House of Secret: Brewed Iced (black) tea made with Real Calamansi
Nobyembre 26, 2009 at 10:13 umaga | In favorite, food, health | 4 CommentsTags: black tea, calamansi, drinks, healthy, house of secret brewed iced tea
Mahalaga ang pag-inom ng tubig para patuloy tayong mabuhay at mapatid ang ating uhaw. Pero kung gugustuhin natin ay puwede natin lagyan ng lasa ang ating inumin na hindi naman makakasama sa ating katawan.
Of course, tablado na rito ang alak at soft drinks (soda), na mapa-light o zero ay alam naman nating walang health benefits, iyon nga lang masarap talaga.
Ako man mismo ay maraming nakakahiligang inumin ilan na rito ang green mango shake, sterilized milk, probiotic milk-like, (iced or hot) coffee at iced tea. Sa huli may dalawa akong paboritong bilhan. Isa ay sa isang Italian restaurant na ang halaga ay Php 75 kada isang baso, habang ang isa naman ay ang House of Secrets: Brewed Iced Tea Drink Concentrates made with Real Calamansi.
Puwedeng sabihin na mahal ito sa karaniwang Iced Tea pero once na matikman mo ay panalong-panalo ang lasa. Ang isang bottle nito ay 1000 ml na matitimplahan mo ng ilang baso at aabutin ng ilang araw depende sa beses ng iyong pagtungga. Kung susumahin ay mura ito sa isang 1.5 soft drinks na nagkakahalaga ng Php 42-45 na maiinom sa loob ng ilang minuto pagkatapos iitsa sa iyo ng tindero ng iyong suking tindahan. Siyempre ‘di hamak na mas mura rin ito sa isa kong paboritong iced tea. Mababahaginan ko pa ang aking mga dabarkads.
Kumpara sa karaniwang iced tea na mabibili sa merkado na kailangan mong kanawin ng kanawin, tunawin at i-shake-shake ng maigi, ang House of Secret Brewed Iced Tea ay liquid kaya tatantyahin mo na lang ito sa iyong trip at lubluban ng yelo.
Uhmmm ayokong sa akin manggaling ang info sa posibleng health benefits nito dahil puwede nyo naman i-research. Pero knowing na isa itong black tea at may halong calamansi kaya siguradong may mahihita naman kayo sa pag-inom nito. Apart siyempre sa masarap talaga.
Aaminin ko na tinutulungan ko ang kuya ko sa pagbebenta nito dahil naniniwala ako sa produktong ito. BFAD Approve pati kaya hindi na nakakahiyang i-refer. Whether bilhin ninyo ito sa kanya (no. niya 0907-138-4129) o mismong sa mga sikat na pamilihan. I recommend na i-try n’yo pa rin.
Mabuhay at isa itong gawang Pinay!
Divisoria
Nobyembre 18, 2009 at 10:25 umaga | In information, journey, self, society | 37 CommentsTags: Divisoria, bazaar, tip, discount, buy, sell, mura, shorts, t-shirt
Ewan kong may kinalaman ang sakit ko (hinatsing-sinipon-sininat at inuubo) ngayon sa pagpunta ko sa Divisoria noong Saturday. Ang alam ko lang humihina na ata ang immune system ko. Dati-darati maangas ako sa mga sipon dahil hindi ako basta-basta kinakapitan noon.
Anyway,
Masikip, mausok, maraming tao at nakakapagod talaga ang mamimili sa Divisoria, Manila. Pero kung gusto mo talagang makamura ka at maraming mapagpiliang mga produkto, hindi ka magkakamaling magpunta roon.
Siguro isang beses sa isang taon ako napapadpad doon at madalas tuwing malapit ng sumapit ang Pasko. Doon kami namimili ni Manang Juling (na napakagaling sa tawaran) ng ipangreregalo, dekorasyon at anu-ano pa. At kapag nagpupunta kami roon
a. walang kahit anong abubot sa katawan. Hindi ko lang talaga kaya ang walang relo sa kamay. Then, isang CP lang ang dinadala namin, tas yung pinakaluma pa.
b. Suot ang pinaka-safe at pinakakomportableng damit. After all, kahit anong presko at ganda ng porma mo roon eh makikipagbakbakan ka lang naman.
c. Nasanay na rin ako magdala ng big bag na paglalagyan ng mga plastic na pinamili namin. Makakabili rin kayo noon na parang magaan na plastic cabinet hehehe.
d. Naka-body bag din kami ni nanay na kung saan, nakalagay yung pera, calculator, listahan, pamunas ng pawis, alcohol at etc.
