Study hard!

Hunyo 2, 2009 at 11:05 umaga | In information, journey, memory, places, problem, sentiment, society, work | 22 Comments
Tags: , , , , , , , , ,

Kahapon hindi sinasadya na nakapakinig ako ng news sa radio at television.  And siempre, ang mga nagbabagang balita ay tungkol sa sistema ng edukasyon sa bansa.

Incidentally, naibalita ang public high school na kung saan nag-aral ang aking mga nakatatandang kapatid. Noon sikat, maayos ang pasilidad, mahusay ang turo, at makulay ang buhay doon. Ngayon, nakakalungkot na isa na rin ito sa mga school sa Q.C. na problemado. Hindi ko sure , pero ang dinig ko parang sa paghahati sa morning and afternoon shift, hindi na ng kada year, kundi halimbawa sa first year –may mga papasok ng umaga at sa hapon.  Ito ay para ma-accommodate ang dami ng mga estudyante.

Pero may mas matindi pa roon, may alam akong isang  school din  sa Q.C. na sa lapag na nakasalampak ang mga mag-aaral at sa likod na ng mga building nagkaklase. Mayroon din na 100 na halos ang nasa iisang klase at hinahati pa ‘yong classroom. At yong divider ay isa o dalawang napakanipis na plywood.

Noong elementary pa nga lang ako umaabot na rin kami sa classroom ng 100 sa mga unang araw, ang ma-late walang upuan. At kapag mas mataas ang bilang ng numero ng section mo, wawa ka. Iyong mga makukuha mong books at upuan, “vintage” talaga. (iyan ay bukod pa sa thinking ng iba na ‘pag nasa section 4 – pataas ka na e mahina ulo mo). Buti kamo either section two or section one si hitokirihoshi. (so, elementary pa lang na nagwa-wantu-tri (123) na ako …hahaha!)

Halos lahat kaming magkakapatid ay galing sa public schools,  napilitan lang akong  i-private (or i-maximum security hehehe). Pumapasok kasi akong maayos pero bumabalik ng mukhang ewan (kung ano ‘yong mukhang ewan, ewan ko rin).

Dahil sa aking buhay –public school at iba pang  experiences, masasabi kong biggest achievement ko talaga ay makapagtapos ng pag-aaral. Siguro, pwede akong magsisi sa course na kinuha ko (na sa awa naman ay hindi pa naman ng bonggang-bongga, hehehe!) pero ang makatapos ng pag-aaral ay hinding-hindi ko pagsisishan. Kahit sabihin ng iba na mahirap din naman maghanap ng trabaho,  may pinag-aralan ka pa o wala. (e bat may trabaho ako, aber!)

Ang edukasyon sa akin ay hindi lamang daan para magkaroon ng maayos na trabaho at kumita ng salapi, kundi isang mahalagang pundasyon ng aking pagkatao. (palakpakakan n’yo naman ako!!! Komposisyon ko talaga yan. Sige na, pls! hehehe)

Then kagabi naman, napanood ko ‘yong Analysis by Winnie Monsod sa News on Q. Batay sa Philippine Human Development Report,  sa 1000 estudyante na nag-enroll sa grade one, 670 rito ang aabot sa grade 6, pero 650 lang ang makakatapos ng elementarya.  

Sa 650, mababawasan pa ito ng may 220- 230 dahil sa tantya ay may 420 – 430 lang ang makakapagtapos ng high school.  Sa 420 -430 na mag-aaral na ‘yon, 230 lang ang susubok na mag-college at malamang umano ay 120 lang sa kanila ang makakapagtapos ng kolehiyo.  Dagdag pa sa ulat, sa 120 ay isa lang dito ang mula sa talagang mahihirap na pamilya. 

Hindi ba’t nakakalungkot ang kalagayan ng edukasyon sa ating bansa at kung gaano karami ang out of school youth. Ang nakakainis pa rito, iyong may mga kayang mag-aral ay nagbubulakbol lang. Hindi nila naiisip kung gaano sila kaswerte na mag-aral sa dekalidad na eskwelahan na may cozy classrooms and state of the art facilities. Ang pinakamatinding usapin pa riyan ay  “buti pa sila nag-aaral.”

Sana ay sa sariling sikap at disiplina, matututong pahalagahan ang edukasyon.  Hindi rin lang naman tungkol ito sa data, ekonomiya ng bansa o dangal sa lipunan. Dahil ngayon, ang edukasyon (sa Pilipinas) ay isang pagpapala at isang pambihirang oportunidad.

Paki-basa rin ang aking lumang post na old school at panoorin ang Analysis. thanks!

Tatak

Mayo 24, 2009 at 9:28 umaga | In emotion, memory, relationship, story | 12 Comments
Tags: , , , , ,

Dear ate Jevs,

Lumabas kami ng aking kaibigan para i-celebrate ang nalalapit niyang birthday. Nang kumakain na kami sa isang fastfood, may napansin akong pamilyar na lalaki na palakad-lakad sa may kalayuan.

Siya ay dati naming kaklase ng kaibigan ko sa high school. Tumaba ng konti ang damuho pero may itsura pa rin. Naisip ko nga kamukha ni Mike He ng Devil Beside You at Why Why Love.

Tinuro ko siya sa friend ko at kahit medyo matagal, sumang-ayon din siya na ‘yon nga yong kaklase namin na guapo nga pero nuknukan naman ng sama ng ugali.

Hindi ko na siya sisiraan pero ‘yon ‘yong pumatol sa isa pa naming barkada. Alam mo yung kababaeng tao ng friend naming eh inambaan niyang hagisan ng upuan at binulyawan ng bonggang-bongga. Saka yong bibig nun sarap busalan kasi dakdak ng dakdak eh wala namang kwenta ang mga pinagsasabi. Although maganda sana ang boses niya ‘pag kumakanta.

