Operation: Clean and Clear

Mga Marka

cleaning, clearing, december, gift giving, old books, old clothes, room

Hinahanda ko na ang aking sarili sa aktibidades nitong December, ang buwan na laging weird ang pakiramdam ko. bakit? Isang factor ay ang pagiging ma-analyze kong indibidwal.

Anyway, apart from gift giving ko sa mga aking mga pamangkin at inaanak (tablado sa akin ang mga gurang, sorry!), nililnya ko na rin ang mga gusto kong gawin bago pa mag-2010. Ang dalawa doon ay ang magpa-medical check up at pagki-clean and clear ng aking Purple Nassau.

Para sa mga ‘di nakakaalam, puwes sentimental akong tao. Lalo na sa mga ibinibigay sa akin ng mga kaibigan ko. Hanggat maitatago, itatago ko talaga. Nasabi ko na bang ang pinakalumang card na naitago ko ay may date na 1994 pa at ang pinakalumang libro na mayroon ako ay ang paborito kong novel na Ang mga Ibong Mandaragit ni Amado Hernandez. Nakuha ko ‘yon sa isang pumanaw na matandang lawyer na kapit-bahay namin. Ang libro ay nilathala noong 1954.

Noong mag-scrapbooking na nga ako, hindi lang ‘yon pang-picture kundi pang lumang abubot na rin. At least hindi na lang pang-baul ang mga old letters and card ko. Da ba?!

Iyon nga lang may mga bagay na mas magiging meaningful kung ipamahagi na sa iba, gaya na lamang ng mga damit at libro. Ako kasi kahit ‘di ko na nasusuot yung iba, tinatago ko pa sa pag-asang isang araw ay mairarampa ko rin ang mga ‘yon. Iyon sa awa naman, hindi pa dumadating ang mga araw na ‘yon at kailangan na akong mag-move on. Iyong iba nga as in hindi ko pa nasusuot ever. Sadyang naiiba lang talaga ang taste ko sa pananamit. Buhehehe. May isa doon, once ko pa lang nasuot at sobrang maliit na sa akin. Ayoko lang pakawalan kasi bigay ‘yon ng best friend ko noong elementary.

May mga a-awardan naman na ako ng mga damit ko. Ang problema ko na lang yung mga lumang magazines ko. Parang nanghihnayang ako kasi hindi ko pa nababasa yung iba. At kahit luma na ang mga yun baka mapakinabangan ko pa sa pang-intellectual na pamamaraan. Eh sa totoo lang, mapapel ang Purple Nassau, lahat ng puwedeng basahin baka nandoon na. Gusto ko na silang isa-isahin na idispatsa. Kailangan ko na rin bang magpa-alam sa mga anime magazines ko? wahhhh hindi pahhhh!!!!

Basta gusto ko magka-space pa ang Purple Nassau ko at para makatulong na rin sa iba. Iba rin kasi ang pakiramdam na malinis ang kapaligiran, lalo na sa akin na magulong tao. Mabuhay!

House of Secret: Brewed Iced (black) tea made with Real Calamansi

Mga Marka

black tea, calamansi, drinks, healthy, house of secret brewed iced tea

Mahalaga ang pag-inom ng tubig para patuloy tayong mabuhay at mapatid ang ating uhaw.  Pero kung gugustuhin natin ay puwede natin lagyan ng lasa ang ating inumin na hindi naman makakasama sa ating katawan.

Of course, tablado na rito ang alak at soft drinks (soda), na mapa-light o zero ay alam naman nating walang health benefits, iyon nga lang masarap talaga.

Ako man mismo ay maraming nakakahiligang inumin ilan na rito ang green mango shake, sterilized milk, probiotic milk-like, (iced or hot) coffee at iced tea. Sa huli may dalawa akong paboritong bilhan. Isa ay sa isang Italian restaurant na ang halaga ay Php 75 kada isang baso, habang ang isa naman ay ang House of Secrets: Brewed Iced Tea Drink Concentrates made with Real Calamansi.

