8 things I love about blogging d2


Noong October 3 ay 8th year anniversary ng blog na ito.   Ang site na nakasama ko sa aking journey mula sa malokong babae, nagseryoso sa trabaho,  kumawala sa ordinaryong estado, nangarap magnegosyo  at ngayon umaasa pa  ng maraming pagbabago.  Maraming salamat sa lahat ng readers, likers, followers, at padaan-daan dito. Paalam? Chuz! Wait share ko lang kung ang love ko sa hoshi sr blog ko.

Kwentot Paniniwala ni Hitokirihoshi to the 8th power8th anniversary badge

Obviously   I learn how to blog – kung ‘di ko sinimulan, nagpaturo at  pinag-aralan eddie wala akong online presence at  blogging career.  By the way, dito ko rin unang ginamit ang pseudonym ko  Hitokirihoshi.  Katawa lang na minsan, labo-labo ang nickname ng iba sa pseudonym ko na madals Hoshi at minsan ay hito. Puwede bang minsan naman ay Kirihosh? hoho!

I Feel more creative.   It’s a secret, but there were posts here na nagawa kong i-divert yung anxiety, frustrations, at problems ko into something I like.  Dito ko nailalabas yung tunay kong saloobin in the form of monologue, poem, lyrics or simple post. Check Pupu Series  (nag-start ito dahil  sa lokohan at sa lagi kong masakit na tyan)  at cars and laptops in a sentence (pangarap ko kasi na magkakotse at laptop).  Natawa rin ako na nabasa ng dati naming manager yung tag/ challenge post  nakabuo ako ng kwento na pagka-adult love story,J

I learn  to open up… kahit hindi ako nagpo-post ng sarili kong picture dito, I guess 80% ng pagkatao ko ay naibuhos ko na rito.  I understand if people think something different about me, but I don’t pretend and I just don’t say what I don’t want to say. I am not fond of eyeballs or attending events, pero for the first time in 2010 nagpakita na ako sa blogging community. It’s nice to see  in persons yung mga dati ko lang ka –tsika virtually like yung mga una kong nakita na sina Otep Katrina Danieles, Salbe Mogul, at Jason de  Guzman. Tas Masaya rin akong makita sina Duking, Axl Guinto, Mark Madrona at iba pa.  May ilan na rin akong laging kausap…  iba lang tuwa ko nung nakita ko in person si Aldous Sayno. Idol!

I can help  pala kahit papaano.  My two top posts dito ay may kinalaman sa love and weight.  Sarap lang na maging venue ang blog na ito to know people’s sentiment and get the message they need.  Interestingly, nakakatanggap din ako ng thank you message pagdating sa school  assignment at ibang klaseng compliment- sarappp sa puso!  Siempre dagdag na rin d’yan yung makapagbigay ka ng information and entertainment

I become competitive pa.  Well ambisyosa ata talaga ako, pero it doesn’t mean agad na go-getter ako kasi shy-type at passive din ako.  There were times na trip ko na mag-top post, most read, makatanggap ng maraming hits pero nag-level ako nung naisip ko na why not sumali sa blog contest. Unfortunately, mas nanalo ako kapag sa hoshilandia.com ako nagpo-post ( weird, but true).

I create an outlet for my excess baggage – May time na gusto mo lang sabihin directly yung mga tsika mo sa buhay, ‘Mema’ sabi or post.  Pero lagi kong sinasabi na therapy IMHO ang  freestyle writing (gaya ng pagda-diary) sa anger management, goal setting , stress at burn out.  May days na sawa ka sa routine ng buhay mo na hindi mo naman kailangan mag-quit o gumawa ng revolutionary act, kundi maghanap lang muna ng diversion.

I create an outlet  for kuning explorations – Alam mo yung term na magnify?  Minsan kasi you have ideas, gusto mo gawin pero hindi mo magawa kasi walang nagpu-push. Subukan mong i-post sa blog mo at kapag may positive reaction- at baka i-pursue agad.    Halimbawa n’yan ay yung simpleng pag-aalangan na kung pupunta sa isang blog event, eh mapapa-comment yung mga fellow bloggers na kakilala mo with their reasons. Pupunta ka o hindi?

I’m not alone – O sige nandyan kayo, nandito ako.  Nasa labas ang iba at ako naman ay nandito sa loob ng apat na sulok ng kuwarto at kinakalikot ang computer.  Pero solo man ako  saan mang panig man ako sa mundo ay hindi ibig sabihin nun ay lonely ako lalo na kapag may mga active kang ka-blog na masipag mag-comment. Actually miss ko na ata days na yun.

Maraming-maraming salamat sa lahat  ng sumasama-sama sa akin sa journey ko lalo na kina Raft3r, Doon Po Sa Amin, Len Armea, Cristal Maramag, Jennifer Sy, Jovelyn Calingo, Lambing,Sheryl Garafil- Raymundo at kahit na sa paminsan-minsang nagbabasa ng mga kwento’t paniniwala namin.