Wala naman akong personal na sobrang pangit na experience sa kanya, maliban sa naasar na rin ako niya. Iniiwasan ko kasi ang mga taong ganun pero siempre nung inaway nya ‘yong kaibigan ko (hinagisan ko naman siya ng mesa…joke!), ipinagtanngol ko siempre.

Mabalik tayo dun sa fast-food. Tingin ko napansin na rin n’ya kami. Tumingin na rin siya sa area namin at nung magpunta kami sa wash room nagtama ang aming mga mata (tapos biglang may lumabas na claws sa mga kamay ko…joke). Nung lumabas naman kami nakapuwesto na siya sa medyo madadaanan namin.

Wala, deadma lang talaga ang naging pagtatagpong iyon. Siguro kung ibang kaklase namin ‘yon, kahit hindi pa close, kami pa ang lalapit na magkaibigan. Tingin ko naman ay nag-iba na siya, as in bumait at nag-mature na. Kaya lamang, alam mo ‘yong iniwan niyang tatak, hindi talaga cool. Pero kung siya naman po ang lumapit, kakausapin naming siya. Hindi naman kami bastos gaya niya, noon e. Hehehe!

Adriana Rosa

Dear Adriana,

Hindi ka naman mapagtanim ng sama ng loob no?! Pero sa bagay, mabuti na rin na hindi kayo ang unang lumapit doon sa lalake dahil nakakailang, although guapo pa naman sana. (charing!)

Pero kung saka-sakali’t kinausap kayo niya, bigyan ninyo ng chance. Lahat naman ng tao nagbabago at malamang siya rin. Ayon nga sa impression mo mukhang nag-mature na rin siya. Isipin mo na lang na iba kayo nung kabataan ninyo at ‘yong pangit noon na ginagawa ng isang bata ay mas nare-realize ng tao sa kanyang pagtanda.

Anyway, mahirap din naman na makapagbigay ng magandang ala-ala. Subalit sana hanggat maaari at kaya, marunong sana makisama o maging sensitibo. Wala man masabi sa iyo na magandang-maganda, wala ring masasabing pangit na pangit. ‘Di ba naman?!

That’s all!

Ate Jevs

Somewhere down the road

Agosto 9, 2008 at 4:45 hapon | In dream, emotion, journey, memory, relationship, self, song, story | 19 Comments
Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Part 2 of Iisa Pa Lamang

Naalala ko rin iyong nakita ako ni Wilfreo Smith habang humahabhab ng pagkain. Sa hiya ko nga iyong takip ng baunan ng barkada ko ang tinakip ko sa bibig ko kaya tawa siya ng tawa sa ginawa ko.

Pero ang hindi ko makakalimutan ay ang isang kwentuhan na nauwi sa tuksuhan. Hindi man lumabas ng direkta sa mga bibig namin ni Wilfredo, nangako kami sa isa’t isa na maghihintayan kami. Isa na ata ‘yon sa pinakanakakakilig na sandali sa buhay ko.

Isang araw, tumawag na nga si Wilfredo Smith sa telepono namin, bad trip nga lang. Paano nanligaw kasabay pa ang iyong kaibigan niya na may gusto rin sa akin. Pasahan pa sila ng phone ha? Ano ako DJ sa radio, “hello DJ Dyesebel can I pass the phone? Gustong -gusto ko man siya sagutin pero inalala ko iyong friendship namin ni Guida kaya na-busted ko s’ya.

Dumating na nga ang sandaling naghiwa-hiwalay na kami at hindi ako nakapagpakuha ng litrato na kasama siya nung graduation day namin. Hindi rin ako nakapagpaalam kay Wilfredo Smith dahil bigla siyang nawala sa kasiyahan ng batch namin. Last ko siyang nakita ng personal nang dumalaw ako minsan sa kaklase naming naghuhubad ‘pag lasing nung first year college na ako. Sa gilid ng mata ko, alam kong nakatingin siya sa akin at tinawag pa nga ata niya ako pero hindi ako makalingon dahil sa ilang.

Lumipas ang anim na taon, nagtatrabaho na ako pero wala akong nasagap na ibang balita kay Wilfedo Smith, maliban sa may GF na siya. Nasaktan ako sa nalaman ko Ate Jevs pero okay lang alam kong may posibilidad na ganoon. Kaysa naman ‘di ba malaman ko na may karelasyon siyang lalake. Mas masakit iyon.

Siguro mga three years ago nang naisipan ko na i-search siya sa isang networking website. Nakita ko naman siya then in-invite ko. After that nagkaroon na kami ng communication. Binanggit niya na hindi ko na raw siya pinansin after nung tumawag siya sa akin. Kunwari nagmaang-maangan ako na di ko alam yong eksenang iyon. And take note nilagay niya iyon sa bulletin imbes na sa message o comment box ng website na friends kami kuno.

Hiningi niya ang number ko at naging textmate kami mga one week lang siguro. Ewan nagtampo ata nang i-text ko na ang mahal niyang ka-textmate. Paano sa gabi niya lang ako tine-text at nagte-text siya from pc. So pag nag-reply ako ang mahal. Buti na nga lang din ginawa ko iyon, kasi nalaman ko sa isa kong kaibigan na nakita niya si Wilfredo Smith na may kaakbay.

Nainis pa ako lalo nung mapansin ko na binura ni Wilfredo Smith iyong comment ko sa kanya sa website. Kaya ang ginawa ko binura ko na rin siya sa list of friends ko. Pero nung mahimasmasan ako humingi ako ng sorry sa kanya kung may nasabi ako sa kanyang ‘di maganda. Sabi lang niya sasakalin niya ako ‘pag nakita niya ako.