Puwedeng sabihin na mahal ito sa karaniwang Iced Tea pero once na matikman mo ay panalong-panalo ang lasa. Ang isang bottle nito ay 1000 ml na matitimplahan mo ng ilang baso at aabutin ng ilang araw depende sa beses ng iyong pagtungga. Kung susumahin ay mura ito sa isang 1.5 soft drinks na nagkakahalaga ng Php 42-45 na  maiinom sa loob ng ilang minuto pagkatapos iitsa sa iyo ng tindero ng iyong suking tindahan. Siyempre ‘di hamak na mas mura rin ito sa isa kong paboritong iced tea. Mababahaginan ko pa ang aking mga dabarkads.

Kumpara sa karaniwang iced tea na mabibili sa merkado na kailangan mong kanawin ng kanawin, tunawin at i-shake-shake ng maigi, ang House of Secret Brewed Iced Tea ay liquid kaya tatantyahin mo na lang ito sa iyong trip at lubluban ng yelo.

Uhmmm ayokong sa akin manggaling ang info sa posibleng health benefits nito dahil puwede nyo naman i-research. Pero knowing na isa itong black tea at may halong calamansi kaya siguradong may mahihita naman kayo sa pag-inom nito. Apart siyempre sa masarap talaga.

Aaminin ko na tinutulungan ko ang kuya ko sa pagbebenta nito dahil naniniwala ako sa produktong ito. BFAD Approve pati kaya hindi na nakakahiyang i-refer. Whether bilhin ninyo ito sa kanya (no. niya 0907-138-4129) o mismong sa mga sikat na pamilihan. I recommend na i-try n’yo pa rin.

Mabuhay at isa itong gawang Pinay!

Divisoria

Mga Marka

bazaar, buy, discount, Divisoria, mura, sell, shorts, t-shirt, tip

Ewan kong may kinalaman ang sakit ko (hinatsing-sinipon-sininat at inuubo) ngayon sa pagpunta ko sa Divisoria noong Saturday. Ang alam ko lang humihina na ata ang immune system ko. Dati-darati maangas ako sa mga sipon dahil hindi ako basta-basta kinakapitan noon.

Anyway,

Masikip, mausok, maraming tao at nakakapagod talaga ang mamimili sa Divisoria, Manila. Pero kung gusto mo talagang makamura ka at maraming mapagpiliang mga produkto, hindi ka magkakamaling magpunta roon.

Siguro isang beses sa isang taon ako napapadpad doon at madalas tuwing malapit ng sumapit ang Pasko. Doon kami namimili ni Manang Juling (na napakagaling sa tawaran) ng ipangreregalo, dekorasyon at anu-ano pa. At kapag nagpupunta kami roon

a. walang kahit anong abubot sa katawan. Hindi ko lang talaga kaya ang walang relo sa kamay. Then, isang CP lang ang dinadala namin, tas yung pinakaluma pa.

b. Suot ang pinaka-safe at pinakakomportableng damit. After all, kahit anong presko at ganda ng porma mo roon eh makikipagbakbakan ka lang naman.

c. Nasanay na rin ako magdala ng big bag na paglalagyan ng mga plastic na pinamili namin. Makakabili rin kayo noon na parang magaan na plastic cabinet hehehe.

d. Naka-body bag din kami ni nanay na kung saan, nakalagay yung pera, calculator, listahan, pamunas ng pawis, alcohol at etc.

Last year hindi ako nakapunta kaya nag-mall tour na lang ako sa Cubao. Hmmm okay naman din doon pero siyempre iba pa rin ang Divisoria. Noong Sat, for d first time, ay mga friends ko sa work ang kasama ko sa Divine.

toys from Divi

I’m glad na halos ng inaanak ko ay nabilhan ko na ng gift. Medyo particular lang ako sa dalawang dalaginding ko ng inaanak kasi baka mag-inarts. Ang solusyon ay bigyan sila ng laruan na may pakinabang at dapat pinag-iisipan. In the end, P100 na laruan ang pinakamahal na nabili ko. Isang tip, mas marami kayong nabili sa isang store, puwede-puwede kayong humirit ng discount. Ganun na rin ang ginawa ko noong bumili ako ng ampaw na 10 isang balot. Dahil tatlo naman binili ko, ibinigay na lang sa akin ng P25. Di na rin masama di ba?!