Last year hindi ako nakapunta kaya nag-mall tour na lang ako sa Cubao. Hmmm okay naman din doon pero siyempre iba pa rin ang Divisoria. Noong Sat, for d first time, ay mga friends ko sa work ang kasama ko sa Divine.
toys from Divi
I’m glad na halos ng inaanak ko ay nabilhan ko na ng gift. Medyo particular lang ako sa dalawang dalaginding ko ng inaanak kasi baka mag-inarts. Ang solusyon ay bigyan sila ng laruan na may pakinabang at dapat pinag-iisipan. In the end, P100 na laruan ang pinakamahal na nabili ko. Isang tip, mas marami kayong nabili sa isang store, puwede-puwede kayong humirit ng discount. Ganun na rin ang ginawa ko noong bumili ako ng ampaw na 10 isang balot. Dahil tatlo naman binili ko, ibinigay na lang sa akin ng P25. Di na rin masama di ba?!
2 for 150 shirts & 3 for 100 shorts
Isa rin sa gusto kong bilhin doon ay mga matitibay at iba-ibang designs na shorts. Usually 3 for 100 ang shorts doon na okay na okay ang quality (lalo na roon sa nabibilhan namin ni Manang juling). Secret lang natin, yun ang ireregalo ko sa mga nakakatanda kong pinsan, hipag at kuya. Buhehehe
Idagdag ko na nga sana yung mga t-shirt na may mga nakasulat na 2 for 150 kaso ‘di ko saulo ang mga sizes nila saka baka ‘di rin nila trip. Pero bumili rin ako para sa akin, wala pang-asar lang! saka ‘di ba astig na ‘yon kung ipangbabahay mo.
Okay para sa iba ko pang pinamili eh akin na lang ‘yon. Hehehe dinamihan ko lang ang pinamili kong gift wrappers na balak kong ibenta ng 5 pesos isa, pag may sobra. Kahit na yung tatlo sampo eh, mabibili mo ata ng P9 sa mall.
Retired Major killer Tibor
Nobyembre 12, 2009 at 9:50 umaga | In entertainment, story, warning | 18 CommentsTags: assasin, cigarrete, conscience, fiction, hitman, killer, lung cancer, moral lesson, short story
Napadpad ang tsekot ni Romeo sa malayong kakahuyan kung saan may nakatayong bahay na bato. Dito nakatira si Mang Tibor, isang retiradong killer. Pinatuloy siya nito sa kanyang tahanan.
“So, dati po pala kayong killer?” tanong ni Romeo na kunwari ay hindi takot pero nagpapawis na ang kilikili. “Hindi po halata sa itsura ninyo.”
“Matagal naman na ‘yon at ayoko na gawin,” malumanay na sambit ni Mang Tibor sabay hithit sa sigarilyo niyang Champion. “Pero noong kabataan ko, kahit sino ipatumba sa akin kawawa. Katunayan n’yan ay forte ko ay mamugot ng ulo.”
“Tttalaga po?” garalgal na tugon ni Romeo na ikinakalma ang sarili. Nakisindi pa kunwari ng sigarilyo niyang Hope. Nang makahithit pa ay nag-isip siya ng maitatanong.
“Ano naman ang nagpatigil sa inyong gawain?”
“Noong dumating ang puntong parang wala nang saysay sa akin ang pera. Sa totoo lang Romeo, itong tirahan ko ngayon, baka CR ko lang dati,” saad pa ni Mang Tibor sabay pausok ng kanyang sigarilyo na tila mabilis na nauupos “Pero wala, wala naman akong misis o anak. Saka kung iisipin, pwede kong palitan ‘yong mga slogan d’yan sa mga jeep na “Katas ng Saudi,” ang sa akin naman ay “Katas ng Dugo,” tatawa-tawa pa nitong pahayag.
