friendship

Dear Ate Jevs,

Makailang beses ko na rin tinanong ang aking sarili kung mabuti ba akong kaibigan? Kung tama ba ang sinasamahan kong mga tao o kung ganun lang talaga ang takbo ng sinasabi nilang friendship?

Bakit sa tuwina naiisip ko na kung di ko man magawa ang perperkto o the best para sa mga tinatawag kong kaibigan, ginagawa ko naman ang magagawa ko para sa kanila? Bakit kahit ganun, natatagpuan ko minsan ang aking sarili na nag-iisa at mahirap silang malapitan? Kung di man malayo sila sa distansya, parang ang hirap talaga nilang imbitahan para ako samahan.

Pero mahirap lagi ang malungkot sa mga bagay na hindi mo basta mababago. Isinasantabi ko ang aking mga hinuha dahil alam ko marami pa akong dapat ipagpasalamat kaysa magtampo, na marahil ay baka likha lamang ng mapaglaro kong isipan.

Masaya ako na magkaroon ng kakilala at totoong mga kaibigan sa paglipas ng panahon. Sila ang ekstensyon ng aking pamilya at lalo ng aking sarili. Pero sinisikap ko ring maging ako at makayanang tumayo na mag-isa sa ilang pagkakataon dahil kailangan.

Subalit may limitasyon nga ang lahat, may mga taong humahamon talaga sa iyong pang-unawa at katatagan. Kung hindi sila malapit sa iyo, baka balewalain mo pero dahil itinuring mo silang barkada parang ang kirot nun ay tagos sa puso. Ano nga ba ang sangkap sa pagkakaibigan? Bonding time, word of honor, trust, loyalty or pagbibigay ng importansya?

May mga pagkakataon na napagtatanto ko na kung sino pa ang ‘di malapit sa iyo o iyong mga ‘di mo inaasahan ang siyang tutulong sa iyo sa kagipitan. Alam mong ang simple-simple pero ibang tao pa ang nakagawa sa iyo. Tingnan mo nga naman, ang kabutihan o pagiging totoong tao ay di lang nakasentro sa pagkakaibigan, pamilya, relihiyon kundi sa indibidwalidad.

Sumasainyo,

Lindsay Gohan

———————————————-

Dear Ms. Gohan,

Lalim naman pero may saltik sa kaibuturan ng banga. Sa sobrang lalim hindi ko na alam kung paano ko hahalukayin ang aking tugon. Jokeness!

Enwei, totoo na sa friendship ay hindi lamang yung puro the best ang nangyayari. At dahil hindi mga bagay ang mga kaibigan, mayroon silang emosyon at pag-iisip na maaaring hindi natin masakyan eventually. Maaaring masaktan ka at datnan (hindi ng period) ka ng kawalan ng tiwala sa friendship pero wag mong hayaan.

Malaki ang populasyon ng Pilipinas o maging ng buong Asia. Marami ka pang makikilalang tao na posibileng magiging matalik mong kaibigan. May positive attitude ka kaya pag-ibayuhin mo ‘yan. Anyway, mabuti o masamang kaibigan, ingredients pa rin sila para sa makabuluhan at colorful experiences sa life na ito. Mahirap naman talaga ang makahanap ng totong kaibigan pero kapag nakita mo sila maswerte ka talaga.

Smashingly cute,

Ate Jevs

 

Oops… I’m composing again!

Kwentong CP ‘2!

Habang wala pa rin ang aking cellphone (na sabi ay i-import pa sa ibang bansa ang part na nasira), ay ini-enjoy ko pa ang binili kong mumurahing CP (na talagang nakaplanog bilhin for rakets and epektus).

Black and white siya, maliit, para ulit toy at sobrang basic ang mga features. Isa ngang maipagmamalaki nito ay may flash light ito na maliwanag naman talaga in fairness. Pero ang isang bagay pa na nagpapasaya sa akin sa paggamit nito ay ang… makakapag-compose ulit ako ng tones. Alam mo pa bang i-key in ang 4g1, 8.a3, 16-, 1#c2 na may tempo na 140?

Bluito & my New CP

Napapagiti pa talaga ako habang binubuklat yung lumang notes ko ng mga sinulat at ni-print kong ring tones (naka-compile talaga sila, kasama ng mga lyrics ng mga kantang gusto ko). Hindi ba dati makakabili pa tayo ng mga libro ng mga ringtones, jokes etc.?

Past time ko dati ang mag-compose ng kanta at maglaro ng snakes o bantumi kapag walang ginagawa. Second na lang ang mag-forward ng message o quotes na minsan ay ang tse-cheesy. Hahaha! Sa tuwa ko, ipinagmalaki ko pa sa mga kasama ko ang mga nagawa kong ringtones. In fairness karamihan naman ay nahulaan nila.

