng kaklase ko, eh pumasa.  Ipatanggal ba naman ako ni MET… eh sabi nga ng ilang kasama ko at kaklase, hindi naman daw ako dapat  ang tinanggal. Hindi ko rin maalala kong nakalaglag ba ako ng baso sa sayaw na yun.  pero okay na rin yun, wala talaga akong pambili ng costume at nababawasan ang panonood ko.

Bukod kay MET, may nakabangga rin akong kaklase na isa sa mga honor students.  matagal na siyang namumuro sa akin e, pinagpapasensyahan ko na lang (naks feeling bida sa koreanobela) kasi mataas ang EQ ko (chuz!) Bumingo siya sa akin nung one time,  nakaistambay kaming magkakaklase. Tas sumayaw siya, yung istariray style. Pinalakpakan ko siya, yung walang malice o “cruel intentions.” Sabihin ba naman sa akin, with matching arko ng kilay “ang pagpalapak nilulugar at binabase sa tao.” Sagutin ko nga “ah ganun ba? Kasi  pumapalakpak ako kung kailan ko gusto at ako nakakaalam kung sino ang gusto kong palakpakan.” Loko siya nanonood ako nga mga drama movies old and new. Maya-maya siya rin ang lumalapit sa akin. Kala niya gagaya ako sa mga kaklase namin na tatameme sa kanya.  

At eto pa… section 1 ulit ako nung grade 6… kaklase ko ulit si top student, guro ko siempre si MET (ewan sinusundan ata ako), at  nadagdagan ang terorista sa life ko, Si art teacher na naging buddy-buddy ni MET. Etong si MET, panay pa rin pabili ng kung anu-ano.  Yung flower base niya sa mesa kailangan laging may bagong bulaklak.  Yung mga pa-impress, rose at bumibili talaga ng bulaklak.  Nung ako ang in-assign niya ang ibinigay ko santan ( red and yellow) at gumamela (pink), bakit? Yun lang nasa bakuran namin e. at wala akong balak na  awasan pa ang limited budget ni Manang Juling para sa kanya. May ilang exams na nakaka-perfect ako… aba pag sa kanya ang subject ayaw paawat, parang di ako karapat-dapat.  Yung isang question na ang sagot na halos lahat ng  pupils eh agree, mali raw.  

Etong si ART teacher naman, ginawang sample sa klase yung work ko. Yung tipong pinakamali at pinakapangit na art work.  Wag ka gulantang siya nung mag-drama presentation kami. Ako yung kinuha ng smart kung kaklase para magbitaw ng makabagbag damdaming “Come let’s find some food in the forest!” bilang unggoy na iniwan sa ere ng kanyang mga dabarkads. Buong klase nun, na-amaze sa aking acting prowess ( naka naman…) Kung ‘di man ako type nina MET at Art teacher, okay naman ako sa ibang teachers. Tuwang-tuwa ako nung sabihin ako ng isang teacher  sa social studies (ata) na ibang klase raw ako mag-isip.  Parang nag-comment pa nga siya na pwede raw akong maging abogado. (chuz dagdag ko lang yun. Hehehe) 

Hay… yun ang kwento bat masaya akong nagtapos sa elementary… bye bye MET, Top student at ART teacher…Kahit may last minute okray sila sa akin  hindi na umubra.  Nakaganti naman ako eh. isa ron ay nang hindi ko sila pinansin (ng sobrang in your face) ng makita nila ako sa mall. Kahit nagkoko-comment si MET, wa care… sa isip ko, sorry tapos na ako sa iyo…