“Ay oo nga po,” ngingising-ngising sabi ni Romeo. “buti hindi po kayo minumulto ng mga pinatay ninyo?
“Siguro, pero ang multo kasi sa akin ‘yong konsenya ko. Mas mahirap takasan at mas nakakatakot. Ba, ilang taon din akong binabangungot na sukat na gusto ko na lang magpakamatay para matapos na,” saad pa ni Mang Tibor at nilagay sa ashtray ang upos nyang Champion.
Sa paglinga-linga ni Romeo sa bahay ni Tibor napansin niyang, malaki siguro ang pinagbago ng pamumuhay nito. Payak ang mga kagamitan nito sa bahay. Napanatag ang kanyang loob na ang kaharap niya ay hindi nakakasindak na hitman kundi kaawa-awang tao dahil binabagabag ng konsensya.
“Magkano po ang singil ninyo sa mga taong nagpapapatay sa inyo? Tanong ni Romeo na nilagay na rin sa ashtray ang kanyang Hope.
“Depende pero usually per head,” saad ni Mang Tibor na inalok naman ang kabubukas pa lang na isa niyang kahang More kay Romeo. Tinanggap ng binata ang sigarilyo at siya naman ang nag-alok na sindihan ang sigarilyo ni Mang Tibor ng kanyang lighter. “Ito na lang meron ako, wala na ‘yong fortune este Champion e.”
“Pero may pinatay na ako ng walang bayad. For personal reason lang kung baga,” alok na kuwento ni Mang Tibor. “Kapit-bahay ko dati na lagi kong kainuman.”
“Bat n’yo naman pinatay?” na- curious si Romeo.
“Masyado kasing matanong, kaya itinumba ko. Ayoko ko kasi ‘yong masyadong matanong, naririndi ako,” saad ni Mang Tibor na humithit pa rin ng sigarilyo habang nagkukuwento.
Bigla ay natakot si Romeo, kanina pa nga naman siya tanong ng tanong. Nang mapansin niyang nagtatagal siya ng husto ay nagpaalam na siya.
“Sige po Mang Tibor, aalis na po ako. Kailangan ko na ring makabalik kaagad sa Maynila baka ma-traffic ako,” ani Romeo na kung pwedeng kumaripas ng takbo ay gagawin na.
“Ikaw naman, masyado pang malalim ang gabi para umalis. Bat hindi ka na lang dito matulog?”
“Hindi na po siguro. Ang totoo n’yan ay nagmamadali talaga ako. Ehehehe, napatagal lang ako kasi napasarap ang usapan natin,” kakamot-kamot pa ng ulo na palusot ni Romeo.
“DUMITO KA, DUMITO KA!” bulyaw ni Mang Tibor na ikinatakot ni Romeo. “ANG HULING TUMANGGI SA AKIN NI HINDI NA PINAGLAMAYAN, IDINIRETSO NA SA HUKAY.”
…At muli may isa namang ulo…. ang natagpas ng palakol ni Mang Tibor.
(After one year…)
“Isang lalake, natagpuang patay sa isang abandonadong bahay sa kakakahuyan ng Bungkay Province,” saad sa isang News program. “Ang Lalake ay hinihinilang namatay sa bangungot.”
Hindi na hinintay ni Romeo na matapos ang balita at isinara na niya ang TV. Kahit hindi pa sabihin ang pangalan ni Mang Tibor ay alam niyang ito ang natagpuang bangkay na mahigit isang linggo nang walang buhay.
“Mabuti naman at nakapagpahinga na siya,” maluha-luha pang anas ni Romeo na nakaratay sa hospital dahil sa sakit na Lung Cancer. Naalala pa niya nang iligtas siya nito mula sa isang ulupong na pumasok bahay nito noong gabing ‘yon. Marahil kung hindi dahil dito, wala rin siya sa hospital ngayon. tigok na siya kaagad.
break muna ulit
Nobyembre 10, 2009 at 8:56 umaga | In favorite, food, journey, memory | 27 CommentsTags: fruit, green mango shake, mangga, manggang kalabaw, mango, prutas, ripe mango
Nung bata ako nanghihingi ako sa ate ko ng pambili ng favorite fruit ko, sunod sa santol. Tapos kung ayaw ako bigyan, babanat na lang ako na tirhan ako kahit konti. Puwede ring taga-salo ako noon kapag aakyat ng puno yung kuya ko, kahit natatamaan na ako pag binabato. “Nanay oh si kuya ____!”