Wahhhh saya ng back to basic, parang feeling ko ay “In character ako” kahit sa pakiwari ko may natatawa sa cellphone ko. Bahala sila bleeeehhhh!

 

Hoshi in Dreamland

Synopsis:

Kagagaling ko lang sa pagsisiesta and once again ginamitan na naman ako ng psychology sa dreamland. Nakaka-strike two na nga ako in one week. I have my own interpretation pero baka meron din kayo sa 2 dreams ko na I think ay may common denominator.

Episode 1: Beaded Necklace

Nasa mall si Hoshi with her family. Matapos niyang matawag ang pasaway niyang pamangkin, nakita niya si Pao at nakita rin siya nito. Hindi niya alam kung bakit ang unang pumasok sa utak niya ay takbuhan ito. She ran as fast as she could, lumipad ng mataas at maging invisible. But this time, magaling ang lalakeng humahabol sa kanya parang hindi n’ya matakasan.

When finally naisip niyang tapusin na ang marathon game na iyon, hinaharap niya si Pao na naging si Eli. At binibigyan siya nito ng beaded necklace.

Episode 2: YM

Sa isang common place kung san madalas namamalagi si Hoshi, napansin niyang may isang pinagkaiba rito. May isang ekstrang upuan dun na napag-alaman niyang pwesto pala ni Mike.

Naisip niyang for years wala siyang kontak dito and now, pwede na silang mag-chat araw-araw through YM. She was about to ask someone para tawagin si Mike at hingin dito ang ym nito. Subalit, hindi niya tinuloy. Ano pumasok sa utak niya? Siguro pride o wala lang…

Short and simple pero meaningful ang mga eksena sa dreamland. Pwede iyong effect lamang pag—iisip, usig ng subconscious mind, at siguro premonition. May naiisip ba kayong intepretatation sa story one and two?

 

Sleepless in Shuttle

Stress or may insomnia na si hoshi? Ewan basta lately especially pag may pasok, ang tulog niya ay halos nasa 4 to 5 hours na lang, ‘yon na ‘yong may quality ha.  Dati ‘di niya gaanong iniinda kung medyo kulang siya sa tulog, katwiran niya ay mas gugustuhin na niya ang kulang kaysa sobra-sobra kasi mabigat sa pakiramdam. yun nga lang parang feeling niya ay anemic na siya.

Dati, hindi s’ya makatulog pag di nakahilata sa kama, banig o folding bed.  Pero nung tumuntong na siya ng college, dahil sa puyat  at pagod sa malayo niyang pamantasan ay unti-unti na niyang nakasanayan ang matulog kahit nakaupo sa FX. Nung nagtrabaho naman na siya ay nakakaidlip-idlip na rin siya sa maalinsangan o kung minsan ay mahulamig-mig na simoy ng bus.  Dun na niya binabawi ang kanyang puyat.

Pero aminado naman si Hoshi na hindi lang naman related sa work why siya kulang sa sleep lately.  Palagi na siyang nanood ng movie. Buti na yon kesa naman sa series dava?!

porma ng mga sleepless

One secret na kanyang sinabi ay hindi raw siya yong tipong madaling makatulog. Parang it takes 10-15 minutes kahit pa nakahiga na siya and all. Part na ata ng body clock niya ang magmuni-muni bago makapaglakbay sa dreamland.  Well, unless na pagod na pagod siya o antok na antok. Hindi na nga niya matandaan kung kailan yung naging mahaba ang tulog niya na hindi pilit. Basta trip daw niyang matulog at dinadalaw na siya ng antok kaso parang ‘di naman siya makatulog ng maayos.

Another secret niya na-reveal ay nang may makitulog sa kanyang Purple Nassau. What? Si Hoshi nag-i-sleep talk. Buti na lang, hindi siya ‘yong tipong nakakabuo ng sentence. Maximum na ang two words at nagigising na siya. Minsan lang din daw yun, siguro pag sobrang stress na siya. Pero sabi isa rin daw senyales yun ng anxiety.

Tinanong ko siya baka naman over na siya sa pagkakape. Sagot niya kahit nakakadalawang 3 in 1 coffee na siya sa maghapon. Inaantok pa rin siya. Okay fine! Naisip na lang niya ay baka gumugulo na naman ang ayos ng kanyang Purple Nassau at masyado siyang abala sa kanyang ipinopostrong sari-saring biz. Well aja, jia you y mas suerte na lang sa kanya. Nawa’y masolusyunan niya ang kanyang  problema.

