nakakabinging himutok

Mga Marka

angal, himutok, negatibo, negative, positibo, positive, question, rant, reklamo, self problem

sino bang ayaw na makatulong at sino rin ba ang walang dinadalang problema?

madalas kahit na may dinadamdam na sa puso at gumugulo sa isipan ay ipinapagamit pa rin natin ang ating tenga sa iba para naman kahit papaano ay makatulong tayo sa pasan-pasan nilang hinanakit.

maganda naman yun. madalas sa isang masinsinang kwentuhan ay mas masarap kausap ay iyong handang maglahad ng tunay na istorya at handa ring makinig sa iba. pwedeng maging inspirasyon o hamon ang mga tinuran ng iyong kaharap kung tutuusin. ang siste, may mga abusado sa tenga ng iba. walang tigil na sa kakatalak, puro negatibong bagay pa ang lumalabas sa bunganga.

ilang ulit bang dapat sabihin ng tao ang kanyang problema para magtigil na siya? Kailangan pa bang balik-balikan ang nakaraan na ang hinatid lang ay pasakit sa iyong hinaharap? kaya bang matugunan ang suliranin sa pamamagitan ng puro salita pero wala namang aksyon?

ang babae o lalake na puro reklamo sa kanyang karelasyon, masarap sabihin na ” hoy, hiwalayan mo na nga kung ayaw mo!”

ang tao na balik ng balik sa kanyang nakaraan, na kahit bagong-bago isyu na ang pinag-uusapan ay talagang nakakahanap ng paraan para mapunta sa kanyang sarili ang atensyon. “sana mag-move on na ‘di ba!? wag mong pahirapan ang iyong sarili!”

sa indibidwal na puro reklamo sa buhay? “doon ka sa baranggay magpaliwanag! don’t spread your negative energy, Utang na loob!”

sa tao na hindi maubus-ubusan ng problema at nakikipagkompetensya sa palungkutan ng istorya… “ah e may issue rin kami, pwedeng pagbigyan mo naman ang iba! WALA KA SA LOLO KO!”

lahat tayo ay may mga pinagdadanan o may krus na pinapasan. mahirap talaga ang laging maging positibo, may ilan pinag-aaralan ‘yan habang ang iba ay likas ng masayahin sa buhay. kung hirap ka, pwes ‘wag kang mangdamay ng iba!”

Legal Documents

Mga Marka

city hall, department of foreign affairs, DFA, fixer, government employee, i.d., identification card, job requirements, legal document, legal paper, N.B.I., national bureau of investigation, passport, social security service, SSS

Dear Ate Jevz,

This coming March ay ga-graduate na rin ako at last.  Happy and at the same time, kabado rin po ako. Kabado kasi, ‘di ba po mahirap ang maghanap ng work ngayon?

Ang plano ko po kasabay ng aking pag-a-apply ay maglakad na ng mga legal documents, gaya ng birth certificate, SSS, Voter’s ID, NBI Clearance at kahit passport.  Ano po bang mga dapat kong tandaan kapag kukuha ako ng mga ito?

Salamat po and have a nice day!

Joanna Eloisa Cruz

Dear JEC,

Hello! Tama ‘yan na maglakad ka ng mga papel para habang naghahanap ka pa ng work ay nakukumpleto mo na rin ang mga requirements mo sa work. Isa pa ay mas masasanay at  lalawak pa ang iyong kamalayan sa paligid mo.  Yes this time, hindi na sina professors at teachers ang magbibigay sa iyo ng lessons kundi  ang mga karanasan at mga makakasalamuha mo.

May iba kasi diyan, tumanda na lang ay ‘di pa ata nakakapasok ng city hall at marunong maglakad ng mga papel.  Sa huli kailangan pa nilang makiusap o magbayad ng maglalakad para sa kanila. Anyway, narito ang  kabagayan na tingin ko ay dapat mong malaman  sa paglalakad ng mga kapapelan sa buhay.

