Mga Marka

, ,

Matagal-tagal na rin pala akong ‘di napadpad dito. Bukod sa abala sa totoong buhay at maraming inaasikaso ay aminado akong mas nabibigyan ko ng atensyon ang hoshilandia.com ko. Pero hindi pa ako bibitiw sa kwentotpaniniwalanihitokirihoshi, dito ako nagsimula at dito ako totoo. Dito ako loka-loka at dito rin ako emotera. Dito ko kayo nakilala at dito ko n’yo rin ako unang nakilala.

Kung iba late, ako uunahan ko na at puwede n’yo akong batiin. Apat na taon na ang blog kong ito sa October 3 na kung saan nabuo ang aking Pupu series at nakasama si Ate Jevs.  pero hindi mo na ako e-emote gusto ko muna bigyan ng highlight ang title. Ang inspirasyon nito ay mga nakakasalamuha kong mga bata at ang naitago kong ginupit na artikulo noon na ngayon ay baka ipamigay ko na, hehehe!

Napansin ko sa aking sarili na ako ay mabilis na mag-mature hindi sa pisikal (walang aminan siempre) kundi sa pananaw ko sa buhay (maniwala ka promise). Subalit, hindi ibig sabihin na ang taong mabilis mag-mature ang pag-iisip puro benefits. Pag masyado ka kasi nakatingin sa future may nahahakbangan ka na ‘di mo pala dapat na kinaliligtaan. Pero kung tatanungin na nga ako ng tanong na if you could turn back time…(that means pakilamera ako sa oras) what would you tell to your younger self? Hmmm.

“Huwag kang maging mahiyain, huwag kang matakot at tama ka!” Hindi naman sa pang-aano pero wala naman akong gaanong pinagsisihan o kahit gusto pang balikan. Naglalaro ako, nahilig sa anime, nagkaroon ng mga kaibigan, at nag-aral nang tamang mabuti. Naniniwala ako na kung inayawan ko ang isang bagay o isang tao noon, kahit tila ito sana ang naging dahilan ng pagkakaiba ng pamumuhay ko ngayon, ay hindi ko dapat panghinayangan. Kung iyon ba ang naabot ng utak ko noong panahon na iyon e, eddie ganoon. Kung iyon ba ang tingin kong dikta ng puso ko, eddie iyon. Ang aral naman sa buhay ay hindi isang click, heto na. Nasa paglalakbay yan at panahon na iyong ginugugol.

Siyempre wala namang perfect at may mga wishes ka na gustong manyari. Pero bawat bagay o tadhana na ipinagkaloob sa akin ng Diyos ay malamang na malamang ay may purpose kahit parang stressing and hurtful initially. Hindi ko makikita ang magandang bagay, kung hindi ako nakakita ng pangit. Hindi ko hahangarin na magtagumpay kung hindi ko naranasan na maging loser! Pero bawat stage ng buhay ay dapat naaayon dahil may oras ang mga ito. Sana ma-realize ito ng mga kabataan na ang aaga-aga ay puro pang-matanda na ang inaatupag. Hindi porke ginagawa ng matatanda ay “in” at ‘yon talaga ang gusto ninyo sa buhay.