Nung elementary nakakabili na ako ng papiso-piso. Iyon ‘yong sobrang liliit na Indian mango, mas malutong at hilaw mas masarap para sa akin. Medyo takot ako mamili ng bagoong alamang (actually hanggang ngayon) kasi bukod sa may pagka-allergic ako doon (at sa ibang seafood especially lobster), takot akong ma-hepa. Tama na sa akin ang rock salt o ‘di kaya ay toyo na may asin.
Okay lang din naman na mag-bagoong basta luto sa bahay at kilala ko ang nagtitinda. Alam n’yo bang may kaklase akong na-Hepa dahil sa bagoong na nabibili niya noong high school? Scary!
Manggang nilalako
Hindi ko rin malilimutan na one time sa sobrang pagki-crave ko sa mangga ay nakalimutan ko na uminom ako ng soda before kumain noon. Eh sensitive ang t’yan ko, kaya miski hindi ko pa close noon yung isa kong kaklase nag-feeling na ako para makipupu. Hehehe
Nung college nakisosyal ako sa pagbili. Gusto ko hinihiwa ang manggang kalabaw na may stick ‘pag bibilhin ko. Yon nga lang ganun pa rin ako katakam kumain. Hehehe wala rin, jologs pa rin.
Trip ko rin ang ripe mango, yung kulay yellow. Ugali ko na ang hiwain yun ng pa-criss cross o di kaya kutsarain. Kapag hilaw pa konti, nilalagyan ko ng patis. hmmm
Alam n’yo ba ang latest na favorite ko? Iyon ay ang green mango shake sa Fruitas at Cabalen. wahhhh sarap!
Ang mangga bow!
Nakapanood ng gang war
Nobyembre 5, 2009 at 10:46 umaga | In food, picture, story | 26 CommentsTags: away, gang war, gulo, pop corn, street food
Isang gabi na pauwi ako sa amin, ako ay napahinto. Tinabihan ko ang isang manong na animo’y sipag na sipag sa kanyang ginagawa.
Bigla may nakita akong dalawang grupo ng mga kabataang nag-aaway. Naghahagisan ng mga bote at nagmumurahan. Gang war iyon ng mga kabataan na ewan kung ano ba ang kanilang pinag-awayan.
Ang ingay nila ay nakakarindi pare-pareho silang naghahamunan ng tapang. Maya-maya pa ay nag-upakan na ang bawat miyembro ng dalawang grupo. Hindi ko na masasabi kung kanino nga bang kakampi ‘yong isa na natumba na sa kalye habang binubugbog ng isang blonde ang buhok.
Tas napatingin din ako dun sa dalawang babae na take note, hindi nagsasabunutan at nagsasampalan, kundi nagtatadyakan. Parang mga sanay talaga sa away kasi halos lumilipad sa ere.
Nakarinig ako ng mga nag-uusap sa tabi ko. Ang sabi ay nagsimula lang lahat ‘yon sa isang tingin na masama. Parang nakursanadahan na mag-away lang. Nakikinig ako nung marinig ko na may sumigaw. Mayroon ata doon ang may dalang sumpak at ice pick. Kanya-kanya sila ng patalim.
Ganoon pala yun no? Ayaw mong isipin pero parang malabong ‘di pumasok sa kokote mo na malamang mamaya ay may bubulagta sa kanila. Maya-maya bigla silang huminto lahat. Wala naman akong narinig na sirena ng mga pulis o mga tanod na may hawak na batuta o arnis.
Yung isang lalake na may hawak na sumpak lumapit sa akin, wala naman siyang dugo. Noong una hindi ko siya nakilala pero noong magkalapit na kami naalala ko na kung sino siya. Tas noong nasa harapan ko na siya parang nanood ang lahat sa amin. Tinanong niya ako, ano gusto mo? away, gulo, hug?