Okay na sana eh, bigla ba namang bumanat na irereto raw niya ako sa kabarkada niya. Ang loko ang hilig talagang magpasa, sarap idribol at pasiritin ang hangin. Pero alam mo, kailan ko lang nasabi kay Guida yong tungkol sa amin ni Wilfredo Smith at wala siyang nasabi. Medyo na-guilty ata, kasi nung time pala na nagkakagusto kuno siya kay Wilfredo Smith, may syota pala siya sa probinsya. Ang shakit!

Sa ngayon, hindi ko alam kung may pagtingin pa ako sa kanya pero alam kong may nagbago na rin sa akin parang excited na lang akong makita siya. Kung madudugtungan pa ang kwento namin, bahala na po?

Dyesbel

Dear Dyesebel,

Ur story is too long then d rin pla cool ang ending, joke. In my opinion, singlaki ng alatiris ang chance n d mo p sya frgt.

If I wer u , i-enjoy mo na lang ang life na meron ka ngayon. di mo kc pwdeng pnghwkan ung promise ño b4, halos s TV n lng ngaganap ‘yan. Khit ano png regret m, der n un eh. Kung kayo tlaga 4 each oder sa isa’t isa, magkakaroon rin kau ng moment somewhere down the road.

Mabuhay!

Ate Jevs

Iisa Pa Lamang

Agosto 6, 2008 at 9:32 umaga | In emotion, memory, relationship, self, society, song, story | 16 Comments
Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Dear Ate Jevz,

Nang i-plug ang teleseryeng Iisa Pa lamang nina Claudine, Gabby and Diether, parang nagandahan ako sa istorya. Nasimulan ko lang ito at hindi na nasusubaybayan dahil sa trabaho. Subalit, one day naisip ko teka parang nakaka-relate ako sa kantang pinagmulan ng teleseryeng ito.

Ang “Iisa Pa Lamang” ay orihinal na kinanta ni Joey Albert at movie title ng pelikula nina Dawn Zulueta at Richard Gomez noong 1992.

Since may hinihintay akong something sometime in September parang oo nga noh  napaisip ako kung ano ang impact sa akin ng kantang ito at talagang type ko siyang  ibirit sa videoke kasunod ng “I’ll Never Get Over You (Getting Over Me) ng expose  and “Somewhere down the road” ni Barry Manilow.”

Okay ito po ang back story…

From first year high school ay magkaklase na kami ni Guida kahit noong mag-transfer ako ng school (second year) eh bumuntot pa rin siya sa akin.  Ito na ang siste, nagkaroon ako ng secret crush sa kaklase naming si Wilfredo Smith.

Then dahil madada itong si Guida lagi siyang tumatabi sa akin, napansin rin niya na may itsura itong si Wilfredo Smith na katapat ko lang ng upuan. Isang araw sinabi niya sa akin na crush niya na rin iyon. Of course dahil mas nauna siyang nag-announce ng kanyang saloobin, lalabas na nasa kanya ang copyright.

Anyway, dahil ako ‘yong tipo ng tao na nakikiramdam pa sa emosyon… nag-decide na lang akong maging tulay ni Guida kay Wilfredo Smith. “Isang gawain na sa proseso ay nalaman ko ang tunay kong damdamin.”

Tinanong ko si Wilfredo Smith kong ano ang tipo niya sa isang babae. Lahat  po ng sagot niya ay na kay Guida.  Kaya mula noon tinatak ko sa isipan ko na hindi niya ako magugustuhan and total wala rin naman sa kanya ang type ko sa isang lalaki eddie sige.

Mix emotion kapag may progress na nangyayari, at kapag nagpaparamdam si lalaki kay babae. Natutuwa ako para sa kaibigan ko pero parang kinukurot ang isang bahagi ng damdamin ko. One time nga may nalaglag si Guida, gumulong iyon sa nilalakaran ni Wilfredo Smith. Pinulot niya iyon saka inabot kay Guida na namumula pa.  Nakangiti po ako noon pero nagsikip ang dibdib ko.

Dumating ang araw na  na-schedule ang first date nila ni Guida na nagpa-realize sa akin na talagang dapat ko ng kalimutan kung ano ang nararamdaman ko kay Wilfedo Smith.  Pero noong araw ng date nila ay hindi siya nakasipot dahil nagkasakit.

Birthday ni Wiilfedo at nang-imbita ng mga kaklase. Gusto kong pumunta pero wala akong guts na gawin iyon. Buti na lamang pinilit ako ng isa kong barkada kasi magkapit-bahay sila. So siempre kasama kong nagpunta si Guida.

Ang nangyari naglasing yung barkada ko at si Guida. Iyong isa naghuhubad at ‘yong isa ay nilabas ang lahat ng problema niya sa buhay at nagwawala sa kakaiyak. Pareho ko silang inaasikaso sa magkahiwalay na bahagi ng birthday party na iyon. Ang hindi ko alam, pinagmamasdan na ako ni Wilfredo Smith, siguro na-amaze sa aking pagiging kind.  Hanggang sa kinunan kami ng litrato ng tatay niya. Tumabi siya sa akin imbes na kay guida at umakbay pa po.

Mula noon ay tila nagiging particular na sa akin si Wilfredo Smith. Lagi na niya akong pinapansin. Ako ang pinili niyang ka-partner sa isang sayaw, tinanong niya ang phone number ko at nakikinig na siya ‘pag ako ang nagre-report sa klase.