Gumising ng maaga. Wala kang mapapala kung aalis ka ng bahay ng tanghali na.  Bukod sa may LIMIT ang oras ng mga ‘yan,  mahahahaba rin ang pila sa dami ng tao. Mapapansin mo rin na iba na ang ngiti nina Sir at Ma’am sa counter kapag bandang hapon ka pumunta.

Alamin san ang City Hall. Hindi lang naman sina Mayor, vice at  councilors  ang mabibisita mo sa inyong city hall.  Mayroon ding mag mini offices diyan ang COMELEC, N.B.I. at pwede ka na ring kumuha ng birth certificate diyan (‘yan ay kung diyan ka sa lungsod ninyo, nagka-ugat). Oh ‘di ba ‘di ka na makikipagsiksikan sa Carriedo (para sa N.B.I.) o kung saan-saan pa.  Alamin mo rin kung meron talagang mga ganyan sa city hall ninyo, kasi sa amin meron eh.

Laging magdala ng two valid IDs.  Laging ang mga ‘yan ang hihingin sa iyo, every time na may transactions ka sa mga government agencies or saan mang businesses.  So kahit pangit ka sa school ID mo, wala ka ng magagawa kundi iwagawayway ‘yan.

Magtanong sa tamang tao.  ‘Wag kang basta-basta makatanong lang, especially kung pagbabayad ang gagawin mo.  Pumunta ka sa mismong information desk o lumapit ka na lang kina manong guard. Maiigi sila kaysa kung sinu-sino d’yan na nagmamagaling or worse manloloko sa iyo.  Naku po, lalong-lalo na sa DFA (Dept. of Foreign Affairs) kung saan ka kukuha ng passport ang daming fixer d’yan kaya mag-ingat ka.

Magdala ng  mga gamit. Bukod sa wallet mo na may laman na pera at IDs, o mga ATM or credit cards (sosyal), magdala ka na rin ng black ballpen (gawin mo ng 2), maliit na notebook, pamaypay, bimpo o panyo, payong at maging ng mga babasahin o bagay na magbibigay aliw sa iyo habang naghihintay sa mahabang pila.  Pero utang na loob, tama na siguro ang brick game o mp3 player, kaysa PSP dahil mang-iinggit ka pa eh.  Baka ‘pag nagdala ka pa ng mamahalin gadgets mo ay sa presinto na ang diretso mo.

Magsuot ng simple o komportbleng damit pero umaktong ismarte.  Siguro tama na ang t-shirt, pantalon at sandals or rubber shoes na pinaka-overall attire mo. Bahala ka na kung susundin mo ‘yong trip mong porma, ikaw din naman mahihirapan sa maghapong paglalakad.  Basta kahit ano pang suot mo ay ipamalas mo na hindi ka naman ganun kaignorante. Magbigay ka lang ng impression na hindi ka basta-basta.  Ang iba kasi d’yan, idinidepende ang serbisyo nila sa kung ano  tingin nila sa tao. Mapi-feel  mo naman ‘yan e!

Itago ng maigi ang mga kapapelan.  Ayaw mo naman siguro  mapunta sa wala ang paglalakad mo at magpabalik-balik hindi ba?  Pagkakuha ng mga ito ilagay mo kaagad sa iyong  bag o file case. Kahit yong mga resibo, wag mong wawalain.

Maging pasensyosa o matiisin.   Matuto kang makisalamuha at makisama sa ibang tao. Kahit mukhang snub sina Ma’am at Sir sa counter, intindihin na tao rin sila na napapagod at maraming inaasikaso.  Smile lang at maging mahinahon sa sagot, kahit malaman na ‘yong sinasabi mo.  Iba ‘yong sumasabat na may paggalang at mahinahon pa rin kaysa nagmumukha ka ng palengkera.  Tandaan, balwarte nila ‘yon at saka maganda na maging okay ka sa kanila para pag bumalik ka, NGISIAN (a plastic’s smile) pa rin kayo.

post office

May kailangan akong ipadalang dokumento (hindi po epektus) kahapon at suhestiyon ng aking kuya na ipadala na lamang sa post office kaysa sa isang sikat na kompanya na may ganun ding serbisyo para makamura.