2 for 150 shirts & 3 for 100 shorts

Isa rin sa gusto kong bilhin doon ay mga matitibay at iba-ibang designs na shorts. Usually 3 for 100 ang shorts doon na okay na okay ang quality (lalo na roon sa nabibilhan namin ni Manang juling). Secret lang natin, yun ang ireregalo ko sa mga nakakatanda kong pinsan, hipag at kuya. Buhehehe

Idagdag ko na nga sana yung mga t-shirt na may mga nakasulat na 2 for 150 kaso ‘di ko saulo ang mga sizes nila saka baka ‘di rin nila trip. Pero bumili rin ako para sa akin, wala pang-asar lang! saka ‘di ba astig na ‘yon kung ipangbabahay mo.

Okay para sa iba ko pang pinamili eh akin na lang ‘yon. Hehehe dinamihan ko lang ang pinamili kong gift wrappers na balak kong ibenta ng 5 pesos isa, pag may sobra. Kahit na yung tatlo sampo eh, mabibili mo ata ng P9 sa mall.

Retired Major killer Tibor

Mga Marka

assasin, cigarrete, conscience, fiction, hitman, killer, lung cancer, moral lesson, short story

Napadpad ang tsekot ni Romeo sa malayong kakahuyan kung saan may nakatayong bahay na bato. Dito nakatira si Mang Tibor, isang retiradong killer. Pinatuloy siya nito sa kanyang tahanan.

“So, dati po pala kayong killer?” tanong ni Romeo na kunwari ay hindi takot pero nagpapawis na ang kilikili. “Hindi po halata sa itsura ninyo.”

“Matagal naman na ‘yon at ayoko na gawin,” malumanay na sambit ni Mang Tibor sabay hithit sa sigarilyo niyang Champion. “Pero noong kabataan ko, kahit sino ipatumba sa akin kawawa. Katunayan n’yan ay forte ko ay mamugot ng ulo.”

“Tttalaga po?” garalgal na tugon ni Romeo na ikinakalma ang sarili. Nakisindi pa kunwari ng sigarilyo niyang Hope. Nang makahithit pa ay nag-isip siya ng maitatanong.

“Ano naman ang nagpatigil sa inyong gawain?”

“Noong dumating ang puntong parang wala nang saysay sa akin ang pera. Sa totoo lang Romeo, itong tirahan ko ngayon, baka CR ko lang dati,” saad pa ni Mang Tibor sabay pausok ng kanyang sigarilyo na tila mabilis na nauupos  “Pero wala, wala naman akong misis o anak. Saka kung iisipin, pwede kong palitan ‘yong mga slogan d’yan sa mga jeep na “Katas ng Saudi,” ang sa akin naman ay “Katas ng Dugo,” tatawa-tawa pa nitong pahayag.

“Ay oo nga po,” ngingising-ngising sabi ni Romeo. “buti hindi po kayo minumulto ng mga pinatay  ninyo?

“Siguro, pero ang multo kasi sa akin ‘yong konsenya ko. Mas mahirap takasan at mas nakakatakot. Ba, ilang taon din akong binabangungot na sukat na gusto ko na lang magpakamatay para matapos na,” saad pa ni Mang Tibor at nilagay sa ashtray ang upos nyang Champion.

Sa paglinga-linga ni Romeo sa bahay ni Tibor napansin niyang, malaki siguro ang pinagbago ng pamumuhay nito. Payak ang mga kagamitan nito sa bahay. Napanatag ang kanyang loob na ang kaharap niya ay hindi nakakasindak na hitman kundi kaawa-awang tao dahil binabagabag ng konsensya.

“Magkano po ang singil ninyo sa mga taong nagpapapatay sa inyo? Tanong ni Romeo na nilagay na rin sa ashtray ang kanyang Hope.

“Depende pero usually per head,” saad ni Mang Tibor na inalok naman ang kabubukas pa lang na isa niyang kahang More kay Romeo. Tinanggap ng binata ang sigarilyo at siya naman ang nag-alok na sindihan ang sigarilyo ni Mang Tibor ng kanyang lighter. “Ito na lang meron ako, wala na ‘yong fortune este Champion e.”

“Pero may pinatay na ako ng walang bayad. For personal reason lang kung baga,” alok na kuwento ni Mang Tibor. “Kapit-bahay ko dati na lagi kong kainuman.”

“Bat n’yo naman pinatay?” na- curious si Romeo.

“Masyado kasing matanong, kaya itinumba ko. Ayoko ko kasi ‘yong masyadong matanong, naririndi ako,” saad ni Mang Tibor na humithit pa rin ng sigarilyo habang nagkukuwento.

Bigla ay natakot si Romeo, kanina pa nga naman siya tanong ng tanong. Nang mapansin niyang nagtatagal siya ng husto ay nagpaalam na siya.

“Sige po Mang Tibor, aalis na po ako. Kailangan ko na ring makabalik kaagad sa Maynila baka ma-traffic ako,” ani Romeo na kung pwedeng kumaripas ng takbo ay gagawin na.

“Ikaw naman, masyado pang malalim ang gabi para umalis. Bat hindi ka na lang dito matulog?”

“Hindi na po siguro. Ang totoo n’yan ay nagmamadali talaga ako. Ehehehe, napatagal lang ako kasi napasarap ang usapan natin,” kakamot-kamot pa ng ulo na palusot ni Romeo.

“DUMITO KA, DUMITO KA!” bulyaw ni Mang Tibor na ikinatakot ni Romeo. “ANG HULING TUMANGGI SA AKIN NI HINDI NA PINAGLAMAYAN, IDINIRETSO NA SA HUKAY.”

…At muli may isa namang ulo…. ang natagpas ng palakol ni Mang Tibor.

(After one year…)

“Isang lalake, natagpuang patay sa isang abandonadong bahay sa kakakahuyan ng Bungkay Province,” saad sa isang News program. “Ang Lalake ay hinihinilang namatay sa bangungot.”

Hindi na hinintay ni Romeo na matapos ang balita at isinara na niya ang TV. Kahit hindi pa sabihin ang pangalan ni Mang Tibor ay alam niyang ito ang natagpuang bangkay na mahigit isang linggo nang walang buhay.

“Mabuti naman at nakapagpahinga na siya,” maluha-luha pang anas ni Romeo na nakaratay sa hospital dahil sa sakit na Lung Cancer. Naalala pa niya nang iligtas siya nito mula sa isang ulupong na pumasok bahay nito noong gabing ‘yon. Marahil kung hindi dahil dito, wala rin siya sa hospital ngayon. tigok na siya kaagad. 

break muna ulit

Mga Marka

fruit, green mango shake, mangga, manggang kalabaw, mango, prutas, ripe mango

Nung bata ako nanghihingi ako sa ate ko ng pambili ng favorite fruit ko, sunod sa santol. Tapos kung ayaw ako bigyan, babanat na lang ako na tirhan ako kahit konti. Puwede ring taga-salo ako noon kapag aakyat ng puno yung kuya ko, kahit natatamaan  na ako pag binabato. “Nanay oh si kuya ____!”

Nung elementary nakakabili na ako ng papiso-piso. Iyon ‘yong sobrang liliit na Indian mango, mas malutong at hilaw mas masarap para sa akin. Medyo takot ako mamili ng bagoong alamang (actually hanggang ngayon) kasi bukod sa may pagka-allergic ako doon (at sa ibang seafood especially lobster), takot akong ma-hepa. Tama na sa akin ang rock salt o ‘di kaya ay toyo na may asin.

Okay lang din naman na mag-bagoong basta luto sa bahay at kilala ko ang nagtitinda. Alam n’yo bang may kaklase akong na-Hepa dahil sa bagoong na nabibili niya noong high school? Scary!

Manggang nilalako

Hindi ko rin malilimutan na one time sa sobrang pagki-crave ko sa mangga ay nakalimutan ko na uminom ako ng soda before kumain noon. Eh sensitive ang t’yan ko, kaya miski hindi ko pa close noon yung isa kong kaklase nag-feeling na ako para makipupu. Hehehe

Nung college nakisosyal ako sa pagbili. Gusto ko hinihiwa ang manggang kalabaw na may stick ‘pag bibilhin ko. Yon nga lang ganun pa rin ako katakam kumain. Hehehe wala rin, jologs pa rin.

Trip ko rin ang ripe mango, yung kulay yellow. Ugali ko na ang hiwain yun ng pa-criss cross  o di kaya kutsarain. Kapag hilaw pa konti, nilalagyan ko ng patis. hmmm

Alam n’yo ba ang latest na favorite ko? Iyon ay ang green mango shake sa Fruitas at Cabalen. wahhhh sarap!

Ang mangga bow!