Nung birthday naman ng kabarkada ko na kapit-bahay niya (yong naghuhubad) hindi ako naka-attend kasi may matindi akong sakit noon. Nakakatuwa nung tumawag ako kinausap ako ng mga lalaking nili-link sa akin

( kunwari madami ) pero ang hinihintay ko ang boses niya. Hindi naman ako nabigo Ate Jevz  kasi kinuha niya ang phone at nakipag-usap sa akin.

sundan sa susunod na blog entry….

Dawson’s Creek and Joey Potter

Marso 31, 2008 at 3:36 umaga | In dream, emotion, journey, memory, self, society | 5 Comments
Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Maliban sa anime, nawili rin ako sa kapapanood ng youth oriented shows. Nandiyan ang Gimik, T.G.I.S, G-mik at Click pero wala na atang mas espesyal at tatalo sa pagkahumaling ko sa Dawson’s Creek (DC).

Unlike sa mga local shows, sariling discovery ko ang DC dahil napanood ko ang teaser nito sa ABS at ipinapalabas siya nun sa Studio 23, every Monday at 8pm. Nung high school wala akong nakilala na nanonood din ng DC. Halos lahat kasi ‘pag ‘di naikwento sa akin, ay nakikinood na rin lang ako ng show kasi yun din ang ginagawa ng mga friends and classmates ko.. (ano yun peer pressure?)

1998 nang iere ang programa and that time nasa 4th year high school na ako. Medyo saliwa ang timeline namin ng programa kasi yung mga bida nasa sophomore pa lang nun. But anyway, talagang nasasakyan ko ang trip nila saka ‘di ba mas liberated and mature sila., plus sa totoong buhay ay mas matanda sila sa akin. Si Kerr Smith (Jack McPhee) ay 26 years old na nang pumasok sa DC pero yung character niya 16 years old lang.

Dati nga grade 3 pa lang ako ay nanood na ako ng Melrose Place at Baywatch. Pagkatapos kasi ng Ewoks yun o ng first ever X-Men.

Sobrang naka-relate ako sa character ni Katie Holmes (asawa na ngayon ni Tom Cruise) na si Josephine “Joey” Potter. (actually wala ng iba pa!) Boyish, conservative, skeptical at brainy siya. Parang may pagkakahawig kami kung mag-isip pero siempre hindi naman ako yung katulad na katulad niya.

My most favorite scene ay nang kumanta si Joey ng “Own my Own” (from the play Les Miserables) para sa talent portion ng sinalihan niyang contest. Na-amaze ang best friend niyang si Dawson dun dahil siguro talagang nag-transform ang kanyang beauty. Dun na rin unti-unting na-realize ni mokong na ibang level na ang love niya kay Joey. Agree ako sa litanya ni Joey (although kinikilig na ako) na yung make-up at yung magandang ayos niya ay para lang sa araw na yun… bukas balik na naman siya sa usual na joey at mas maganda kong maa-appreciate siya sa natural niyang itsura at personalidad. (ako ba ito?)

Pareho rin kami ng paboritong novel ang Little Women. Dito binase ang pangalan niya, sa heroine ng nobela na si Josephine March. At pare-pareho kami ng naging career ng kinalaunan… Promise, ni hindi pumasok sa kokote ko noon na magiging inventor ako ngayon.

Di ko rin alam kung nagkataon, na-inspire or talagang trip ko lang na mas matanda rin ang type kong lalaki. Si Josephine nakatuluyan niya ay isang guro, tas sa season 5 ng DC na-in love din si Joey sa kanyang professor. Naku, huli na pala ang lahat sa akin kasi graduate na ako… saka sa bagay malabo rin kung tutuusin, karamihan ng prof ko bading saka weird hehehe.. choriii chorrii. Basta may kilig factor rin sa akin yung affair nina Joey at nung prof niya… tas in fairness may itsura pati yung actor na gumanap na prof.

Tinanong ko rin sa sarili ko kung may chance ba na parang may tipong Dawson-Joey-Pacey love triangle ako nung high school… (sirit! di ko na sasabihan, akin na lang yun). Sa tanong na sino ang mas gusto ko para kay Joey? Honestly, dati di ko masagot yun. Di ko kasi type ang itsura ni James Van Der Beek (Dawson Leery) at parang ewan naman ang character ni Pacey Witter (Joshua Jackson). But later on, agree ako sa sentiment ng aking isang friend na kapag si Pacey ang kasama ni Joey, wala siyang eklabu sa buhay, totoong totoo siya sa sarili niya. Parang ideal partner sa kanya si Dawson pero si Pacey naman yung … ewan, di ko rin alam ang tawag. Hehehe…

Nung college laman naman ako ng booksale store, kakatingin ng magazine kung saan na-feature ang DC o si Katie Holmes. Yung mga pagmumukha nila ang pambalot ko sa mga books ko at kahit saan na puwede kong isalampak ang mga pictures nila. Ang Dawson’s Creek album din ang first na nabili kong cassette tape (mas tipid kasi nun ang tape saka orig pa..) Yung site din nila ang madalas kong i-surf para updated ako sa episodes at chika sa kani-kanilang buhay. Gulat nga ako nang maging sila Katie at Joshua sa totoong buhay.

Nagkaroon din ng syota si Joey na naging bading in the end… sayang nga eh kasi gwapo si Kerr. Naalala ko yung eksena na dino-drawing ni Joey si Jack (Kerr) nang nakahubad, mala-Titanic… ang cute!