Matagal na rin akong hindi nakakapaghulog ng sulat, taon. Bukod sa wala naman akong padadalhan, eh halos lahat naman ng mga kaibigan o kakilala ko na nasa malayong lugar ay abot-kamay sa pamamagitan ng email at text. Mas convenient at mas mura pa nga eh kasi kahit magbayad ka ng P40 per hour sa isang internet café ay maaaring hindi na mabilang ang makakausap o mapapadalhan mo ng mensahe saan mang panig ng bansa o sa buong mundo. Basta ba may PC at internet din sila, hindi ba?!

Malapit-lapit lang naman sa amin ang post office, although sadyain.  Kung tutuusin, mas mahayaay talaga kung nagpunta na lang ako roon sa isang sikat na kompanya kasi nasa loob iyon ng mall at may viaje pa na ikot papuntang mall. Pero iyon nga sa post office ako nagpunta, kahit tirik ang araw.

Dati-rati ay talagang nagkakabungguan ang mga naghuhulog ng sulat sa post office. Kahapon, ako lamang ang naghulog ng sulat ng mga oras na ‘yon.  Tingin ko naman ay tila napaglumaan na ng panahon ang lugar. Malamang kung ano ‘yong sinusulatan ko noong bata pa ako nung sinasama pa ako ng mga nakatatanda kong kapatid ay iyon pa rin ‘yon. Naalala ko pa nga, doon ko nalaman ang exact zip code ng baranggay namin. In fairness,  nababasa pa naman ang yong bulletin board, hindi na nga lang kahali-halina (sa bagay, hindi naman dekorasyon ‘yon.)

Pero kahit ako lang nandoon, nakita ko sa likod ng kausap ko sa counter na marami pa naman silang inaasikaso na sulat.  ‘Yong mga umasikaso sa akin, siguro mga nasa 40s o 50s na rin. Mukha silang masungit pero hindi ko na ininda. Baka kako, mukha lang din ako Nene kaya ganun. Muhahaha!

Sa totoo lang, nahihirapan akong pakinggan ang mga sinasabi nila bukod pa sa hindi ko talaga siguro maintindihan. Dinig ko kung, registered daw ba. Although ayoko magmukhang aanga-anga, mas gusto kong malaman na lang ‘yong sinasabi niya kaysa oo ako ng oo.  Tinanong ko kung ano ang ibig niyang ipakahulugan. Tanong niya kung mahalaga raw ‘yong ipapapadala ko. Siempre, sabi ko oo.  Tanong naman nung nasa isang counter, bibigyan ba ng resibo? Sagot ako ulit, opo!  Naisip ko, siguro akala nitong dalawa, pinag-uutusan ako nina Ati at Koya, pwede nga ring akala nila isa akong ignoranteng high school student (buhahaha, ‘di pa talaga college no).

Pagkatapos kiluhin, ay sinabi sa akin ang presyo. Tas binigyan na ako ng selyo. Dami rin ha, pwede ko ng gawing scrapbook ‘yong 2 long brown envelopes. Iyon ang masayang part, dikitan ng stamp. May tubig naman doon, kaya hindi ko na kailangan lawayan isa-isa yung maraming selyo.  Hehehe.  Pagkatapos nun sinurender ko na sa isang counter, the end.

Nung  palakad na ako palayo, hindi ko mapigiln na lingunin ulit ang post office. Nag-aalangan akong kunan ng litrato sa cp kong yong lugar kasi may mga guwardiya sa katabing office nun. Tuksuhin pa ako. Pero, naisip ko mabuti na lang hindi na. Kung ano man ang aking nakita ay may rason ang mahalaga ay murang-mura pa rin ang kanilang singil at alam ko na garantisado ang kalidad ng kanilang serbisyo. Sana lang ay hindi mamatay ang kanilang serbisyo at maging ng iba pang post office sa bansa.    miss ko na rin yong kartero sa amin before, san na kaya siya?  Lagi namin inaalok ng tubig yon eh.

