Reflection: What’s is your advice to your 18-year old self?

What’s your advice to your 18-year old self? Ito ang naisip kong tanong habang binubuo ko ang birthday message para sa kamag-anak kong debutante. Okay na okay kami ni birthday girl pero, I don’t think ganoon ka-close. Kaya nahirapan ako at ayoko naman na basta makasabi lang. Ayoko rin na tunog preachy. So paano? Ito na nga, naalala ko  yung question at naisip ko why not share simple life lessons. it will matter to her and to all 18+ people sa party.

Note: This is Hitokirihoshi, not Ate Jevs. Nagliliwaliw pa si Madam at miss ko na ang blog na to.

Photo by Pixabay on Pexels.com

Advice to 18-year old girls, boys

My short, but sweet este meaningful message sa debutant and actually sa lahat ng 18-year old girls and boys ay ang tatlong ito  (sinamahan ko na lang ng explanation now):

Time is your asset.  Sabi nga nila time is gold.  Pero dahil madalas nating iniugnay  ito sa procrastination at tardiness kaya parang mas walang dating.  Ibahin natin ang siwasyon …

  • Paano kung itong point na ito ay ayaw mo na sa work mo? Pagod, stress, at ayaw mo na sa boss mo.  Tipong hindi lang ito simpleng rant, kundi burn out ka na.  Kaso hindi practical choice na mag-resign ka kasi wala kang ipon at investment. At actually hindi mo alam kung anong next move mo. Feeling mo mare-reject ka sa pag-a-apply dahil sa edad o kaunti mong skills o work experience?

  • Paano kung magre-retire ka na? May pension ka pero sure ka na hindi iyon sapat sa pangangailangan mo. Wala kang naging retirement plan kaya hindi mo rin naisip noong kabaataan mo ang saysay ng retirement fund. Hindi mo na rin kayang magtrabaho kasi bukod sa mahina ang katawan mo, sakitin ka pa.
  • Paano kung awang-awa ka na sa kalagayan mo/n’yo? Puwedeng dahil iresponsable ang napangaswa mo. Walang makain at hindi makapag-aral ang mga anak mo. May sakit sa pamilya mo. At takot ka ring may mangyari sa iyo lalo na’t ikaw na breadwinner ay wala ring insurance.
  • Paano kung gusto mo ng pagbabago? Career shift o lumipat ng bahay malayo sa in lawsmo.
  • Paano kung bilang na ang araw mo o ng mahal mo? Masaya kang magpapaalam sa mundo o pagsisihan mo ang maraming bagay na hindi mo nagawa?
time, an advice to 18-year old self

May iba na ikinokonek sa YOLO ang mga mga agresibo at wild nilang aksyon. Gaya ng paggastos ng pera, pagtikim ng bisyo, pagkain ng mga unhealthy foods, at mga…, you know.  Sa maniwala ka’t sa hindi, kapag masamang-masasama sa iyo ay masama iyo. Kahit sabihin mo ikinasiya mo  iyon ng kabataan mo. O kahit may FOMO ka.  May tinatawag naman na in moderation, good choices and decisions, and the doing the right thing.  The time you spend is something either you waste or invest. It is not something can replace or reverse.  So habang bata ka, think that your time is asset. Use it wisely and make good choices while you have chances.

malabon zoo

Define your success.   Madalas naririnig ko noon ay “bata ka pa naman, magbabago pa ang pangarap (o  gawi mo).” Tapos sila rin magsasabi sa iyo na ganito dapat kunin mo at ganito gagawin mo ‘pag nagtapos ka. Dapat may ganito estado mo sa susunod o ganitong edad. Ganito o iyon ang taong successful na gagayahin mo.  Nakakarindi!

Then may mga nangangamusta.  Iyong kumusta na may laman. Iyong itse-tsek kong higher or lower level ka sa standards niya.  Iyong mapi-peer pressure ka kung hindi ka belong. Nakakaliit ng pagkatao!

Slogan dati ng Makati city

Sa maraming taon ng kakasunod, kakakumpara, at pagtapat sa pamantayan ng iba—I think I failed. And I think, hindi mo maabot ang antas ng tunay na success noon. But that’s not until masabi mo na ito ang success sa akin.  At yung success na iyon ay hindi definition ng ibang tao para sa iyo, kundi success na ikaw mismo ang nagtakda.  Aim higher and achieve that something valuable for you, your loved ones and the world.