Pero kung ako yun, okay lang na medyo bading ang syota ko. Baka makalibre kasi ako ng make-up at gupit pati na ng foot spa (joke!) Naisip ko na kaya yun, ako yung magwo-work si girlalu ang nasa bahay at sa parlor business namin. hehehe

Nung una akong makabili ng VDC copy ng DC sa Odyssey (siempre original yun no) at na-excite akong panoorin yun… kahit di ko favorite ang mga episodes. Na-realize ko na, okay din pala ang character ni Dawson na nangangarap maging film director. Ako naman gusto ko commercial lang muna. Parang kailangan dumaan ka muna sa maraming hardships and criticisms bago mo mapagtagumpayan ang dream mo.

Nakakatuwa na na-experience ko rin yung gumagawa sila ng short film na about sa love story rin nila ni Joey. Nung college kasi , ako yung assistant director and scriptwriter ng short film namin na pang bading din ang story… (talagang di pa raw ako tapos sa kabadingan. Hehehe). Alam mo yung pagko-conceptualize, yung mismong shooting at hanggang sa huling sandali sa editing studio. Sama nga ng loob ko noon, kasi ang credit ko lang ay ang pagiging assistant director, eh akin kaya ang idea ng story… kaya dapat scriptwriter din. Wuhuhuhu… (yan ang sinasabi ko e, sa mga section 1 and section A mas nakakarami ang mapapel!) Basta na-inspire at maluha-luha ako nung mapanood ko yung episode na yun… siguro kasi iyon din ang time na muli kong napanood yung program after 2003.

Naalala ko rin na gilting-guilty ako noon kapag napapalampas ko ang DC para lang sa Winter Sonata ni Bae Yong Jun ko. Pero ngayon makakabawi na ako, meron na akong buong season 6 (yahoo!!!) Talagang ire-rekomenda ko ang DC kahit sa mga younger generation. Of course, may mga ilang eksena na dapat hindi ginagaya, like yung mga patungkol sa sex.. pero in way kasi nagtuturo din siya ng aral at pang –awareness lang ang mga yun.

Masasabi ko na sobrang na-touch ako ng program na ito and big part siya ng teen/college years ko… Dito nagmula ang mga fashion ko (noon), yung reaction ko, saka inspirasyon ko sa pag-aaral at buhay. Naiyak ako nang magsara na ang programa na para bang tapos na rin ang pagiging bata ko.

Pero okay naman sa akin ang ending at saka yung mga pinuntahan ng characters, although namatay si Jen Lindley (Michelle Williams). Hahaha, si Jack nakatuluyan yung cop na elder bro ni Pacey (ang mga hitad sa dalampasigan pa nag-lambutsingan!)

Siempre, kung ang baby thesis ko ay anime, ang pinaka solo thesis ko naman ay “Youth Oriented Shows: Effects on Teenagers’ Values and Intellectual Development.” Like dun sa una, bawat ginagawa ko sa second thesis ko ay okay… malaki man ang gastos at pagod ko. Di ko nga alam kong paano ko napasagot ang may sobrang isang daan na high school students from three different schools. Saka wala akong tigil sa kaka-research. Bakit ba eh gusto ko naman ang nalalaman ko?! Naging pal ko pa nga yung isang librarian namin dahil nahilig naman siya sa isang youth shows nung 80’s. (Eddie nakatipid nun sa kaka-print at kaka-research Hehehe..)

Sana may ganun ulit na program (kahit hindi ko na siya mapanood)… yung hindi puro kalandian at pagpapapogi lang ang ipinapakita. Wag naman sanang ipamukha sa mga kabataan na pakikipagrelasyon at pagsunod sa uso lang, ang mukha ng teen years. Sana tulungan din sila sa pamamagitan ng mga characters at mga istoryang tumatalakay kung paano nila i-develop ang kanilang personality. Tas bigyan ng mas malalim na focus yung pag-cope nila sa mga problema at kung paano nila abutin ang kanilang mga pangarap, i-inspire sila kung baga.

Sus tantanan na yung “rich boy meets girl,” “sobrang gwapo ko, love triangle tayo,” “Bro and sis, inggit ako.” Saka ang mga geek ngayon, hindi na halos nakasalamin… palalabasin ngang matalino pero kinakawawa naman sa grupo… ano yun eddie bopol rin. Oh eto, bat hindi kaya nila talakayin ang “identity crisis.” Sa DC ko lang napanood yun, sa story and character ni Jack. Taz medyo panabit lang yun kasi support lang naman siya. (naku lumalalim na ako, oi nakakuha ng idea… sorry yung detalye ibibigay ko kapag ako ang director at writer.) Oh hindi ba, yung mga tomboy at bading, ginagawa lang clown sa story, tas matatapos yun kapag na-in love na si tomboy kay boy next door… tantanan!!!

Sa ngayon, enjoy ako sa kapapanood ng DC… anong episode and season na nga ba ako?… hehehe!!!

Graduate na

Marso 24, 2008 at 4:49 umaga | In emotion, journey, memory, politics, society | 6 Comments
Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

BUHAY na buhay na naman ang PICC dahil sa dami ng mga idinaraos na graduation ceremonies ng iba’t ibang schools.  Subalit, sa aking palagay (pasensiya na kung negative pero reality lang ito) mas marami ang kinakabahan ‘pag ga-graduate na ang isang estudyante. Bakit?

1.      makakapaghanap ba kaagad ng work (college – students)

2.      tutulong ba ang anak (college- parents)

3.      Okay, tapos na sa high school eto na ang mas malaking gastos (high school – parents)

4.      saang school mag-i-enroll? Vocational o College? (high school – students)

5.      hihiwalay na sa dabarkads? (elementary – students)

6.      Binata na  so Otoy, dalaginding na si Iday ( elementary – parents)

7.      tutuloy pa ba sa pag-aaral  (elementary and high school – parents and students) 

Para sa akin pinakanakakalungkot umalis sa High School, masaya ang magtapos sa  elementary at nakakatakot sa college.