Dolor’s kakanin and my favorite sapin-sapin

Mga Marka

aling nena's bibingka, dolor's kakanin, food, moron, pagkain, pinoy food, sapin-sapin, suman

Siguro naman alam na alam n’yo na kung gaano ako katakaw sa kakanin.  And after Nena’s Special Bibingka (by the way nakita ko na yong no. nila – (02) 911-25-78 at exact address – Gen. Romulo St. Socorro  Cubao, Q.C.) gusto ko naman ibida ngayon ang Dolor’s Kakanin kung saan mabibili ang sapin-sapin na akin ding favorite.

Dati takot akong kumain ng sapin-sapin dahil sa isang kwento na aking napanood sa Batibot. Iyon ay tungkol sa isang planeta na gawa sa pagkain.  Lahat ng bahagi at bagay doon ay gawa talaga sa masasarap na pagkain.  Biruin mo ‘yong lawa nila ay gawa sa juice then ‘yong mga bahay eh gelatin. Ang maganda pa eh sa pagkakatanda ko ay clay animation ang pagkaka-present kaya paniwalang-paniwala ako.  Eh tapos yung daan dun gawa sa masarap at makulay na sapin-sapin. So feeling ko naman, pag kumain ako ng sapin-sapin ay kumakain ako ng kalye. At magiging isa akong dahilan para magunaw ang mundo.

Sa pagkakaalala ko ang namayapa kong Tito Julio (dabarkads ni Daddy) ang unang nakapag-present sa akin ng Dolor’s kakanin. Talagang  ‘di ko tinantanan yon hanggat di nauubos (oh ‘di ba talagang ginaya ko rin yung mga tao sa kwento sa Batibot).  Tapos may dati akong kasama sa trabaho na iyon din ang hinanda noong birthday niya kaya lalo akong nahumaling sa sapin-sapin na ‘yan. Talagang sinabi ko sa sarili ko na ‘pag napuno na ang salop ay babangon ako’t bibili ng dolor’s sapin-sapin saan mang lupalop ‘yan ng Metro Manila.

Nung 2007 nagbalik-bayan ang  pamilya ng ate ko from New Zealand, naisip ko iyon na ang perpektong pagkakataon para makabili ng Dolor’s Sapin-sapin. For them and for me hahaha, heal the world!

Kayag-kayag ang isa kong ate, kahit inabot kami kun saan-saan noong araw ng bisperas ng Pasko ay ‘di ako nagdalawang-isip na lumuwas sa Monumento, kasi ‘yon lang ang alam niyang may dolor’s.  kaya sugod ang mga alagad ni Dora!

Hindi naman ako nabigo, kasi nagustuhan ng mga taga-new zealand ‘yong sapin-sapin and like me, parang nakipagkarerahan silang ubusin ‘yon. Para bagang mapapanis ang ibang food sa aming noche Buena pero ‘di ‘yon.  Pero, alam n’yo ba kung ano ang inuuna kong kunin sa makulay na part ng sapin-sapin, iyon ‘yong kulay ube. Grabe, sarap na sarap ako roon, tas next priority ko na ‘yong kulay white na makulaya ang ilalim.  Hehehe sorry pati sa pagkain ng sapin-sapin may mga priorities and favoritism din ako.

Nitong nakaraang media noche namin, naglakas loob akong lumuwas (luwas talaga noh!) ulit papuntang Monumento kahit ako na lang mag-isa, traffic, wala ng masakyan, at puro paputok na. Napanood n’yo ba yung “Kung Fu Panda”? Feeling ko, ako yung bidang Panda na si Po na natalo ang kontrabidang tiger, dahil na motivate ko ang sarili ko na ‘yong golden scroll ay ang paborito kong sapin-sapin. Watahhhh!

And again winner ako ulit dahil ‘yong mga umuupo sa lamesa namin ay sapin-sapin ko talaga kinukuha. Medyo may mga time lang na napapabaling din naman ako sa dalang moron (suman ng mga waray) ng auntie ko, sarap din kasui eh. Ang siste lang ay may nagtanong kung bakit wala na ‘yong kulay ube at bawas na kaagad ‘yong kulay white.  Queber, ako bumili kaya ako mauuna noh!