Define your happiness. Kapag bata ka at kausap mo ay matanda parang ang happiness mo ay entertainment, leisure, or past time lang sa kanila. Ang totoo? Puwedeng oo o hindi. Okay lang naman na at 18 ay hinahanap mo pa ang happiness mo.  At okay din kung inaalam mo pa kung ano ba ang happiness mo.  Pero gaya ng success, it should be the happiness that you define for yourself.  And you should look for the genuine happiness– the kind of happiness that is right and long-lasting that you deserve.

Photo by Tirachard Kumtanom on Pexels.com

For me happiness ay hindi lang tao, bagay, activity or achievement kundi estado. Iyong kahit may bad trip days o ano pa ang sabihin ng iba, deadma ka. Iyong alam at ramdam mong puno ka ng pagmamahal. Kaya mong magmahal o tumanggap ng pagmamahal.  Iyong alam mong nakakatulong ka sa ibang tao o you serve your purpose. Iyong ginagawa mo iyong gustong-gusto mo.  At wala kang regret sa buhay mo, na kahit  mamatay ka na bukas ay masasabi mo pa rin “Thank you Lord!”

What’s my advice to my 18-year old self?

Noong 18 ako ang hilig ko sa anime at nasa college na ako. Nao- awkward ako kapag kasama ko iyong mga kaklase ko na sosyal, matalino, mayaman, at may itsura. Kasi feeling ko ang weird-weird ko, jologs, average student,  hampas-lupa,  at sakto lang itsura. Gusto ko noon sumama sa mga organizations gaya sa theater play, choir, at mag-library assistant. Kaso sa baon ko na Php 40 lang ang pangkain ko kahit pasok ko 7am – 7pm. Dalawa lang uniform ko sa 6 na araw na pasok ko.  In short, wa extra anda.

Sa grades ko masaya na ako maka- 1.5 ( 1 is the highest  and 5 is the lowest), pero nakakatikim ako ng 2.75 at 2.5.  Nakatikim din ako ng 3.5 ( o 70-74%) sa Math.  May crush na ako noon, pero kinikim ko na lang. kimkim na pinapatay yung feeling kasi hindi praktikal.  Ang biyahe ko papasok  at pauwi ay2-4 hours ( depende sa ula at traffic), pagdating ko ng bahay pagbabantayin ako ng tindahan. Tapos kailangan ko mag-review ng magreview.  Pressured ako kasi parang ako ng bobo sa A section.

Photo by Pixabay on Pexels.com

The thing is minus yung feeling bad about myself, wala akong regret.  If I can tap my 18-year old self  on shoulder and speak with her now…

Girl, I want to congratulate you. You’re doing the best that you can. and Ano man yan pinagdadaanan mo, nakatulong sa akin.  Thank you na ipinaglaban mo yung course na gusto mo. Thank you kahit awang-awa ka sa sarili mo at ayaw mo sa school mo, hindi ka sumuko. Thank you kahit napasama ka sa mga masasabing  bad influence, hindi ka nagpadala. Hindi kita sisihin kahit panay bili mo ng anime cards, poster, o panonood ng TV.

Hindi ka man nakasali sa organizations na unamong gusto, napursige mo makapasok sa counselling and testing section at junior saver’s club. My only advice for you to have confidence and boost your self-esteem.  Kapag kumpiyansa ka sa sarili mo – ang ganda-ganda mo. Yung talino at kasanayan mo, hindi kayang gayahin ng kahit sino. You’re imperfectly perfect. Kung may isa lang ako maidagdag ay sana lang nag-double time ka lang sa math at English grammar, hehehe

Photo by bruce mars on Pexels.com

Ikaw? What’s is your advice to your 18-year old self?

Advertisements

In God’s perfect time: Thank you 2016 and Hello 2017

Roller-coaster ang journey ko this year na para bang mas maraming pababa kaysa pataas. May mga pagkakataon na halos ikunsidera ko ng malas o hindi magandang taon ito para sa akin.  Pero kung babalikan ko iyong mga  panahon na down ako, doon ko pala mas natutupad ang mga dati ko pang pinaplano at maa-appreciate ang ibang tao sa buhay ko.5. time

