Paano ba maging positibo?

Dear Ate Jevs,

Paano po ba manatiling maging positibo o maging masaya sa gitna na puro kamalasan o kanegahan na mga pangyayari. Lately po kasi ay napapansin ko na lagi akong malulungkutin.  Iyong konting kibot nalulungkot ako at naiisip ko, bakit ko pa gagawin iyong isang bagay wala rin naman mangyayari.

 

Siempre may mga dahilan naman po ba’t nalulungkot ako kaya hindi ko rin mapigilan. Sa ibang banda, natatakot din naman po ako na masyado akong maging negative, na baka ako na pala ang nakakasakit sa iba o sa aking sarili. Ayoko naman po ma-depress kasi kahit may mga pinagdadaanan ako ngayon at  parang hopeless ay nangangarap pa rin ako kahit papaano.  Ano po bang gagawin ko?

Gumagalang,

Marietta

 

******

Dear Marietta,

Paano ba maging positibo?  Paano maging masaya?  Ang sarap sagutin n’yan kung nasa happiest place on earth ka o mala-cloud 9 situation. Iyong di mo pansin si inis, inggit, o awa sa sarili. Tapos iyong laman ng utak mo ay magagandang bagay na iyong nagawa, nakamit, at ikinasiya. Teka  kailan ko nga ba naramdaman iyan?

Pero alam mo kahit pala malas-malasin ka, paligiran ka ng mga bruho at bruha, at ang tagal-tagal naman ma-solve ng simpleng one plus one mo ay puwede pa rin pala kahit papaano makahanap ng positive signs and sides.  Narito ang tsika ni Ate Jevs mo:

Maging positibo sa pamamagitan ng…

to be humble and confident is …
(photo: a part of Via Crucis o Way of the Cross
Parish of the Holy Sacrifice UP Diliman

Don’t regret too much of something you already decided to let go.  May naka-chat akong ex office-mate na ang suwerte raw ng mga umalis sa office namin dati, at s’ya lang ang hindi.  Ang sagot ko sa kanya ay “there’s life after doon and there’s still life din pa naman doon. ”

Kung tutuusin kasi ay mula ng iwan ko ang kompanyang  iyon ay hindi  naman puro triumphs o failures. Roller coaster talaga!  May mga pagkakataon na negative at sumasagi sa isipan ko na what if hindi ako nag-resign. Parang stable na ako doon e. Pero sa bandang dulo pa rin ay maiisip at maiisip ko na mag-resign doon sa iba mang dahilan o pagkakataon.

Sa pagitan ng pagsisihin o hindi, kling na kiling pa rin sa no regret.  I’m happy sa mga naiwan at I’m glad sa pag look forward sa mga susunod sa buhay ko. Ang laking tulong kung matutuhan mong, Marietta ka,  na mag-move on agad lalo na sa mga bagay na tapos na.  Iwas lungkot at nega iyan, bagkus ay magiging positibo’t malawak ang iyong isipin. Ang focus mo ay iyong mga lessons from the past na magagamit mo na lang sa kasalukuyan. Parang kwento ni award-winning actress na si Gina Pareño na ilang beses na nadapa, pero nagbabalik na mas magaling at mahusay. Nagamit n’ya sa pag-arte ang kanyang mga pinagdaanan noon.

Stay away from negative people.  Ito ang mahirap na bahagi pero napakaimportante. Mahirap kasi hindi lang sa  kailangan gawin, kundi dahil hindi madaling ma-identify din kung sino ang nagdudulot ng nega at sadness pala sa iyo. Puwedeng iyong mga negatron ay  iyong akala mo okay, nakakatulong sa iyo, o may concern sa iyo… pero hindi. Kasi either may hidden talaga silang agenda o sila mismo sila ay may problema sa sarili nang-aano lang sila…nang karamay?

Live Brighter… Let Go Energy Vampires ni Hoshi ay nabanggit  na sa buhay pala para maging happy, successful, or positive  ay kailangan makilala at may iwasan/tagpasin ka sa iyong landas. Puwedeng sila ay ang akala mo kaibigan, always may tamang kamag-anak, tsikadora kapitbahay o kapamilyang puro pangda-down ang ginagawa.

