why do i blog

1. How long have you been blogging? no lo se when, but dito last month lang ata.

2. What inspired you to start a blog and who are your mentors?Sama ng loob and Ms. Avi Canale. 

3. Are you trying to make money online, or just doing it for fun?for fun pwede ring for money… hehe
4. Tell me 3 things you LOVE about being online.a. to entertain b. to inform and c. to persuade public opinion… hehehe

5. Tell me 3 things you STRUGGLE within the online world.

a. no time b. no pc c. no money 

I have to pass the ball now. I want to see this in arminnehaha’s, len’s, tayns’, rhapsody’s, and hitokirihoshi’s (even if she has already enumerated her reasons for blogging) blogs.

Advertisements

Bara-baranggay, politicahan!

After waiting for three years, Brgy. Election na sa October 29.  As the daughter of tumatakbong kagawad… napi-feel ko ang intense ng kalakaran sa kampanya, knowing din na ma-politika sa lugar namin. 

wala pang campaign period ay “gumagapang” na ang mga kandidato at lider partido ng aking maderaka, ibig sabihin mas matagal at malaki ang magagastos. At the very start, pinigilan ko ang aking maderaka na tumakbo, hindi dahil sa gastos kundi sa sistema. Isa pang malaking concern ko ay ang kanyang health, she’s 61 years old and one na lang ang kidney niya so hindi na ganun kalakas talaga.

Actually, months before na i-declare niya na tatakbo siya ay panay ang punta ng hospital because tumataas ang BP niya at napag-alaman na may vertigo na siya. Because I’m just a daughter, I’ll just shut my self  sa aking blue Nassau.  Hindi talaga ako nakikihalobilo and never akong nag-offer ng help. 

For your information hindi naman na bago sa akin ang ganitong scenario. Since the first SK Election, kung saan tumakbo ang isa kong ate for kagawad ay naging active na sa social and political activities ang aking family.  Kung tutuusin nga mas matagal pa roon because naturally “sosyalera” ang nanay ko. 

So nung elemtary pa lang ako , sumasama na ako sa kampanyahan., namimigay ng polyetos, nagdidikit ng mga ka-posteran sa kapaderan at kung anik-anik pa. then second sk election, tumakbo rin ang isa ko pang ate…so ganun ulit… Ayon kada election na lang nagiging busy ang aming buhay at bahay… sumusuporta sila sa tumatakbong congressman, mayor, city councilor… chinilin china. 

Huthutan ng mga balimbing… 

For me politics is like showbiz, kung san ka sisikat at uusbong dun ka di ba naman? Magkakapartido, nagsisiraan; Magkakamag-anak, nag-aaway; lipatan ng mga lider; at maraming nilalang ang nagiging kawawa kuno para makahuthot ng salapi sa mga kandidato.  

Ngayon, naiintindihan ko na kung bakit hindi pinansin ng mga politikong binigyan ko noon ng solicitation letter. Sa dami nga naman ng lumalapit sa kanila na may ganitong mga problema, kailangan  pala talagang dramatic at outstanding ang iyong rason. Minsan nga to the point na kailangang patayin (ayon sa sulat) para makakuha ka ng pera. 

I know na maaaring may problema nga  ang mga taong lumalapit pero talagang tuwing election ganun… bakit hindi sila lumapit sa  mga nakaupo sa baranggay at hindi sa mga kumakandidato pa lang.  Isa pang kinaiinisan ko ang mga nagpapanggap na tumtulong for the campaign. They arrive early sa headquarter (na sadlly this time ang bahay naming yon), boasting some of they allegedly achievements and “power to the people.” Kakain sila at pag busy na ang lahat sa pagsakay saka sila lalarga sa ibang lungga. 

Ayokong manira pero talagang sasabihin ko na minsan iyong ibang kandidato pati yong hindi dapat pinapakain , dun nila sa pinapakain sa kanilang headquearter para makatipid sa kanilang mga taga-suporta at mga kamag-anak. Ano ba tumakbo ka ng walang pera, eng-eng ba sila? Tumakbo ka kung may ibuburas ka, hindi yong inaasa mo sa iba. 

Black propaganda 

Hindi natatapos sa pagbabaklas ng posters ng kalaban, nariyan pa ang siraan at kahit sukat ng manakit ng kapwa…ang nakakaloko pa niyan kung sino yung  naka-upo siya p[a yong madalas na gagawa nun. Hindi ba sila kumpiyansa sa kanilang mga sarili at llamado na nga sila dahil nakaupo sila, mang-aano pa. hay.. ilanh pamilya at magkakaibigan ang kailangang sirain para makuntento sila. 

Calling, PR Department 

Ang plastikan ay di nawawala, at kailangan talaga ito especially sa politica. Kahit gusto mo nang ngudngurin ang pagmumukha ng kausap mo dahil alam mong ginigoyo ka niya…  kailangan pa ring smile-smile ka lang sa kanya… at kung kaya ibigay ang kanyang hinihingi. Yung tipong kahit mortal mong kaaway, eh magpi-feeling best of friends kayo for the sake of politika. What a fact!!! Para naman makakuha ng dagdag boto, kailangan buhayin ang mga lumang phonebooks para kontakin ang mga kaibigang hindi mo naman naging ka-close at noon ay wala kang interes na kausapin.  Hay… kahit brgy election lang daming isyu.. nakakaloka ….    

bat ako magba-blog?

At bakit naman hindi?

  1. may paglalabasan ako ng sama ng loob
  2. maku-kwentuhan ng mga istorya ko sa buhay
  3. baka gumana ang pagiging creative ko
  4. para in ako sa  mga friends ko. Lahat kasi sila mayroon na ako na lang ata ang wala.
  5. nahihilig na rin akong magbasa, eh di dapat magsulat na rin. Soon baka pwede na ring magsalita.
  6. baka may mabingwit akong additional friends
  7. para makatulong ako sa mga nawawalan ng ideas
  8. para pag wala akong testi sa friendster at multiply, eh may pagbubuntunan akong iba.