Best friend, wer n u?

Dear Ate Jevs,

Kapag sumasapit ang Nobyembre, maraming petsa sa aking kalendaryo ang aking minamarkahan.  Subalit, ang date na 12 bagaman hindi ko na nilalagyan ng anumang tanda ay nagiging espesyal tuwing naalala ko ang isang tao na naging bahagi ng aking kabataan dahil iyon ang petsa ng kapanganakan niya.

Sa isang public elementary school po ako nag-aral  na nilalakad ko lang mula sa aming tahanan.  Maituturing kong pinakamasayang taon sa akin ay noong grade 4 ako. Ang sarap ng feeling ko noon dahil section 2 ako na kahit second priority lang sa mga bagong libro o bagong upuan ay napakamahayahay naman ng aming pag-aaral.

Inabot na rin ako noon ng tag-hirap sa public schools. Halos isang daan kaming estudyante sa isang classroom sa mga unang buwan at agawan ng upuan. ‘Pag late ka sa klase,  kung ‘di ka sa dulo ay sa labas ka na ng classroom makikinig sa iyong maestra.  Pero kahit ganon, ang saya pa rin dahil bago at matapos ang klase laro lang kami ng laro (siyato, habulan, agawan base, patintero, etc)

Isang araw, may mga bago atang transferees na napadpad sa aming section.    Walang maupuan ang iba, eh ako na may teritoryo sa pinakadulo ng first row, naawa sa isang maputi, mataba-taba at maliit na bago kong kaklase.  Ipinaupo ko siya sa tabi ko, kasi payat naman ako noon at mahilig na mag-seat hopping.  Eh napapansin ko na habang tumatagal parang ako ata ang ginagawang squatter nito.  Ang ginawa ko kumuha ako ng matabang dos por dos (isang part ng sirang upuan namin) tas inilagay ko sa pagitan ng upuan ko saka dun sa katabing upuan ko tas dun ko siya ipinaupo.

Hindi naman naglaon ay hinati na kami, napunta na sa ibaang section ang ibang kaklase ko.  Kaya okay na ang aming classroom, makakaupo na ang lahat. Isa sa naiwan na kaklase ko ay itong mataba, maputi at maliit kong ipinaupo.   Nagkakilala naman kami ng mas mahusay. Ang pangalan niya ay Maricar Briones at taga kung saang dako na mahaba-haba ang nilalakad  (Nung grade 5 na kami nagpunta na ako banda sa kanila, sos ang layo! Para kong inkot yong Quezon City Memorial Circle).

Ang nanay niya ay domestic helper sa Hong Kong (not sure) at ang ama lang niya, na may trabaho rin, ang kasama nila.  Siya ang panganay sa  kanilang apat na magkakapatid. Bago  at pagbalik niya ng bahay ay siya na ang nagluluto. Siya na rin ang naglilinis,basta lahat! Pati nga pagpunta sa mga eklabu ng mga nakababatang kapatid niya sa school ay siya na ang nag-aasikaso. Lahat ng iyon sa edad na 10  taon. (Hmmm mas bata nga pala ako sa kanya hehehe…wala masabi lang).

Ang bag niya na tahi daw ng nanay niya ay grabe ang laki.  Pwede na siyang magbiyahe pabalik ng probinsya nila. Paano lahat ng libro namin dinadala niya.  So kung mayroon kaming sampung volume na encyclopedia lahat yun binibitbit niya mula doon sa malayong bahay nila papapuntang school. Wala pa roon yong baon, notebook at mga anik-anik niya. Naawa naman ako kaya, nagkasundo kami na share kami sa pagdadala ng book. Dadalhin ko lang yung limang book namin tas sa kanya yung iba pa. Hayun doon na ata kami naging mag-best friend talaga.  Sa kanya ako nanghihingi ng baon (hahaha!) tas nililibre ko siya MINSAN ng isang plastic ng santol / mangga/ dalandan, isang stick ng kamote -Q (mas favorite ko talaga ‘to), o kung ano mang chihcirya sa labas ng school.   Mura lang naman yun sa labas di ba? Hindi pa panis, ‘yon nga lang pwedeng marumi.

Naging magkaklase kami ulit noong grade 5 and grade 6 na kung saan section 1 na kami. Langya, kung komportable ako sa section 2 para naman ako castaway sa “Survivor” doon.  Nandoon ang matatalino, nagtatalino-talinuhan, mga feeling at stars ng school. Kung di ko classmate si Maricar plus ang iba pa naming barkada naku baka nawindang na ako.  Eh terror pa ang mga teacher, parang perfectionist parang utang na loob ko pa na makapasok doon.

Hay nasaan na kaya siya ngayon? Huli ko siyang nakita noong birthday ko noong second year high school na po kami ( magkaiba na kami ng school)  At hanggang  ngayon kahit hindi na kasya sa akin yung damit na  iniregalo niya sa akin ay itinatago ko rin sa cabinet ko.

Delilah Babaji

Dear Delilah,

Saya talagang balikan ang memorya ng ating kabataan.  Masuwerte ka na nakatagpo ka ng kaibigan sa isang simple pero makulay na pagkakataon. Nawa’y magkaroon ng pagkakataon na muli kayong magkita at magkaroon ng komunikasyon.

Ate Jevz

Advertisements

8 comments

  1. grabe, 100 students sa isang classroom? mukhang isang araw lang wala ng boses teacher niyo nun. hehe

    isa sa mga magandang bagay sa pag-aaral ay ang pagkakaroon ng mga kaibigan. try mo kaya siyang hanapin sa mga social networking sites o kaya naman manawagan ka sa radyo at telebisyon! nyahaha

  2. ate jevz: korek leng-leng maniwala ka talagang may 1 vs. 100 sa mga public schools. minsan sobra pa nga eh.

    hmm ok yang suiggestion mo pero tingin ko matagal ng ginawa ng letter sender ang una mong suggestion. heheh

Mag-iwan ng Tugon

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Baguhin )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Baguhin )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Baguhin )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Baguhin )

Connecting to %s