Dalawa sa paborito kong tagpasin sa landas ko ay iyong mga friendly pero manipulative, at mga pa-victim (mentality) na kasalanan ng mundo bakit sila nagkakaganoon.

Maging Positibo dahil…

Your existence important, special, and blessing.  Napansin ko rin na isa sa nagpapalungkot sa mga tao ay  ang paraan nila ng pagpansin sa ibang tao. They either pro or against sa current, pero in the end mapu-frustrate sa  pakisama sa kanila.  Ang masaklap  pa doon ay they focus sa external factors,  pero in truth internal problem ang mayroon sila.  I am talking about mindset, accepting your personality, embracing strengths and weaknesses, at celebrating your uniqueness.

Puwedeng kuda ito sa iba, pero kung kikilalanin mo ang iyong personality (introvert, extrovert, omnivert, o ambivert) ay baba ang chance na malungkot ka sa  kaka-compare. Mas magiging positibo ka kung tatangpin mo kung ano ka at if ever kung ano ang willing mo ikumpromiso o baguhin.

No matter what other people say na ganun o ganira ka,  ikaw at ako ay may limitasyon. However we also have our own capacity to go beyond those limitations depende sa maturity, phase o level, or changes in our lives.  Lahat may pinagdadaanan, may mababa o mataas, pero walang taong walang silbi o saysay.  Nasa iyo if you want your life so meaningless, kahit idikdik ka ng ibang tao na ganun. Hanggang naniniwala ka na hindi-hindi-hindi-hindi, sorry na lang s’ya.

Alam mo ba na sa ekolohiya, kapag may isang mawalang species ay magiging imbalance  ang  buhay ng lahat ng living creatures?  Natutuhan namin ‘yan sa campaign para ma-declare na endangered species ang thresher sharks sa Cebu. ‘Di ba kung tutuusin ay wala na tayong paki sa sea creatures na yun dahil tilapia, bangus, dilis at galunggung ang kinakain natin.  Pero oo nga  naman, kapag wala ng sharks, whale, coral sa dagat ay may mag-o-overpopulate na species, may susunod na ma-e-endanger, at mayroon siguradong ma-e-extinct. Bandang huli damay pa rin ang tao. Mabuting mawala na ang pollutants at abusado sa dagat, kaysa mga dapat naninirahan doon ‘di ba? At hindi ka pollutant, ikaw pinaka-unique na specie sa balat ng lupa.  Paki-verify na lang ung badge. charrot!

What you think is what you do, what you show, and what you attract.  Sa totoo lang ang hirap pangatawanan ang katagang “Kapit lang” o “manalig ka lang.” Patience is really virtue kapag nasa crucial stage ka. Iyong kailangan mo na ng sagot sa iyong problema, ora mismo!  Tapos parang wala pa ring nangyayari o malabong maganap ang iyong hinihiling.  Mapapatanong ka na talaga, ano pa ba? Bakit ganito?

Subalit ika nga sa Matthew 6:27.

“Can any one of you by worrying add a single hour to your life?

So kung nega ang sitwasyon, umaksyon ng positive para umuusad ka rin going to positive side.   Iyang pagiging masaya ay choice at result din ng kung ano ang handa mong hanapin, hingin, at ipagkaloob.

Nagtatabas ng damo,

Ate Jevs

Advertisements

A difficult time in my life: 24 OF 31 DAYS BLOG CHALLENGE

This was calming view I saw for 9 nights.
ang bintana ko sa loob ng ilang araw sa hospital

Dahil  bata pa naman ako nung mamatay ang daddy ko, muntik na akong mahinto sa pag-aaral, at may nagawa naman motivation ang first two  years struggle ko sa  pagtatrabaho, dun na lang tayo sa latest difficult time in my life. Magandang mabasa ito ng mga taong may sakit at nag-iisip kung ano ba ang stroke.