Nitong Oktubre lamang, I don’t know kung out of frustration or ambition, ay sinimulan kong maglakad ng papers for my business.  Actually three or a week before this, nakadalawa akong job interviews na hindi ako na-hire. I guess hindi lang sa disqualified ako, but all along alam ko na rin na may iba na akong gusto o priority. At nararamdaman ng mga interviewers na hindi lang trabaho ang focus ko sa buhay na.  Hindi ko rin ideni-deny ‘yon kapag tinanong ako. I believe din kasi na ang totoong may malasakit na trabaho/amo ay nag-o-offer ng work-life balance at hindi sahod na malaki lamang. Um-attend ako sa job interview na sa tingin ko ay interesadong gawin na makadagdag sa experience ko at siempre financial.  Subalit, hindi ko rin itatatwa kong halimbawa ayoko ng magpatuloy sa application o maging honest sa sagot. Tapos na ako sa era na kailangan sumagot sa gustong marinig ng HR officer. Hindi sa anu pa man, if I really want the job and I believe I’m qualified hindi ko kailangan magsinungaling o i-sugarcoat pa yung mga linya. Anyway, thank you pa rin sa kanilang time.
So dahil naisip-isip ko nga kaya nga ako nagpi-freelance ay para makapagnego-negosyo rin.  Pero this time, iyon naman ang gusto kong mas matimbang kaysa pagtatrabaho. Dahil dito ay binalikan/binasa ko ulit ang mga business books at magazines ko.  May book ako na “Go Negosyo: 21 Steps on How to Start Your Own Business” nabili ko  siguro 2010 or 2011. Ito iyong mga panahon na  kung kailan pa-sideline-sideline pa lang ang drama ko at wala sa isip ko ang mag-freelance. Pero 2013 siguro ko na halos ito matapos at seryosong basahin, yung time na ginawa kong  therapy  workbook ito dahil gusto gusto ko ng mag-resign sa work  hindi lang sa ayaw ko na sa work mismo kundi sawa na ako sa buhay commuter. Muli ko itong binasa nitong nakaraang araw at may isang page (41) dito na halos maluha-luha ako nung makita ko ulit. ..

Simple lang naman ang nakalagay at nilista ko “write your goals, the steps, you will take to achieve them, and your time frame.  Natuwa ako nang ma-realize ko na hindi man natupad noong 2013 o 2014 yung laman ay  halos mission accomplished  lahat ngayong 2016. Yung taon na puro ako gastos, kulang sa kita, down moment, at puro subok ang drama.  Biruin mo nagawa kong ipursige yung mga matagal ko ng goals kung kailan lost, frustrated, at waley ako sa limelight. Sa bagay, isa pang realization din kasi sa pag-abot ng pangarap ay hindi naman puwedeng walang lang extra effort o gastos. May kailangan kang i-risk o ipagpalit in return for something na mas talagang gusto mo. So mas namo-motivate ako ‘pag pressured?

Hindi ko na iisa-isahin yung mga goals na yun at hindi ko rin naman sinasabi na lahat na-achieve na. Pero dahil natupad na iyong iba, feeling ko konting push pa at dalangin ko kay Lord ay matutupad din paisa-isa.

Kaya ang isa sa New Year’s wish, goal, resolution, at prayer ko ay “Tuloy ang pangarap, laban kung laban!

Mabuhay at Happy New Year sa iyo!

9 apologies for blogging…part 2

Oh di ba saktong-sakto ang item no. 3 sa part 1 ng akin 9 apologies in my own way kaya ito  na ang part 2.  Anyway, narito ang karagdagan bagay na aking gustong ihingi ng tawad na may kinalaman sa aking 9 years ng pagba-blog especially sa website na ito.

6 I am sorry for blogging differently… From someone who you used to like

Pupung Wagi as Victor Pupu
Pupung Wagi as Victor Pupu (drawing by conrad mananes)

May point sa blogging journey ko na nagustuhan ko yung maraming comments o attention.  Siempre bata pa rin naman ako noon kaya mas maloko, mas emo, at parang weird. Ngayon, dala ng maturity, ay nag-evolve ako sa someone na quirky, pa-deep, at unconventional. I also realize  na  mahalaga na balanse lang sa pagbabahagi ng kwento, iyong may relevance sa mambabasa at sa akin.  As much as I want to please everyone pero kung talagang hindi na ako yun, parang nilaglag ko naman sarili ko.  So kung may post ako na nakita mo kahapon na patawa ako, at kanina naman ay bigla akong seryoso. Mainam na napansin mo kasi confirmed totoong human blogger ako. No need na mag- Captcha. Hindi ako robot dahil may damdamin at nagbabago.