Nitong holy week napag-usapan namin nina Manang Juling at ng pinsan ko ang tungkol sa memorable elementary teacher (MET) ko. Memorable kasi ilang beses ko siyang naging teacher at isa siyang malaking joke sa elementary life.   

Grade 2 ako ng una ko siyang naging adviser. Ang interes ko lang noon ay pumasok sa eskwelahan at mag-ipon ng pera. Hindi ko palalagpasin ang panonood ng Bioman, Shaider, Maskman at Batibot para lang makagawa ng assignment. Gumon din ako noon sa pagpa-family computer at paborito ko ang Mario 3 (gusto ko ako yung may hawak ng player one, kasi may start at pause. Ayoko rin na ako si Luigi kasi feeling ko, loser ako pag siya ang character ko), Battle City at Punch Out. Nagbabaon ako ng isang malaking baso (Tupperware) ng tubig.  Iyon lang ang nilalagok ko every time na mauuhaw at magugutom ako.  Na-inspire akong mag-ipon kasi inoperahan si  Manang Juling. Sa awa naman nakapag-ipon ako ng P100 (malaki na yun no! dati.) 

One time pinabasa ako ni MET, e palpak. Siguro naalarma, dinalaw si Manang Juling sa bahay. Ang siste, nalaman namin  na naging teacher pala niya sa college yung Uncle ko sa Samar.  Mula noon feeling ko naging particular na siya sa akin. Hindi ko tuloy malaman kung naging terror ba sa kanya si Uncle. Mapi-feel mo kung sino yung pinapaboran niya at hindi.  Saka kung anu-ano pinabibili sa akin, like yung chalk na makulay.

Hindi ko rin makakalimutan ng i-assign niya ako na maging star dancer ng Christmas presentation namin.    Pagod na pagod ako noon kakatalon saka kakaturo niya ng steps.  Nga pala yung song Rudolph the red nose rain deer (alam mo na kung sino ako?)  Hindi ako nakaabot sa presentation namin dahil hindi nagawa sa oras yung costume ko. Aba, ako ang pinagalitan, malay ba ng isang cute na cute na grade 2 student na gaya ko sa bagay na yon.

 Grade 5, naging section 1 ako ( mula grade 2 hanggang grade 4 section 2 ako. masasabi kong pinakamasayang taon ko sa sa elementary ay  noong grade 3 at grade 4  lang… period walang kasunod) at siya ulit ang adviser ko. One time, may isang quiz na mababa score ko. Nilapitan ba naman ako at sinabihang ililipat daw niya ako ng section.  Sa isip ko, “eddie ilipat mo ayoko nga sa section na ito.”  eh sa totoo lang naman,  yung pressure saka pulitika nasa section 1 di ba? Sa public school kasi sa section 1 napupunta ang bagong mga upuan, pinakamagandang room at medyo titingalain ng ibang students. Pero ‘di masaya yun, karamihan ng mag-aaral grade conscious, feeling sikat at makapangyarihan etc. etc.  iilan lang yung pwedeng kaibiganin. Naalala ko rin, hindi naman ako ia-admit sa section 1 kung mapurol ang utak ko no.  

Minsan,  pinabasa naman niya ako.  Hindi ko na maalala kung ano yun pero mahaba siya at in English. Na-amaze siguro kasi with matching emotion pa ang pagkakabasa ko. Alam mo ginawa? Sabihin ba naman sa klase namin yung kapalpakan ko dati sa grade 2, ang laki daw ng improvement ko. Tas palakpakan ang buong klase. Kala niya natuwa ako doon, isang nag-uumapaw na hindi!!!!!!!  

May isa ring dance show sa school na nag-audition ako. hindi dapat ako sasali roon kasi wala naman akong pambili ng costume saka hinatak lang ako ng kaklase ko, eh pumasa.  Ipatanggal ba naman ako ni MET… eh sabi nga ng ilang kasama ko at kaklase, hindi naman daw ako dapat  ang tinanggal. Hindi ko rin maalala kong nakalaglag ba ako ng baso sa sayaw na yun.  pero okay na rin yun, wala talaga akong pambili ng costume at nababawasan ang panonood ko.

Bukod kay MET, may nakabangga rin akong kaklase na isa sa mga honor students.  matagal na siyang namumuro sa akin e, pinagpapasensyahan ko na lang (naks feeling bida sa koreanobela) kasi mataas ang EQ ko (chuz!) Bumingo siya sa akin nung one time,  nakaistambay kaming magkakaklase. Tas sumayaw siya, yung istariray style. Pinalakpakan ko siya, yung walang malice o “cruel intentions.” Sabihin ba naman sa akin, with matching arko ng kilay “ang pagpalapak nilulugar at binabase sa tao.” Sagutin ko nga “ah ganun ba? Kasi  pumapalakpak ako kung kailan ko gusto at ako nakakaalam kung sino ang gusto kong palakpakan.” Loko siya nanonood ako nga mga drama movies old and new. Maya-maya siya rin ang lumalapit sa akin. Kala niya gagaya ako sa mga kaklase namin na tatameme sa kanya.  