Sagot ko?
“Gusto mo pop corn ni Manong. Pareho lang presyo ng plain, strawberry at cheese flavor?”
Hayon pagbayad ko para sa dalawang supot na dala ko, isa sa akin at isa pasalubong ko, ay umalis na ako at tinantanan ko na ang kaka-imagine na kunwari nanood ako ng sine habang niluluto ni manong yong mga popcorn.
Cafe Hoshi
Oktubre 24, 2009 at 5:16 hapon | In dream, entertainment | 36 CommentsTags: business, dream, facebook, online game, Restaurant City
Kung laro sa FB ang pag-uusapan, mas nag-i-stick ako sa “Restaurant City” kahit marami ang nagpa-farmtown (inabandona ko na sa akin) o farmville at sa iba pang mas cool na laro roon. Dumating pa nga sa puntong asar na asar ako kasi ang tagal-tagal mag-load at hirap makapasok. Dagdag pa roon ‘yong bumabagal ang PC ko kapag naka-open siya ( eh medyo anti-FB talaga ‘to).
Pero hanggang ngayon, ayaw ko pa rin tantanan ito at kahit may ibang resto na mas nagagandahan ako. Kumukuha ako ng tip para mag-level up pero ayoko mangopya, gusto ko idea ko mismo ang design doon. Kahit parang eng-eng lang.
Façade of my resto
Kung totoo lang siguro ‘to, malamang mahihirapan akong makabawi sa kita. Magastos ako lalo noong una. Ang isa ko ngang nakuhang award ay pagkilala sa aking pakikipag- shopaholic. Malamang din ay maguguluhan ang mga customers ko kasi bukod sa ang labo-labo ng ayos ng aking exterior and interior designs noon ay labo-labo rin ng menu ko. Basta depende lahat sa mood ko, madali ako magdesisyon sa pagpapalit ng mga kabagayan o paggastos. Katwiran ko, sa totoong buhay kuripot ako, hanggang dito ba naman? Iyon ang baba ng popularity.
Subalit, paunti-unti nakuha ko na ang ibig kong designs, mapaloob at labas. Hindi ko pa rin makuhang magyabang sa bagay na ‘yan pero sobrang kontento ako every time na pinagmamasdan ko ito ngayon. Lagi pa rin naman akong walang pera, pero I know na part ‘yon ng aking investment para mapaganda, tumaas ang level at makapagdagdag ng mga ingredients. Magastos pero medyo alam ko na kung ano ang mas magandang pagkagastusan.
Napagtanto ko na kaya ko siguro pinagtatyagaan ang laro na ito ay dahil psychologically sina-satisfy nito ang dream ko sa pagde-design, pagbili ng mga kabagayan, matutong magluto at higit sa lahat ay magnegosyo. Like real business, pwede rin kasi ang larong ito na iwan-iwanan at isabay sa ibang gawain. Very pang yuppies at busy students talaga.
Hoshi in Resto city
Hindi ko sinasabi na magsipaglaro tayo ng resto city, siempre mas maraming laro na tiyak na magugustuhan n’yo (may Café World na rin ako). Ang nakakatuwa lang ay na-realize ko sa sa bagay na ito ang mga gusto kong gawin na hindi ko magawa, ‘yong puwedeng pangarap ko at magandang taktika sa pagnenegosyo.
Well sana nga ay magkaroon ako ng Café Hoshi someday ‘di ba?!
Pick 5
Oktubre 22, 2009 at 10:45 umaga | In emotion, journey, problem, self, sentiment, society, women, work | 16 CommentsTags: achievement, direction, hope, interpre, life, option, path, psychology, stres, stress-buster
Okay for people asking me kung ano ang meaning ng aking drawing sa post kong “I,” eto na ibibigay ko na. Maraming salamat nga pala sa mga nagbigay ng komento at doon sa iba na hindi pa nakapagbibigay ay…wala na, sarado na , boooh! ibibigay ko na nga itong interpretation di ba?! Hehehe!
Ang pamagat nito ay “Point of five directions”
hulaan?