7 I am sorry for prioritizing other things… kaysa makapagbahagi perfect blog post/ blog

Aminado ako na mas napagtutuunan ko ang Hoshilandia.com at sa ngayon, mas ang bago kong blog na In The Entertainment Zone. Though napaka-sentimental ng kwento’t paniniwala ni hitokirihoshi sa akin, kailangan ko ring bigyang daan ang iba ko pang idea at mga oportunidad na umusbong din naman mula rito. iyong paggawa ko rin ng separate website, ang sagot ko sa tinatawag nilang niche blogging. 😉

may pangangailangan lang
may iba  rin akong trip yeah know

8 I am sorry if I decline sa ilang invitations or blog activities

Naniniwala ako sa katagang “kung gusto may paraan, kung ayaw may dahilan.” Pero in connection to item 6 and 7, I think it’s not too selfish na maging vocal kung ano ang gusto mo at kung ano pinapahalagahan mo. Hindi naman yan usapin na basta may ayaw kang personal sa isang tao o organisasyon. Ito ay dahil may kailangan ka lang piliin na personal. Pero kung makakabawi ka sa ibang pagkakataon, gawin mo.voter

If I really have to rate my blog life (kasama na lahat-lahat ng may kinalaman rito) according to time (not passion) pa lang, siempre pangatlo lang ito sa trabaho at pagnenegosyo. In a way, being exposed to other things make me a sensible blogger too. I blog tips and stories about personal finance, career, business, entertainment (movie review etc), arts, travel, culture, at iba pa. Hindi lang dahil opinyon ko lang, may karanasan na  ako at may pinaghuhugutan.

9 I’m sorry if parang feeling at Ms. Know -it-all

Actually thankful ako na bilang na  bilang yung pagkakataon na parang umalsa ang curly hair ko ala Brave dahil sa comment. Ayoko  rin  naman mang-bash o  mang-rant so mainam.  Pero posibleng may  naiinis sa akin o sa mga post ko tulad ng nag-message sa akin sa  FB na tinawag akong “kupal’’ at “pu..”nag-suggest pa si  ateng ng topic na iba-blog ko. Di ko naman sinagot, wala rin naman akong maramdaman o  maisip na kahit ano kung hindi deadma. #stoicismRaon 2 b

Hindi ko naman intensyon na magyaabang (slight lang), manggaling-galingan (puwede naman :p ) at magtali-talinuhan (levelling).  Inaamin ko pa nga ang mga flaws and imperfections ko. Sadyang madaldal lang ako sa sulat at sa ibang banda, nasa tamang platform ako para magdaldal. Hindi ako nakiki-wall, nagta-tag, at wala naman akong inaaway. Pero sorry na rin may “noise” akong naidulot.

Mabuhay! Advance Merry Christmas and Happy New Year! Maraming salamat sa pagsama sa aking journeyy bilang personal blogger.

My Worst Habits: 19 OF 31 DAYS BLOG CHALLENGE

Ang dami kong worst habits kahit feeling ko malakas-lakas ang disiplina ko sa sarili. Iyong iba nababago ko naman na, pero ang daling-daling balik-balikan huhuhu. I am human too, you know.  Mahina, nadadarang, natutukso at marupok rin. Bleee

Korean's Traditional BedPuyatera – morning person pa ako nung office girl pa ako. Ikaw ba naman makikipagpambuno sa EDSA.  Pero every weekend I make sure na puyat ako kasi lahat ng gusto kong gawin na personal stuff ko noong weekdays ay ipinagsiksikan ko sa two-day off ko. Kasama roon ang favorite sports ko na movie marathon,  surfing the net, and  badminton ng lamok .   Eh nung nag-freelance ako mas masaya, hawak ko oras ko.  Pero dahil mahal ko ang fez [na good thing umawat na panahon ng tag-yawat] and buhay ko, saka nakaka-affect din sa productivity and mga lakad… kailangan maging normal  akong tao. working on it.

the gift of educationCleaner by Request –   I am not proud of it pero makalat akong babae . Actually hindi ito tipong bad habit lang o dala ng katamaran [although big factor din yun…SLOB] kundi annoying working trait.  Inaantok o boring sa akin ang masyadong maputi, malinis, at mabangong work station. Naglilinis naman ako pero pagtapos na ang work kaya usually ang general cleaning ko ay mga weekend afternoon na.   I don’t know walang naniniwala sa excuse kong ito, pero siguro ang makaka-relate ay yung mga artist. May mga kakilala pa nga ako [painter] na hindi naliligo hangga’t di natatapos yung trabaho kahit hanggang kinabukasan.  Pero to cut it short, bad habit pa rin ito. Aminado!

Multitasking – Yes, worst habit for me ito and kung sino man magsasabi sa iyo na effective ang multitasking sa trabaho…hmmm eddie s’ya na. Karugtong ng nasa itaas na item, boring sa akin ang isa lang ang ginagawa unless may ibi-beat akong deadline.  I think time killer ang multitasking at nakakasira ng focus, pero guilty ako dyan. Buti kamo naiwas-iwasan ko na ang Facebook at laro. Youtube, Twitter, at maraming  naka-open na tabs na lang hehehe. Way to go Hoshi!