At eto pa… section 1 ulit ako nung grade 6… kaklase ko ulit si top student, guro ko siempre si MET (ewan sinusundan ata ako), at  nadagdagan ang terorista sa life ko, Si art teacher na naging buddy-buddy ni MET. Etong si MET, panay pa rin pabili ng kung anu-ano.  Yung flower base niya sa mesa kailangan laging may bagong bulaklak.  Yung mga pa-impress, rose at bumibili talaga ng bulaklak.  Nung ako ang in-assign niya ang ibinigay ko santan ( red and yellow) at gumamela (pink), bakit? Yun lang nasa bakuran namin e. at wala akong balak na  awasan pa ang limited budget ni Manang Juling para sa kanya. May ilang exams na nakaka-perfect ako… aba pag sa kanya ang subject ayaw paawat, parang di ako karapat-dapat.  Yung isang question na ang sagot na halos lahat ng  pupils eh agree, mali raw.  

Etong si ART teacher naman, ginawang sample sa klase yung work ko. Yung tipong pinakamali at pinakapangit na art work.  Wag ka gulantang siya nung mag-drama presentation kami. Ako yung kinuha ng smart kung kaklase para magbitaw ng makabagbag damdaming “Come let’s find some food in the forest!” bilang unggoy na iniwan sa ere ng kanyang mga dabarkads. Buong klase nun, na-amaze sa aking acting prowess ( naka naman…) Kung ‘di man ako type nina MET at Art teacher, okay naman ako sa ibang teachers. Tuwang-tuwa ako nung sabihin ako ng isang teacher  sa social studies (ata) na ibang klase raw ako mag-isip.  Parang nag-comment pa nga siya na pwede raw akong maging abogado. (chuz dagdag ko lang yun. Hehehe) 

Hay… yun ang kwento bat masaya akong nagtapos sa elementary… bye bye MET, Top student at ART teacher…Kahit may last minute okray sila sa akin  hindi na umubra.  Nakaganti naman ako eh. isa ron ay nang hindi ko sila pinansin (ng sobrang in your face) ng makita nila ako sa mall. Kahit nagkoko-comment si MET, wa care… sa isip ko, sorry tapos na ako sa iyo…           

From Japan to Taiwan and South Korea, arasso!

Marso 1, 2008 at 5:20 hapon | In emotion, memory, self, work | 14 Comments
Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Naiitindihan ko ang mga taong nahuhumaling sa kung anong bagay. Yung mga fans na naghahabol sa kanilang mga iniidolo, mga taong addict sa paglalaro ng computer at lalong-lalo na ang mga buwakaw sa TV.

Isa akong anime maniac noong ako ay nasa high school hanggang sa mag-college. Kahit papaano grade conscious ako noon sa aming mataas na paaralan at alam ko na mahina ako sa Math kaya kailangang mag-effort. Subalit, dahil sa Zenki hindi ako nag-take ng quiz sa math class namin.

Nakipagsiksikan ako sa mga kalalakihan sa eatery malapit sa school namin para lang makita kung paanong pugpugin nina Zenki (alagad ni Badjola) at Cherry-Nai (ang dakilang manggagaway!) ang hari ng kadiliman na nabuo dahil sa mga pinagsama-samang binhi ng kasamaan (na parang mata na kumakapit sa tao at pinapasama niya).

Zenki, BTX, Saber Marionette, at higit sa lahat Akazukin ChaCha ang ilan sa mga nakahiligang kong panoorin noong high school. Pero noong elementary mga madramang cartoons gaya ng Cedie: ang Munting Prinsipe (na pumalit sa paborito kong Batibot), Princess Sarah, The Trap Family Singer, Remi (yung lalaki ang bida). Terrible yung Remi lagi akong umiiyak doon.

Alam nyo bang may diary pa ako para lang sa all time favorite anime ko na Akazukin ChaCha

Nung mag-college naman nakikipagbangasan ako para sa Samurai X, Magic Girls, Fushigi Yuugi, Ayashi No Ceres at Little Women. Marami pa actually kasi mga 1999-2001 uso talaga ang anime. Yun din ang time na mga anime programs ang primetime ng GMA like Master of Mosquiton, Flame of Recca, Ghost Fighter, Pokemon, Master Rancher, Vision of Escaflowne etc etc.

Nauubos ang ipon ko sa kakapa-print ng mga info about sa mga pinapanood kong anime… especially sa samurai x na may collection na ako ng text, posters, cards etc. etc.

Siempre, dahil mahilig na rin lang ako sa anime, yun din ang pinili kong baby thesis ko. Queber sa gastos pero masaya talaga ako habang ginagawa ko yun. Iba pala talaga pag may passion naks! Yun din ang time na pumapasok ako sa dean’s list. Mas nai-inspire ako noon sa kapapanood ng anime kesa sa tunay na tao. Ay talagang crush na crush ko noon si Kenshin Himura (Samurai X) at Emperor Hotohori (Fushigi Yuugi), well hanggang ngayon. Hehehe

Siguro bumaba ang interes ko sa anime after kong mapanood ang Cardcaptor Sakura at Inuyasha (na lintik talaga hindi matapos-tapos sa ABS). Busy na talaga ako sa school noon saka nagpapaka-active na ako at may special someone (naks!) na walking anime din kasi kamukha niya si Yukito (Cardcaptor Sakura).

Job hunting mode ako ng unang ipalabas sa Pilipinas ang Meteor Garden. Hirap ako mag-hanap noon kasi kailangang bago mag-3.30 nasa bahay na ako (later nalipat siya bago mag–TV Patrol) at namimili ako ng company na makakauwi ako ng maaaga.

Yung una kong work nakakauwi ako bago mag-3 kaya ayos. Nung matapos yung MG 1 lumayas na ako roon. Hehhee

Pinaka-crush ko sa MG si Ximen (Ken Zhu), dahil wala lang type ko yung itsura niya. Yung kala mo henyo pero mokong pala… wahahaha

Maliban sa MG, Yung “It Started With A kiss” lang ang pumasang Taiwanese series sa akin. Na-realize ko kasi hindi maganda ang script ng mga series nila. Kadalasan laylay na ang mga dialogue, paulit-ulit yung effects (alam mo yun eksenang may malaglag kunwari tas slow motion na, tas kukunan ng iba’t ibang anggulo yung paglaglag ng bagay na iyon. Kapag ganun may mabigat na mangyayari.), saka yung acting sos, ang layo nila sa mga local artists natin.