 

Ang Pinakapaboritong Nora Aunor Movies

At last may nakita na po akong video rental shop na malapit. At ang isa sa mga unang pelikula na aking hiniram ay ang huling commercial film ng tinaguriang Superstar ng local cinema na si Nora Aunor.

Ang Naglalayag ay pelikula niya kasama sina Yul Servo, Aleck Bovick, Jaclyn Jose, Chanda Romero, Irma Adlawan, at Celia Rodriguez. Hindi ko type ang istorya kasi di ko masakyan pero hindi ko naman sinasabing pangit. Siguro nga ay effective si Nora rito kasi kahit papaano napa-isip talaga ako kung what if ay mangyari rin sa akin na umibig ako sa isang mas bata sa akin, tipong mga dekada.

Mas gusto ko pa rin ang mga luma niyang pelikula na napanood ko – Ang Minsa’y May Isang Gamu-gamo, The Flor Contemplacion at Himala. Interesado naman akong mapanood ang kanyang Ina ka ng anak mo, Bona at Tatlong taong walang Diyos.

Samantala narito naman po ang countdown ng Pinakapaboritong Nora Aunor Movies na itinampok sa Ang Pinaka.

10. Merika (1984 at directed by Gil Portes)

9. Bulaklak sa city jail – (1984 at directed by Mario O’ Hara)

8. Bakit BUghaw ang langit, (1981, dinirek ni Mario ‘O Hara)

7. Atsay (1978, dinirek ni Eddie Garcia)

6. The Flor Contemplacion Story (1995, dinirek ni Joel Lamangan)

5. Ina ka ng anak mo (1979, dinirek ni Lino Brocka)

4. Bona (1980, dinirek ni  Lino Brocka)

3. Minsa’y isang gamu-gamo (1976, dinirek ni Lupita Kashiwahara)  ito ay tungkol sa isang nurse na mangingibang bansa na sana papuntang Amerika. Pero nabaril ang kanyang kapatid ng mga air force na kano.  Dito nagmula ang linyang

“My brother is not a pig, my brother is not a pig. Ang kapatid koy’ tao. Hindi baboy damo.

2. Tatlong taong walang Diyos (1976, sinulat at dinirek ni Mario O’ Hara)

1. Himala, (1982, dinirek ni Ishmael Bernal)–

kwento ito ni Elsa na di umano’y pinapapakitaan ng Mahal na Birhen at nakapanggagamot. Dumating ang puntong nawalan na umano siya ng kapangyarihan at sinisisi siya sa pagkamatay ng kanyang matalik at tagasuportang kaibigan. Anong nangyari? Panoorin ninyo.

Dito nagmula ang linyang “Walang himala, ang himala ay nasa puso ng tao, nasa puso nating lahat. Tayo ang gumagawa ng mga himala, tayo ang gumagawa ng mga sumpa, ng mga dios.”

At para sa mga hindi pa nakakaalam ang Himala ay kinilala ng CNN APSA Viewers Choice Award bilang Best Asia Pacific Film of all time . Tinalo nito ang Seven samurai ng Japan (2^nd place) at   sikat na Crouching Tiger Hidden Dragon ni Taiwanese director Ang Lee at co production ng China, Hong Kong, Taiwan, at United State.

 

iThank U… bye bye muna

Hitokirihoshi’s Official statement

dumating sa aking buhay na kailangan ko ng magdesisyon… mabilis ko itong pinag-isipan kahit alam kong maraming pwedeng mangyari at marami akong isasakripisyo.

pansamanatala po ay  puputulin ko ko muna ang communication and connection ko sa ibang tao… bye bye na na rin muna sa aking kinahihiligang paniniltrato o pagkuha ng picture (papasa ng basic photography)… at sa mga susunod na araw, nakikinita-kita ko na rin  na mahihirapan na akong bumangon. Baka nga rin maguluhan na ako sa mga petsa e.

Napagtanto ko po… na malaking bahagi ng aking pagse-cellphone ay music… pag di nababasa ang laman ng memory card… wala akong ganang gumamit, eddie wala ng kwentang mag-cp.

may nagsabi sa akin eh bat d ako mag -iPod, ang sagot ko lang ay ” ayoko! Sa cp may music ka na may nadudotdot ka pa. YUn lang iThank U!

 

Confession of a slayer

Dear Ate Jevs,

Sisimulan ko ang aking kwento noong 1995 kung kailan ako naospital. Sa loob ng ilang araw na naburo at nakakadama ako ng sakit, unti-unting nabuo sa aking isipan ang masidhi kung pagnanasang pumatay.