Note: sinulat ko ito sa mismong araw ng blog anniversary ko, di ko lang ma-post.  ayaw sa desktop pero ok sa laptop.  pabebe rin. hahaha. Mabuhay !

Masaya ba ang blogging?

Nitong October 3 ay limang taon na ang Kwento’t Paniniwala ni Hitokirihoshi.  Bago ito, dumating ang dami kong naisip na pakulo. Gusto ko maging bongga naman dahil biruin mo ay nakakalahating dekada na ako sa pagba-blog sa una kong site. Pero hindi ko rin nagawa, abala ako sa aking offline life (na mas importante pa rin sa buhay ko at sa buhay nating lahat).

Kamakailan lang ay may nagtanong sa akin kung masaya ba ang blogging (Hello Grace!). Medyo natagalan ako sumagot, hindi dahil sa nablangko kundi “mahirap sagutin ‘yan kasi passion ko ang blogging.”  Sa una hindi, pero nung nagtagal ay naging part na ito ng lifestyle ko.

Photo by Olya Kobruseva on Pexels.com

Blogging is an outlet to express yourself

Lahat ng tao ay pinapayuhan na ilabas ang saloobin. Ang kati-kati sa dila ‘pag may gusto kang sabihin na masaya o malungkot pero hindi mo magawa. Puwede mo rin sabihin, pero parang hindi ka naman pinakikinggan. Puwede ring pakikinggan ka nga, pero alam mong hindi naman interesado ang kausap mo. Sa blogging, walang limitadong espasyo. Walang editor or advertiser na magdidikta sa iyo na hanggang d’yan lang ang word count at characters na puwede mong isulat. O kung hindi man kahiyaan ay hindi ka pipilitin na magsalita sa lengguwahe na hindi mo naman talaga gamay. Malaya kang magpahayag ng iyong pananaw at ng iyong emosyon.

At tiyak na may mga taong  babasa sa iyong post lalo na kung ito ay malaman, may katuturan at makatotohanan.

Rediscovering yourself

Kapag matagal  ka nang nagsusulat at may nababasa ka ring kapwa mo bloggers, you can’t help but to compare and analyze yourself to them, intentionally or not. Hindi  ito usapang inggitan kundi isang realization sa iyong craft at pagkatao. Hanggang dito ka na lang ba? May gusto ka pa bang gawin? Paano ba  mas magiging buhay ang aking blog? Paano ko magagawang mas maraming makasama rito?

Hindi mo makikita ang kabilang panig kung hindi ka magbubukas ng bintana. Hindi ka makakatawid sa kabilang daan kung hindi ka gagamit ng tulay. Gamitin mo ang blogging para matulungan mo ang sa sarili mo na mahanap ang gusto mo. Tiyak na rito ay maraming bagay kang matutuhan na minsan ay hindi mo inaakalang gusto mo pala.

Blogging provides you a company

Puwedeng mababa ang blog hits mo, bibihira ang nagko-c0mment sa iyo pero definitely you are not alone sa blogworld. Ilan na ba rito ang nagsabi sa akin na “nakaka-relate ako sa iyo.”  Hindi ko sila ka-edad, hindi kami pare-pareho ng estado sa buhay at  malamang kanya-kanya kami ng ganda (ano pa?). Pero, madadama mong sincere ang kanilang comment. May iba rin kasi sadyang nagbabasa lang nahuhuli mo na lang kung saan nanggagaling na site, saang bansa at anong keywords ka na-search (weird nga minsan e).

parang maka-blue pa ko d2 hehe

You can communicate with people around the globe

Funny sabi sa isang web tool na ginagamit ko, ang baba raw ng rate ng mga lalaking na bumisita sa site ko, especially sa Hoshilandia.com. Paano kaya ‘yon eh puro lalaki ang nagko-comment dun at  majority rin dito? Hind naman din panlalake ang mga blogposts ko? Pero whatever gender, status, at cheverlou-  you know tao ang kausap mo.  Ako ang saya-saya ko ‘pag may nakakausap akong interesante o kahit hindi, basta pareho kaming into blogging.

Nakakabasa ka ng naiibang kuwento,  istoryang totoo at karanasan na maaari mong kapulutan ng aral.

Blogging opens up possibilities/opportunities

Yes I believe that there’s money in blogging or shall we say blog monetization… (teka lang magpapahid lang ako ng blood sa aking nose ).

star kumot

Pero I think  ang pinaka-possibility or opportunity na magagawa ng blogging sa iyo ay personality development kung magpapaagos ka sa positive effect nito.

Ilang blog events ba ang nagbubukas sa isang taon, ilang organisasyon ang nagbibigay ng  slots para sa mga bloggers at kung anu-ano pa. Ilan na rin ang nakadaupang palad ko because of blogging kung nakaka-inspire yon.  Iilan na lang din ang tumitingin ng mabababa sa isang blogger. Hindi ka na lang basta-basta kung pagyayamamin at magiging masaya ka sa gawain na ito.

kaya!

Happy Blogging!
%d bloggers like this: