Bulong sa isipan

Mga Marka

dreaming, lakbay diwa, prayer, Reflection, sentiment

I

Tumungo ako sa isang bahay na ang mga tao ay ‘di ko kilala

Bastos ba kung sabihin ko na, basta na lang akong  pumasok doon?

Pero wala ka ng magagawa, ginawa ko na e at baka gawin ko rin ulit.

II

Magulo ang mga stimulus sa mind ko kaya I went there

Humanap ako ng nice spot na ‘di disturbing at very convenient

Nandoon ako para humimpil, jiffy lang may pagsasabihan lang ako

III

Hindi na ako nagpaligoy-ligoy  sinambit ko ang aking spontaneous speech

Na parang isang essay- may welcome remarks, briefing at rationale.

Ganun naman ‘pag matagal nang ini-internalize at nagma-materialize

IV

Abala ako sa pag- anas  nang suddenly may nag-invade sa aking mind

Tinatalo ng isang diwa ang mga nag-i-strike na ideas sa aking kokote

Parang may nag-i-scan sa content nito at gradually iniiba ang processing

V

Hindi ako nanlaban, instead hinayaan ko na maka- receive ng  message

Isipin mo na lang na  tila nawala ako sa sarili pero matino naman

Nakakakita, nakakarinig, nakakadama ng isang Nilalang na invisible sa lahat

VI

Parang  magkasing boses Kami at  magkatabi sa pwestong pinili ko.

At bigla,  nasagot ang mga hinuha ko na napakanatural lamang na dumaloy…

Na gaya ng dugo sa aking katawan na maaaring minsa’y naiiba ang agos

VII

Kusa kong napagtanto ang kahulugan ng pangyayari, simple pero malalim

Na habang naglilitanya ako ng mga kabagayan, biglang may bubulong

Parang ako na halos ang sumagot sa mga tanong at kalabuan ng utak ko.

VIII

Gusto mo ba ma-experience ang na- experience ko? Magdasal ka ng taimtim

Dirty terms

Mga Marka

code, comfort room, CR, dumi, feces, humor, lihim, secret, tae, terminology, terms, toilet, words

Ewan kahit natural naman, may bagay talaga na hindi madaling sabihin. Tulad ng isang emosyon na bagama’t maaaring matagal nang dinadala sa dibdib , ‘di pa rin madaling ibulalas. Bakit? Kasi maaaring hindi iyon nararapat o katanggap-tanggap sa ibang tao.

kuha ni hitokirihoshi sa avilon zoo

“Nobody wanna see us together
But it don’t matter no
Cause I got you babe”

Pero may solusyon d’yan, gawan ng ibang term para hindi gaanong mahalata. tulad ng huni ng mga ibon – alulolong ng mga lobo- putak ng mga bebe at kalembang ng nagtitinda ng binatog.

Tech savvy

Wacky: Jigs, download muna ako sa favorite website natin)

(Jigs, pupu muna ako sa favorite CR natin)

Jigs: right click mo sa archive section, okay ang buffering dun)

(dun ka sa lumang cubicle, okay ang flush dun)

Businessmen

Tan: mag-i- invest na ako, pahingi ako ng resibo, patunay

(dudumi na ako, pahing ako ng resibo, pamunas)

Sy: hmmm, eto ang mga official receipts para sa transaction mo.

(hmmm, ito ang mga resibo para maraos mo na ‘yan)

Basketball players:

Atoy: tagal mo naman sa court, nag-dribble?

(Tagal mo sa CR, tumae ka?)

Samboy: oo saklap, nag-traveling ako kaka- dribble. huli ako ng 2 referee

(oo saklap, nagkalat ako. Nasita ako ng 2 janitor.)

Atoy: ganun, di ka nag-rebound?

(ganun, di mo binawian)

Samboy: siempre oo, pinituhan ko sila ng malakas

(siempre oo, inututan ko sila ng malakas)

Action stars

(naglalaro ng Pusoy Dos nang…)

Totoy Batuta: puno na ang salop, kailangan ng kalusin

(hindi ko na kaya, ilalabas ko na)

Nardong Itik: sige hindi pa tapos ang laban… kapag di ka bumalik, hindi ka na sisikatan ng araw.

(sige hintayin kita, kapag di ka bumalik, ikaw ang talunan)

Totoy Batuta: walang personalan, trabaho lang.

(walang ganyanan, dudumi lang)

Singers:

(Gustong dumumi nung isa, gustong magpasama sa CR kasi natatakot)

Siya-Siya: “Close the window, calm the light and it will be all right

(magsara ka lang ng bintana, magpatay ng ilaw at okay na ‘yon)

No need to bother now, let it out, let it all begin. Learn how to pretend”

(wag mo akong istorbohin, itae mo na yan, simulan mo na. matuto ka ngang magdrama)

Rey Jean: “Butt (sic) I’m bluer than blue. Sadder than sad, you’re the only

{(pwit este) pero mas wawa ako sa wawa .bagabag sa mas kinakabag, ikaw lang}

life this empty room has ever had, life without you is gonna be. Bluer than

(ang makakatulong sa akin sa room na ito, kung wala ka, mas wawa ako sa wawa)

blue.”

Activist:

Leader: sobra ng pahirap, sibakin si bebang

(sobra ng sakit, kailangan ng i-jebs)

Supporter: sibakin-sibakin

(i-jebs mo na, i-jebs mo na!!!)

note: hitokirihoshi would like to thank Jube & Ka Ver for the idea and Mr. Ordinary & Pink Leng-Leng for the toilet (humor) support.

Mainit! Masarap mag-Pundaquit

Mga Marka

dagat, ferriols residence, pundaquit beach, san antonio, zambales

tanaw ang caponies

Asul ang dagat, parang musika sa pandinig ang ingay ng mga alon, pino ang buhanginan na nilalakaran, ang kaulapan ay  tila pinaghalong kulay bughaw at lila dahil hindi pa gaanong mababanaag ang araw at ang hangin na  malamig ay dumadampi sa aking katawan. Totoo nga pala na ang cinematic na ambiance sa dalampasigan ay makapagbibigay ng naiibang enerhiya. Pwedeng -pwede kang mag-meditate o mag-reflect.

Ngayon kainitan ng panahon sa Kalakhang Maynila, hindi na kinakaya ng mga puno naming santol, buko, mangga, saging, bayabas at chessa ang matinding epekto ng summer sun.   Lalo ko tuloy ninanais na mag-beach partikular na sa Pundaquit.

Isang public beach ang Pundaquit na matatagpuan sa San Antonio, Zambales.  Alam mo ba ang magandang setting ng Marimar ni Marian Rivera, ‘yong Caponies island. Doon malapit “yon,” kwento ng aking lollete na si Kristy kaya ako na-curious na puntahan ang lugar noong February 15 – 17 last year.

pundaquit-carayan

Kasama ang aking colleague na si Avi, sumugod kami sa lugar at talagang adventure sa akin ‘yon. Lahat first time,  tulad nga ng sinabi ko sa aking isang  entry. Mabuti na lamang at napaka-safe ng lugar. Dagdag pa doon ang accommodating na si Tita Angel at very comfy niyang mga cottages. I like ‘yong una naming native room, feeling probinsya talaga ang drama ko. Nag-suggest na nga lang lumipat si avi dahil kasagsagan naman ng lamig noon. So doon kami sa two-room with bathroom, sala, refrigerator & air con cottage ni Tita napadpad.

pundaquit-fav. ilog

May mga reasons why kami pumasyal ng pundaquit (pang diary na ang kabuuan) at  na-accomplish ko naman ang dalawa doon. Pero, kahit halimbawa wala  ‘yon, walang problema. Sulit ang scenery & experience.

Mula sa beach ng Pundaquit matatanaw ang Caponies Island , sa likod na bahagi naman ng bundok sa Pundaquit makikita na raw umano ang sikat na ngayong Anwangin Island. Sari-saring programa na rin ang nag-shoot sa mga islang nabanggit gaya ng Extra Challenge, Kung Fu Kids at Maging Sino Ka Man.

Hindi kami nakapag-swimming (hindi dahil takot ako sa tubig) dahil mas trip namin ni avi sa hapon magtampisaw. Eh yon ang panahon na mataas na ang tubig (high tide). Eh ang alam kong langoy, floating lang. Pero sa ibang parte, marami ang masayang nagsu-swimming. May mga namataan din kaming foreigners.

Pinakagusto kong kunan ng litrato ang bahagyang nakatago na ilog (Carayan), pang post card kahit simple lang. siempre kasama  na roon ang abot-tanaw na Caponies, ang bundok na tila may ukit na Puso ( maka-Kapuso ata! Hehehe), ang ilog na may mga kubo ( pang painting naman ito) at ang batuhan sa gilid ng bundok.

pundaquit-mt-

Ganda rin pagmasdan ang pagiging abala ng mga mangingisda, may maagang umaalis at may hapon na kung dumating.  Mayroon nga akong nakunan, doon pa malapit sa pampang nag-iitsa ng lambat.  Pero, sana ma-solve ang problema ng mga mangingisda doon. Ang Illegal fishing at paggamit ng dinamita doon ng mga dayong fishermen.

pundaquit-native-cottage

Sa kabuuan, malinis ang kapaligiran ng Pundaquit.  Kung may makikita man na mangilanngilang kalat, kagagawan na marahil ‘yon ng mga walang pakundangan na turista. Mababait din ang mga taga-Pundaquit. Isang bagay na kahanga-hanga sa kanila ay tunay silang mapagkakakatiwalaan. Iwan mo ang gamit mo, kahit medyo nakabuyangyang pa, walang mawawala. And I believe ganun pa rin sila hanggang ngayon.

Hangad ko na makabalik sa lugar, and pagdating panahon  na ‘yon for sure, makakatawid na ako papuntang Caponies and Anwangin.  Hay, mainit sarap talaga magbalik ng Pundaquit.

by the way, because of  my superb experience sa Ferriols residence ini-endorse ko talaga ito.  hindi mo iisipin na nagre-rent ka kundi parang nasa rest house ka lang na pagkaganda-ganda. Ang number doon ay +639202302935 at ang kanilang website ay http://www.ferriolsresidence.co.nr/

mabuhay!

Diary

Mga Marka

diary, habit, history, memory, notebook, personal account, record

Dahil maraming part ng mga oras ko noong bakasyon ang puro pagre-reflect (nagbubulay-bulay kapag walang magawa), trip na trip ko ang mag-dairy, na take note 10 years ko na palang ginagawa. Bunot ako doon sa mga luma, parang take a pick sa baraha. Nabunot ko ‘yong diary ko noong 2000 na isang Sailormoon notebook.

That time ay sooooobrang addict ako sa anime at ang mga pinoproblema ko lang ay ang pagbabantay ng tindahan namin (na ayokong-ayoko), pag-aaral ko sa unibersidad (na ewan bat ako napadpad doon) at kung paano ako makakapanood ng mga favorite TV programs ko -anime, Charmed & Dawson’s Creek. Binanggit ko rin dun na sa wakas nakabili na ako ng tape ng M2M (na ewan kung nasan na rin).  At doon ko pala itinago ang mga payslip doon sa unang co. na pinasukan ko.

Madalas natatawa ako ‘pag naaalala ko ang kababawan ko noon, kung gaano ako ka -persistent sa mga gusto ko, yong mga bagay na gusto kong makuha, kung paano ko protektahan ang sarili ko at yong mga moments na nawaglit na sa memorya ko.

Dun sa isang page na nabuklat ko, ang nakasulat ay tungkol sa isang naging crush ko from other college.  Wala akong alam tungkol sa kanya maliban sa student no. n’ya. Nakakaloka ang naging palusot ko noong napalingon siya habang sinisipat ko kung ano ang name n’ya sa ID n’ya. And later on, na-realize ko na hindi ko naman kailangan alamin pa dahil… of all people, siya pala ang kaagaw ko sa isang libro na madalas kong hiramin.

In a way, kahit sabihin pa ng iba d’yan na ‘di na uso ang diary, pambata lang at ‘di ko na masyado nagagawa ( ang gap ko nga ngayon ay kada  buwan na ata), wala akong paki. Buhay ko ‘to no, joke.  Ang diary ay isang avenue para sa akin para makapag-reflect, sabihin ng buong-buo at purong -puro (parang kape lang) kung ano ang nasa isip at puso ko. In swimming, Freestyle ang stroke.

Pinakapayak, mura at madaling makukuhang bagay ang diary kung gusto mo ring may pagbuntunan ka ng galit at mai-record ang naiiba or ordinaryong experience mo. May time na may mga pahina na ayokong buklatin pa at may nababasa rin akong nagpapalungkot sa akin. Pero ‘di ba sa awa naman ng Dios ay nalagpasan ko ang mga ‘yon.

Kabuntot ng pagbabasa ko ang iba pang ala-ala na pwedeng kadugtong nang nangyayari sa akin ngayon.  May isa akong naisip  na maliban naman sa nakalipas na, sa tingin ko  ’yon na ang the best decision/action ko noong time ‘yon. Isa na lamang yun magandang aral para sa aking kasalakuyan at buhay sa hinaharap. (Gusto mo malaman kung tungkol saan?, ‘Wag na pang-diary nga lang e)

I don’t know kung hanggang kailan ko kayang mag-diary (lalo’t ngayon may Hoshilandiana ako) pero isa lang masasabi ko… iba pa rin ang may diary!

Napagtanto ni Bunso

Mga Marka

brother, bunso, destiny, emotion, Family, fate, Holy week, kapatid, kwento, Lenten, letter, life, magkapatid, personality, relationship, sisters

Para sa selebrasyon ng Holy Week, narito ang emosyonal na sulat na aking natanggap. Nais ko itong ibahagi sa inyo upang inyong pagbulayan…maraming salamat po!

Dear Ate Jevs,

Ang magkaroon ng maraming kapatid ay tinatawag kong tadhana.  Technically, pinalaki ako ng aking ina kasama ng aking 9 na nakatatandang kapatid. Out of my five brothers and four sisters, may tatlo akong kuya na lagi kong nakakasama. Yung isa, ‘yon ang minsang nag-alaga sa akin- as in siyang nagpakain at nagpaligo, yung isa nagbabantay sa akin ‘pag walang maiiwan at ‘yong isa ang palagi kong kalaro at nakakaaway. Of course, normal na sa amin ang mag-away o palaging mapagalitan ako. Basta, isa lang masasabi ko, binayayaan ako ng mga kuyang maiinitin ang ulo.  Tatlo sa mga ate ko ang naging ka-close ko, specially the younger one & significantly yong second to the eldest.  May ate naman ako na extraordinary in so many reasons.

I remember my debut at part ng party ay ang speech ko. That time there were no gaps and complications, except of course of our irreversible intriguing past.  Kahit nakalipas na iyon, walang part ng speech ko ang madi-delete bagkus ay baka nadagdagan pa

Habang tumatagal, I realized lumaki pala ako sa environment ng mga taong may kanya-kanyang personality and background. Pero may common denominator sila na kung saan naiiba naman ako… masyado silang sociable & friendly. Just imagine na lang na kapag may handaan, habang aligaga sila sa pag-aasikaso sa kanilang mga bisita, nandoon ako sa kuwarto mag-isang nanood ng TV or worst nasa taas ng cabinet para magmukmok.

Hindi ko na binibilang at inaalala kong nakaaway ko ang ilan sa kanila, obviously, ako bata kaya ako ang talo at dapat na magparaya.  But may isa sa kanila, ang hindi ko na kinaya na hanggang ngayon ay civil lang ang aking pakikisama.  Medyo makulay ang aming samahan – from friend to foe sisters. Ang masakit dun isa pa naman siya sa bung-buo kong kapatid.

Magkagayon man, pare-pareho lang naman kami na tinadhanang magsama-samang mamuhay kahit may mga bagay kami na hindi type sa isa’t isa. Anuman sila, bahagi sila ng aking pagkatao. Kung wala si Bestfriend ate – hindi siguro ako palaban, independent, at mapangarap. Kung wala yung mga kuya ko na nakasama ko, siguro hindi ko ma-a-appreciate ang kahalagahan pagkain sa aming mesa, ang magkaron ng pananampalataya, na ang swerte ko na normal akong ipinanganak, at di ko dapat i-expect na lahat ng tao sa mundo ay tulad ng iniisip ko o papabor sa mga gusto ko.

May panahon na nasabi ko na balang araw magagantihan ko ito,  na sana ito ang mangyari sa kanya, hanggang kailan ba susunod ako sa kanila at bakit ba naging kapatid ko ito? Pero noong nag-mature ako, na-appreciate ko sila. Ibinigay sila ni God sa akin as blessings & challenge. Kung baga, hindi ko kailangan na magkaroon ng sobrang caring at loving na mga ate para lang maging self-centered spoiled brat.  At hindi naging ganun kabait at generous ang mga kuya para matutoto akong mapagkumbaba at magpasalamat sa mga bagay na natatanggap ko.

Sincerely,

Nemitz B.

Dear Nemitz,

I’m happy na sa pagdaan ng panahon ay nag-mature na rin ang pagtingin mo sa iyong mga kapatid. Hindi mo lang naiitindihan kundi nauunawaan mo rin sa mas malalim na konsepto ang kahalagahan ng kanilang pag-e-exist sa iyong buhay.

Maaaring may time na naging pasang krus mo sila pero yang krus na ‘yan ang nagtatag ng iyong pagkatao.  Minsan kasi hindi lahat ng blessings ay dumarating sa anyong masarap na lunukin. May mga pagkakataon na kailangan mo munang namnamin ang pait at kakaibang katangian nito bago ka masarapan sa paglunok.

Thanks for sharing your thought and may you have wonderful Lenten vacation!

Ate Jevz