5. timeMinsanang procrastinator – Proud akong sabihin na napakabihira na may hindi ako ma-beat na deadline. Malaking bagay din siguro iyong mga pinagdaanan kong hirap sa career para pahalagahan ko yung natatatanggap kong work at ang aking mga co-workers. PERO may mga time na hindi ko talaga mapigilan lalo na kung tinamaan ako ng magaling kong MOOD at di ko masyadong trip yung task.

Marami pa akong bad  and odd habit pero hindi ko na ire-reveal kasi isa ibini-beat kong bad habit ay oversharing hohoho!

Most Proud Moment: 11 OF 31 DAYS BLOG CHALLENGE

Credit: Pixabay
Credit: Pixabay

Siempre marami akong most proud moment lalo na nung na-realize ko na may positive effect ang pagka-count ng blessings. Pero kung usapang “most” talaga, ito ‘yong makapagtapos ako sa kolehiyo sa first choice kong course. Kung tutuusin baka may ibang mas masaya o nakakanangiti pa akong  proud moment pero emotionally at logically, meaningful yung impact nung nakasuot ako ng toga at tumanggap  ng diploma.  Kasi:

  • Sa entrance exam, hindi ako natanggap sa first and second choice kung university. Basta ang mentality ko noon ay kahit saan basta first choice kong course ang kukunin ko.
  • Magse-second year ako, muntik na akong huminto sa pag-aaral – financial woes
  • Third year at magme-major na ako nang ipinipilit ng ate at Nanay ko na mag-shift na ako ng pharmacy at nursing o engineering. Sabi ko ilipat n’yo na ako ng mas murang school, pero hindi ako magpapalit ng course.
  • Nagpahula ako sa isang kilalang manghuhula, sabi n’ya hindi ko raw matatapos ang course ko at ‘di ito bagay sa akin.
  • Iyong ayaw na ayaw mo sa ilang teacher pero kailangan mong tiisin para makapanood ng anime series dahil gusto mong makapasa.
  • Iyong feeling mo dehado ka sa mga classmates mo dahil matatalino at afford nila yung mga projects. Diskarte’t dasal lang talaga puhunan ko, sinabayan ko na lang  level up of cuteness :p
  • Iyong pinakatipid-tipid at nagkakanda puyat-puyat ka na sa thesis, pahahabol-habulin ka pa ng prof mo.
  • Naranasan kong pahiyain ako ng prof ko na nasa harapan ako ng klase.
  • Yung 3.5 ka sa prelim mo sa Math at nag-1.75 ka sa mid-term sa motivation mo “$#! Math lang yan, di yan ang pipigil sa pag-aaral mo.
  • Yung nakakapasok ka na sa dean’s list, tapos mawawala ka rin dahil lang sa isang subject at di naman Math.
  • Iyong di ka pinakakikinggan at pinagtatawanan ka pa ng mga kaklase mo sa report mo, pero nabigla sila sa pasabog mo. Result 1.25 grade
  • Hindi ka pala-ayos pero may nanligaw at kahit gusto mo ring lumandi , di ka maka-aura dahil  isa ka pa lang hampas lupang diskarte’t dasal + cuteness lang ang puhunan para makapagtapos sa pag-aaral.
  • Hindi ako nakapasok sa dream companies ng mga nag-o-ojt sa school namin. Pero blessing in disguise, dun sa napuntahan ko ang ganda ng training ko at napuri ako ng mga trainer ko.
  • May major project at pang-contest  piece ang buong klase namin at hindi ibinigay ang credit na para sa akin. Iyan ang pinakamasakit na pamumulitika na ginawa sa akin ng ilang kaklase ko.
  • Sa isa pang major project ( na pang contest-piece din) ayaw ibigay sa akin ang isa sa main position ng karamihan sa grupo. Pero dahil sa kaisa-isang tao na nagtiwala sa akin ( may na-convert sya na magtiwala rin sa akin). Tinuloy ko na lang ang laban dahil ayaw kong biguin ang tiwala n’ya. Sa bandang huli nanalo kaming dalawa ng major awards.
  • Natakot din akong di maka-graduate, tapos nung malapit nang gumradweyt parang takot na takot pa.

Ilan lang yan sa mga pinagdaanan ko nung college na mabuti na lang nalagpasan ko. Totoo, kapag gusto mo ang ginagagawa mo at handa kang ipaglaban ito – ang tanging direksyon mo lang ay magtagumpay ka kahit commoner ka lang. J