Sintomas ng Stroke

Sa bahay namin, may 2 akong pamangkin (12 and 4), senior citizen na Nanay, at PWD na kuya…

Pagkagising ko around 11 am, sabi ng nanay ko dalhin ko s’ya sa klinik kasi nangangalay daw yung left arm n’ya. Sa clinic, ang findings ng doctor ay baka kulang lang sa Vitamin B. Pero sabi ko napapansin ko na ang pagngiwi ng mukha ng nanay ko, unless may kinalaman iyon sa denture n’ya. Saka doon pa lang ay mataas na ang BP ni  Nanay so pinainom muna s’ya ng gamot.  Bumaba naman konti.

Pagkahatid sa bahay, nagpunta na ako kaagad sa botika para makabili pa ng niresetang gamot. Pagkabalik ko, natumba na pala si Nanay at gusto na magpadala sa hospital.  So pak, taxi, at dala sa isang public hospital.

Kalma lang naman ako, since palagi ko naman nadadala doon si Nanay. Pero nag-iba ang pakiramdam ko nung kinausap ako ni Dok Mabait, kailangan ma-CT scan agad si Nanay.   Iyong public hospital na iyon ay nasiraan ng CT Scan at binigyan ako  ng option ni Dok na iilipat na lang sa mas may kumpletong pasilidad si Nanay para matutukan o doon pero…

Ang akala ko sa stroke ay may kinalaman sa ugat sa puso, pero hindi dahil ugat sa utak pala iyon.  Tinanong ko si Dok kung gaano ka need na ma-CT Scan si Nanay. Di ko alam kung matter of days or hours  iyon. Sabi n’ya urgent yon kasi para malaman kung gaano kalala at kapag hindi maagapan baka hindi na lang kamay ni Nanay ang manghina.  You know baka mas maging worst sa worst.

Crucial moment, ililipat ko ba o hindi?   Mabuti na lang, si Dok Mabait ay in-enlighten ako. Sabi n’ya kapag ipinasok ko sa private hospital ay kailangan ko magbayad ng deposit tapos bukod pa iyong ibang kabagayan.  So ang balik n’yang tanong ay may pera ba ako?  May mga kapatid naman akong mahihingan, pero bakit ko naman aasahan pa yung wala pa o hihingan pa lang di ba?   So in quick mental calculation and analysis, ang in-assess kong pera ay pera na dala ko sa puntong iyon ng buhay ko.  Ang advice n’ya, dalhin ko sa isang Ct scan clinic at bumalik sa hospital.  Pinapirma n’ya ako ng waiver na nagsasabi na babalik kami after magpa-CT scan kasi  sisimulan na nila yung pagkuha ng  dugo, ihi,  ECG at iba pa.

Tinanong n’ya ako kung need ng ambulansya pero magbabayad daw ako ng 1K.  Tinanong ko si Nanay kung kaya na taxi na lang kami, kakayanin daw. So kahit na  almost  buong kaliwang part na ng body n’ya ang humina ay tyinaga naming dalawa na mag-taxi at CT Scan siya sa labas.  Take note Php4000 ang pa-CT scan at may senior citizen discount na yun.

Pagkabalik ng hospital, kailangan naman siyang hanapan ng ward.  Tumagal din iyon, kasi puno na rin para sa ward para sa case n’ya. So iyon, napunta kami sa isang ward na puro COPD cases at apatan.

 

The hardship of Hospitalization

Ang hirap ay hindi  lang sa ako ang gumagatos, kundi ako rin nagbabantay. Eh ako rin ang kumakayod  para may pambayad kami ng bills sa bahay. Take note na self-employed ako, meaning no work, no pay.  Sa buong part na yun hindi naman ako naghina o naiyak. Nagulat nga ako sa sarili ko, ganun pala ako ka-stoic.