Pwedeng tao o sitwasyon ang point na nasa gitna (siempre). Mayroon itong at least five things na pwedeng pagpilian o directions na pwedeng tahakin. Actually, ‘di ko sinasadya na ‘yong dalawang arrow (dapat lalagay ko ‘yong tulis pero naisip ko na ang direksyon ng buhay ay nagbabago so ‘wag na lang) ay mag-cross. Pero tama lang ‘yon kasi may part kasi sa buhay natin (este ako pala) na nagtatagpo talaga ng landas o nakakaapekto sa isa’t isa. Gusto ko na sana i-elaborate ‘yon kaso mas type ko na next year na lang. Basta ang clue ay isasama ko ‘yon sa future entry ko na THANKS 2009!
Samantala, hindi nga ba’t dumadaan tayo sa sitwasyon na feeling natin ay stagnant lang lahat at mayroon din namang na ang dami-daming nangyayari. Subalit, masasabi ring kapag may sinugalang bagay ay may nagsa-suffer na isang aspect at puwede din iyong parang since birth ay maaalat talaga ang pagkakataon.
Iba-iba ang approach natin sa nailalatag na sitwasyon sa atin. May sige ng sige at mayroon din namang mabagal kung kumilos. Ako, medyo mapag-isip akong tao (obvious ba?!). Gusto ko hanggat maaari ay inaalisa ko muna bago ko umaksyon. Ayoko atang sinisisi ko sarili ko, kasi nagpadalos-dalos ako. Iyon nga lang ‘di sa lahat ng oras ay puwede pang makapag-isip at kahit mag-isip din ay hindi mo talaga makokontrol ang posibleng mangyari.
Humahanga ako sa mga taong nangangarap at tinutupad ang mga ‘yon. Malaki o maliit, ang bawat achievement ay achievement pa rin. Hindi dapat pinapares sa iba at hindi dapat nawawalan. Honestly, dumating ako sa point na ayoko na mag-expect kasi napu-frustrate din naman ako pero pangit naman siguro kung pati ang umasa sa pag-asa ay mawalan tayo ‘di ba?
ice cream yan no!
Kagabi napanaginipan ko na nasa isang forum ako, pick five (parang sa facebook lang no?!) ng kahit anong hit list na trip ko. Doon sa dream ko, naisip ko raw ‘yong bagay na iniisip o ginagawa ko kapag nai-stress/ napapagod/ nalulungkot at kailangan ko ng inspirasyon. Well ito ang mga ‘yon…(as in according sa panaginip ko at sa totoong buhay)
Five na nagpapawala ng aking stress o nag-i-inspire sa akin
- Family
- Friends
- Ice Cream
- Sound trip (sa isang lugar na ako lang ang tao)
- Videoke / Writng/ Films/ Dancing
Pansin n’yo ba na mahilig talaga ako sa “o,” “/,” at “at.” Ako ‘di ko napansin o nawala lang sa isip ko, puwede ring baka namalik mata ako at ewan ko nga ba.
Mabahong Action
Oktubre 17, 2009 at 2:30 hapon | In entertainment, story | 26 CommentsTags: action films, drama, dumi, feces, joke, pupu, Pupu series, tae, toilet humor
Bago pa sabihin na unti-unti nang natitigok ang movie industry ay kapansin-pansin na nauna nang nabaon sa hukay ang mga action films. Wala na ang mga blasting, ang mga nakakatakot ng pagmumukha ng mga goons, ang mga pa-tweetums pero nagpapa-sexy na leading ladies at ang mga maaangas na bida na kadalasan ay naka-leather jacket na itim.
Siempre dagdag pa sa naging dagok dito ang pagpanaw ng tinaguriang Da King ng action films sa bansa na si Fernando Poe Jr., ang kaisa-isang actor na kinikilala kong action star. Pero bakit hindi natin buhayin ang mga pamatay na linya nila di ba? Yun nga lang medyo mabaho ang dating.
Akin ang Trono
Eksena: Nagtutukan ng baril sina Pupung Wagi at si Pupung Pugak. Pareho nilang kini-claim na balwarte nila ang trono.