Ang first Korean series sa bansa ay ang Bright Girl,at yun din siempre ang unang Korean series na nakita ko. Tas naging paborito ko na ang My Love Cindy (bida rin dito si Jang Nara ng Bright Girl at The Wedding ), Winter Sonata, My Girl, at Coffee Prince.

Dahil sa Winter Sonata pinapalampas ko ang Dawson’s Creek at Charmed. Nakita ko rin doon ang aking mi koibito san na si Bae Yong Joon-sama. Siya na ang pinakamatagal na artista na naging crush ko. Ewan ko ba. hahahha

Ano naman kayang susunod na mauusong foreign series sa Pinas? Well yung abc 5 nag-attempt noon na magpalabas ng mga Arabian kaso di umubra. Yung mga Mexican nawala na ng tuluyan. At dahil naman sa mga Korean series, nabawasan na ang paggawa ng mga telenobela na umaabot ng 2 years. Naaala mo ba dati, may isang serye na inabot ata ng 5 years kakahanap lang sa isang diary?

head to toe: blush on

Disyembre 14, 2007 at 3:24 umaga | In emotion, memory, relationship, self, story, women | Leave a Comment
Tags: , , , , , , , , ,

Dear Ate Jevz,

Natuwa naman ako sa friend ko from Spain (Manila City) dahil binati niya ako in advance ng Happy Birthday. Maaga rin niyang ipinaalala na gumugurang na ako dava! Actually, bukod sa mga seryosong bagay na kailangan ko ng gawin bilang mature individual (chuz!), may bagay na pumasok sa kokote ko ngayong magte-twe…(sirit?) ay ang isang usapan nangyari mga sampung taon na ang nakakaraan.

Third year high school ako noon, nang minsan nakaistambay kami ng classmate kong si Dominga sa aming class room, nandoon din si Isabelo (na core commander naming na naging crush ko nung second year at naging crush niya rin ako, na nung malaman ko, ayoko na sa kanya) na nagpapagupit sa klasmyet naming si Gene ( short for Generoso!).

Tahimik kaming nagtsi-chikahan ni Dominga (pano yun?) nang umentra sa eksena sina Leopoldo at Dion (short for Dionisio). Umupo pa sila sa tabi naman ha! Nga pala that time, may HD (Hidden Dilemma! Ate Jevz) ako kay Leopolodo. Ngayon ‘tong si Dion (na ewan kung Orang Dampuan o taong Java) ay nagtanong, siguro para maka-singit sa malalim na pag-uusap namin Dominga.

Dominga: Syaks! may white hair na ako… san ka lalafang mamaya?

Me: depende sa iyo? Eh nakikikain lang naman ako sa baon mo eh. Eto nga kutsara’t tinidor lang baon ko.

Dominga: ah buti ka pa, hindi ka namomobrolema sa baon.

Dion: ano kaya tayo after ten years?

Dominga: (being so conservative young adult), ako nagtatrabaho, tutulong sa pamilya at di muna mag-aasawa.

Dion: (feeling crush ng bayan) ako malamang may isang dosenang anak na. Ikaw Liz?

Me: (na kunwari cool lang kasi kaharap si Leopoldo) malamang wala pa rin akong asawa nun at career woman din.

Leopoldo: ako rin, mga twenty… (sirit? Mas gurang siya sa akin ng two years) na nun, may hihintayin ako… hindi muna ako mag-aasawa.

So feeling ko naman, ako ‘yong pinatatamaan niya di va? Nang…

Dion: (nag-confess, ang hitad!) alam mo Liz, nung unang pasok ko dito ikaw kagad ang napansin ko (transferee ang damuho!) crush nga kita e.

Alam mo yun ate Jevz nasa momentum na ako nung sabihin ni Leopoldo yung may hihintayin siya..sabay sasabak itong Dionisio na ito! Namula tuloy ako at feeling ko uminit ang mukha ko… (‘yong tinatawag nilang Blush on…hahaha)

Sabay hirit naman ‘tong si Isabelo na nakikita na ang tinatagong poknat dahil kinakalbo na ni Gene.

Isabelo: Naka naman si Liz, kinikilig… nagba-blush…

Ako naman sa narinig na ‘yon although gusto ko ng mag-walk out, (as in nasa door na ako) bumalik ako sa inuupuan ko (at tatawagin ko yung blush off!) Hay… dun ko lang ata na-feel mag-blush… ha… High school life talaga… Kahit tostado si Leopoldo, na dark eh cute naman saka mabait( na hindi na raw ngayon, according to my kumareng Dominga) at ang galing-galing mag-drawing at maggitara.

Nagbabalik-tanaw,

Alicia Ictad

Dear Liz,

1 cool phse ng ating lyf ang HS deis natin…ei at least @ dot point of ur lyf e my nagka-crush sau. Up2 nw cguro may HD k p kay Leopoldo no, may I find u s frndster ng acct nya. N tingin me ay nhanap u but denilet u rin. Why? Ksi n- disappoint u s knya. But I thnk also nate-thrill kng mkta sya. Why? U lyk 2 nw kung mputi n sya at kung male p rin sya. hahahaha

Ate Jevz.

Sumulat ng Blog sa WordPress.com. | Theme: Pool by Borja Fernandez.
Entries and comments feeds.