Pero sasama na ang loob ko kung 10 kaming magkakapatid sa mother side (pa lang) ay walang tutulong kahit sa pagbabantay man lang. Buti na lang sakto  nasa bansa na yung OFW kong kuya at s’ya mismo ang nagkusa na ka-rellebo ko. The best pa yun kasi napapaliguan n’ya si Nanay at nabubuhat. Mataba sa akin ang Nanay ko, imagine  Annabelle Rama, Nova Villa or Vangie Labalan, mga ganung peg ng built.  Kaya hindi ko rin matanto kung paano ko rin s’ya nabubuhat kung wala rin syang gaanong puwersa. Iyong iba ko naman kuya tumulong din sa pagbabantay.

So after ma-resolve sa  bantayan, dun pa rin ako sa work at bayad. Literally, para mairaos ko yung work, dun ko ginagawa sa hospital yung draft at pagkauwi ko ay saka ko  aayusin at ipapasa.  Alam mo, sanay-sanay ako sa sa PC than laptop. Pero see, kinaya kong mag-survive sa 2 mobile phones.  Nakapagpasa ako ng trabaho on time.

 Lord’s blessings

   Yung si Dok Bait ay blessing na sa akin e, tapos sama ko na yung mga kuya ko at yung pagiging digital nomad ko.  Ang isa pang blessing ay yung malakad ko yung  sa Philhealth for Senior citizen. To cut it short, dahil dun ay nagawa ko na halos walang bayaran sa hospital bill. Usually daw umaabot sa 20-50K or more depende sa severity  ng stroke. Noong una hindi ako aware, tapos sakto sa araw ng paglabas ni nanay saka nagdatingan yung tulong. So yung mga dumating na tulog ay  dumiretso sa gamot at pa-therapy ni Nanay.

Sa ngayon  masasabi kong nasa 95% na yung paggaling ni Nanay. Nakakapagluto, walis, at lakad-lakad na lang s’ya. Konting therapy at maintenance na lang. Thank you Lord di ba at Kalma lang.

 

Blogging is therapy

sa totoo lang mahirap maghanap nang matinong kausap.

yung hindi lang uupo sa harapan mo at titingnan ka

yung hindi ka lang ihe-hear kundi ili-listen din yung

stories and rants mo. (naks may taglish)

‘di ba nga sabi nila ( doktor, friends and bida sa teleserye)

“ilabas mo yan , ‘wag mong kimkimin”

i-comfort room mo na yan (sabi naman ng 2 leading gamot pampa-LBM).

pero wala e, buti na lang may

Flight

ayon nga kay Zion Campo.

Ikaw, bakit ka nagba-blog?

Join ka na sa Blog Life Contest at  i-discover ang mission mo sa blog world!

The monologue of Sick

I

Madalas akong magkasakit lately

Nawawala na ang aking pagka-healthy

Katawan ko’y ‘di tugma sa face kong chubby

Nababawasan tuloy ang aking pagiging pretty

II

Minsan naiisip ko kung what if

May matisod akong handsome

He loves me for what I am

Iyon nga lang ay I’m gonna die

III

Dramang A Walk to Remember pero mas intense

Iiwan ko siya na ako’y hindi na babalik pa

Pagkatapos ng aming beautiful love story

Mauuwi lang pala sa sad ending

IV

Puwede ring walang leading man

Ako lang ang lead star

Ay ‘Day mag-i-speech ako

Thank you my family, my friends and so on so forth

V

Kahit may mga frustrations ako, stress at patay na buhok

Naging makulay ang pamumuhay ng katawang lupa ko

Wala akong naiisip na dapat kong pagsisihan

Dahil sa inyo and all, alam kong wala akong sariling mundo

VI

Pero don’t worry folks gumagaling na ata ako

Kaya kapag nakatisod ako ng guwapo at simpatico

Story namin ay iba ang twists and turns

Hindi ko siya iiwan, pugpugin ko lang siya ng hugs & kisses

VII

At sa my family, my friends and so on so forth

Thank you pa rin, mauutangan ko pa rin kayo

Makakabili pa ako ng ice cream, puwede ring pang-rebond

At siempre tuloy-tuloy ang bloglife ni hitokirihoshi