Pupung Pugak: Hindi mo makukuha ang inidorong ito! Dadaan ka muna sa ibabaw ng aking bangkay.
Pupung Wagi: Puro ka satsat este hangin, tapusin na natin ito (puro-rot-rot!)
Matira Matibay
Eksena: Patuloy ang bakbakan sa pagitan ng grupo nina Pupung Sawi at Pupung Yagit. Gustong patunayan ng bawat isa na sila ang malakas.
Pupung Sawi: Tingnan natin kung hanggang saan ang tapang mo, tae ka!
Pupung Yagit: Oo ngayon na natin mapapatunayan kung sino sa atin ang masasawi, loser!
Isasama kita sa hukay
Eksena: Galit na galit si Pupung Wagi dahil trinaydor siya ni Pupung Yagit. Dahil kasi ditto ipa-flush na sila ng Janitor.
Pupung Wagi: Akala ko ang ahas nasa gubat, meron din pala sa kubeta
Pupung Yagit: Ang hirap kasi sa iyo, akala mo di ka tae. mahilig kang mag-Trust. Ang lagay ba ay ako lang, siempre isasama na kita sa hukay (pusong negro).
Janitor: Grabi man mga ini daku-daku, hay pastilan!
Para sa iyo, lahat gagawin ko
Uu: Natatakot ako Doro, pakiramdam ko malapit na tayong magkahiwalay
IniDoro: Lahat gagawin ko, kahit buhay ko isasanggalang ko para sa iyo kahit kailan, kahit saan.
Uu: talaga Pups?!…
(Eh dumaan ulit yung Janitor, nag-flush)
Janitor: lentek di naman ni-plus tung toilit, bweset (grrr urf urf)
IniDoro: Uu!!!!!
Tiagong Pupu
Tiagong Pupu: Hangga’t hawak ko itong magic kwintas, kawawa ang hahara sa aking daraanan. Hehehe. Humanda kayo Pupung Sawi, lintik lang ang walang ganti!
(sinusubukan na ni Pupu na dumaosdos sa Inidoro nang may…
Mr. Janitor with Mr. Clean and Mr. Muscle: I’m no body, no body, no body but you. Nandaren sarameun silheo nigaanimyeon silheo, I want no body, no body, no body…
Agoy! finish na rin sa wakas!
I
Oktubre 14, 2009 at 1:39 hapon | In emotion, journey, self, sentiment | 25 CommentsTags: life, point of view, psychology, pyschology, self, self-analysis
maraming bagay na naglalaro sa aking isipan, na sa dami ay hindi ko na ma-explain at tinatamad na akong sabihin.
basta ito ‘yon..
hulaan?
i-pyschology n’yo na lang ako sa ubod ng linaw pero weird na drawing ko. hehehe!
Binabati ko silang dalawa ng…
Oktubre 10, 2009 at 10:33 umaga | In emotion, memory, sentiment, society, story | 18 CommentsTags: education, greetings, happy teachers' day, ramon naanep, student, teacher, victoria diaz
Bago ang lahat hihingi ako ng patawad, bakit? Hindi ako nagpaalam na babanggitin ko ang kanilang pangalan. Saan man sila ngayon, masaliksik man nila ito ay more power na lang po, wag n’yo ako sugurin. Bukod sa mabilis akong tumakbo ay maganda naman po ang aking sasabihin.
Makailang beses ko ng binanggit sa aking hoshilandia (a.k.a. hoshiville), maging sa aking mga kaibigan, kasamahan, at kakwentuhan na kung papapipiliin ako, mas gusto ko ang high school. Nasa pagitan ka ng pagiging bata at pagbibinata este pagdadalaga. Ang iintindihin mo ay paano mo iko-combo ang bulakbol sa pag-aaral
Mas masaya ako noon kasi marami akong napatunayan sa lahat. Hindi pala ako basta kayang utuin o buyuin, basta ayaw ko (bribe me!). Kaya kong magtipid kung kinakailangan at maging waldas (na mas madalas). Na ang pagiging malikhain ay malayo ang mararating pero dapat nilulugar. At kaya kong pakisamahan ang lahat at makakuha ng respeto (sa paniwala ko)
Nadisukbre ko rin ang iba kong talento na kinagaliwan ng marami. Isang bagay na nagpapakabog sa aking dibdib pero very satisfying. Ano ‘yon? Basta kapag tumuntong ako ng entablado nag-iiba ang aking anyo, pagkatao, paligid, at pagtingin sa mundo. Nagsasanib ang aking emosyon at isipan na siyang tumutulak sa akin na magkaroon ng adrenaline rush (“It’s very common, you can google it!”)