Bukod sa sapin-sapin ay may iba pa namang kakanin na paninda ang Dolor’s.  At mayroon din naman pala silang ibang branch na malapit sa amin. Kaya sa susunod hindi na ako kailangan makipagpambuno papuntang Monumento.  Para sa iba pang detalye ng Dolor’s kakanin click n’yo na lang ‘yong kuha kong larawan.

Mabuhay ang pagkaing Pinoy!

Violet Revolution

Mga Marka

bading, bakla, bayot, BB, bebe gandanghari, binibining gandanghari, gay, homosexuality, individu, individuality, joey reyes, personality, ricky lee, ricky reyes

Hmmm, ayokong makisawsaw sa pamumukadkad ni BB Gandanghari dahil choice niya iyon. In a way, nakakatuwa siya kasi ang lakas ng loob niyang patayin si Rustom Padilla at parang nakaka-tense ito kasi hindi ko alam kung anong impact ang kanyang iiwan sa mga kabataan. Sa totoo lang, naisip ko talaga na reality show ba ito o hindi?  Pero,  malalim na usapin ‘yan at ayokong mag-dive!

Basta lately, para sa iba’t ibang isyu natutuwa ako sa mga bantog na personaliad na kilala sa kanilang pagiging binabae. I admire their sincerity and talagang kapag gagawa ako ng script gusto kong hiramin ang pamatay nilang mga linya.

Beauty expert Ricky Reyes to BB Gandanghari:

“Ang pagkababae ng isang bading ay dapat sa sarili lamang niya… ayoko ng bawat bading dito sa Pilipinas ay parang matsing sa hawla na pinaglalaruan at pinagtatawanan.”  (source: abs-cbnnews.com)

- Gandaaa mother, I like it! Ito hindi dahil sa sinabi niya kay BB ha, talagang panalo lang ang mga words.

Veteran and award-winning scriptwriter Ricky Lee to Nora Aunor and other artists:

“Optimistic akong tao. ‘Pag magaling ang isang tao, direktor man, artista, writer, at marami ka pang dapat i-share, gagawa ng paraan ang Diyos man, ang kapalaran o ang tadhana o ang lahat ng tao sa palibot mo para mai-share mo pa ‘yong kakayahan mo. Maraming mga tao ang tumutulong para makabalik siya at isa ako dun. May mga gumagawa ng paraan para makabalik at makagawa ng proyekto ang isang mahusay na aktres na tulad niya.” (source: gmanews.tv)

-alam n’yo ba na mahaba rin ang nagiging paglalakbay niya para maabot ang kanyang pangarap.  At sa ngayon ay tinatrabaho na niya na magkaroon ng foundation na mala- MOWELFUND para sa mga bagong writers at maging doon sa  wala na sa hanapbuhay.

Prolific and award winning scriptwriter-director Joey Reyes to Gay movie directors and producers:

“Ang paniniwala ko kasi riyan, sapat na ‘yong naging bading ako, and I just have to live with my homosexuality. Hindi ko na kailangang isapelikula pa ‘yon, o gawin sa pelikula ang mga paniniwala ko. Marami pa kasi akong ibang ideas na pupuwedeng gawin, na sa palagay ko, interesting na mapanood ng mga tao.” (source pep.ph)

-mukhang may punto rin naman si Dir. Reyes kasi nagiging trend na nga sa mga indie film ang topic about homosexuality.

Sa akin, wala naman ‘yan sa gender kundi sa personality or individuality ng isang tao.  Kung gusto mong irespeto ka, umakto kang karespe-respeto.  Hindi mo kailangan magpanggap, kung alam mong wala kang ginagawang masama.  Lahat naman tayo ay tao lang nangangapa sa mundong ito at kailangan makisama sa isa’t isa. Problema na ng iba kung panghihimasukan pa nila ang pribado mong buhay tapos huhusgahan ka.