Siempre isa pang masaya doon ay magkaroon ng hinahangaan at manghahanga. Iyong mga nakanganga kapag dumadaan ka este nagpapapansin pala. Nakakapula kaya ng mukha ang makatanggap ng panunukso, pagpapalipad hangin o ng mga sulat at bulaklak (lalo na kapag initsa o hinampas pa sa ‘yo). “Ah mga Pre gusto ko man kayo banggitin ay ‘wag na baka ma-detect na liar ako.”
Ang gusto kong banggitin ay ang mga taong pumukaw sa aking kamalayan. Ang dalawang taong, imbes na katakutan ko ay nirerespeto at hinahangaan ko. Dahil doon sa isa, nahilig ako sa History, Greek mythology, current events at economics. Dahil naman sa ikalawa ay napagtanto ko na may values pala ako at mahal ko ang panitikan at wikang Filipino. Salamat talaga sa kanilang dalawa!
Happy Teacher’s Day Sir Ramon Naanep at Ma’am Victoria Diaz. Hindi ko pinangarap na maging guro pero kung hihingin ng pagkakataon. Kayo at wala ng iba ang aking magiging mga modelo. Mabuhay po kayo! Sana’y magkaroon pa ng mga kagaya ninyo sa Pilipinas. Para ang edukasyon ay hindi maging obligasyon o laro-laro lamang.
Thanks 4 d hits!
Oktubre 7, 2009 at 4:38 umaga | In emotion, favorite, work | 18 CommentsTags: art, blog search, hits, hoshi, monologue, online traffic, passion, thankful, thanks
Ayoko sana mag-post pa ng panibagong entry kasi masaya pa ako sa pagse-celebrate (virtually) ng dalawang taon ng Hoshilandia. Actually may gusto pa nga akong idagdag sa aking second official statement, so pakibasa pa rin po. Kaya nga lamang ay hindi ko mapapalampas ang bagay na matagal ko ng napapansin.
Palaging may hits ‘yong post ko na “Bi-day ni Nanay (a Hoshi’s monologue). Ikako baka naman may nag-aaral ng monologue or whatsoever tapos ang bumubuluga ay iyon na ngang post. Nakakatuwa lang na na-notice ko na simula ng mailathala ko ‘yon ay halos palagi na siyang part ng top posts ko every day.
Thank you po sa mga nagbo-view! Ang monologue na ‘yon ay hindi lamang basta kinatha kundi may bahid talaga ng katotohanan. Siempre pa!
thank u sa paghahanap
Nakakatuwa lang ngayong araw na malaman na talagang ang mismong piece ko na pala talaga ang binabasa o sini-search. Nag-iisa ka man o marami kayong bumabasa noon, maraming salamat sa pagbabasa!
Naniniwala naman ako na bawat isa sa atin ay may kani-kaniyang linya sa buhay at magandang ipahayag sa paraang masining o punong-puno ng passion.
Mabuhay!
HitokiriHoshi-kyou
Hitokirihoshi is a blogger who occupies space and has mass.
(no question? okay read now, comment and be happy!)
-
Chinilin
-
-
http://kwentotpaniniwalanihitokirihoshi.wordpress.com by hitokirihoshi is licensed under a Creative Commons Attribution-Noncommercial-No Derivative Works 3.0 Philippines License.
Based on a work at kwentotpaniniwalanihitokirihoshi.wordpress.com.
Permissions beyond the scope of this license may be available at http://kwentotpaniniwalanihitokirihoshi.wordpress.com. bantay
parak
Sumulat ng Blog sa WordPress.com. | Theme: Pool by Borja Fernandez.
Entries and comments feeds.