Pagsapit ng dilim o kahit sa tanghaling tapat, kapag may nararamdaman ako sa aking binti… naroon ang bugso ng aking damdamin. Napopoot ako at gumagawa ako ng paraan para pumaslang.  Gusto ko ang makakita ng dugo, gusto ko madami at mas matinding paraan ang nagamit ko, mas ikakasiya ko.

Nag-umpisa ako sa paggawa ng bitag sa aking mga biktima. Isa sa mga una kong ginamit ay ang pagpapaamoy ko muna sila ng ¹isang bagay na kung saan unti-unti silang mahihilo at kalaunan ay mamatay. Ginamit ko rin ang technique na itinuro ng aking tiyahin, ang pagpahid ng gamit na gamit na mantika sa ‘di na ginagamit na plato. Sa pamamagitan noon, madali akong nakakadale at hindi na sila nakakawala sa aking maitim na balak.

Pero nagkaroon din ng pagkakataon na kusang lumalapit na sa akin ang aking mga biktima at napapatay ko sila ng ‘di sinasadya.  Naisip ko na rin na kailangan kong pigilan ang aking sarili at iwasan sila. Bumibili ako ng ² gamot, matama ko ‘yong pinapahid sa aking binti at hita, oras na umaatake ang aking topak.

Ngayon nate-tempt na naman ako na pumatay, lalo na’t kakunstaba ko na ang aking buong pamilya. Mayroong kaming pinakabagong kinahuhumalingan na pampatay.

Oh ‘di ba para lang kaming naglalaro pag pumapatay ng lamok… ganda pa niyang spark lang ng spark habang tintetepok ang mga lamok.

June Antonio

——–

Dear June,

Ewan ko sa iyo June, tinakot mo ako, iyon lang pala. Hahaha! Pero mabuti ngang puksain ‘yang mga yan dahil mahirap magka-dengue lalo na’t tag-ulan ngayon.  Alam mo bang ang dengue ay pwede kang patayin in one week kung hindi maagapan?

Kaya po mga ka-Hoshilandia, ingat po palagi at panatilihin ang kalinisan sa inyong kabayahan. Lahat ng iniimbak na tubig ay takpan at linisan ang mga kanal. Isang sintomas na ng dengue ay pananakit ng tiyan at tuloy-tuloy na lagnat.

Ayon sa aking pagkakatanda, ‘yong mga nagkakaroon ng red rushes or spots (maliit masyado) ay third stage na at kapag nilabasan na ng dugo ang ilong o bibig, 4^th stage na ‘yon. Kapag ganun malala na ang dengue at maaari ng mabingit sa kamatayan.

Paalala ng inyong abang lingkod,

Ate Jevs

Note

¹ katol

² off lotion

 

Golf and Master Louie

Alam ko ang larong golf, ‘di ba dun champion sina Efren bata Reyes este si Tiger Woods. Pero aamin ko na hindi ako marunong maglaro nun at hindi ko alam kung kailan din ako makakalaro nun. Pero nai-imagine ko naman maglaro, lalo na ‘pag napapadako ako sa VMMC (Veterans Memorial Medical Center) sa North Avenue, Q.C.

Kaya pag-uwi ko nagsi- siato ako, kasi anuman ang happiness mo – abutin mo, habulin mo, aksyunan mo dahil dapat may energy. Hehehe –( nga pala bayabas lang ang vitamin ko. hehehe)

And ang good news naman ay ‘di ko man matupad ito sa ngayon ay may isang tao naman na malapit sa akin ang nagkampeon dito, hindi po si Tiger (hindi pa kami close you know), kundi ang aking pamangkin na si Louie Pablo na naninirahan sa New Zealand.

Ayon nga sa website na http://www.pinoygolf.co.nz/,  nasungkit ng aking 11 taong gulang na pamangkin ang 1st American Idol tournament ng Pinoy Golfers Club doon.  And take note, bukod sa tinalo niya ang  umano’y all time great golfer na si Billy “Malagkit” Misa ay tinawag pa siyang Master (big deal talaga sa akin di ba?). Ako kaya kailan tatawaging Sensei Hitokirihoshi o Bossing Hitokirihoshi with matching trumpet and red carpet?

Basta Master Louie, keep it up, more power and mabuhay! Proud kami sa bahay at sa hoshilandia sa iyo! Yahoo!

 

Check versus Number

Dahil may pagkamakakalimutin si Hitokirihoshi na kilala ring Hoshi, gumagamit siya ng notebooks (small and regular size), organizer/ planner, and white board. Bukod pa roon yung pinup papers or improvised sticky notes niya sa trabaho.

Hanggat maaari, wish niyang may ma-accomplish sa mga goals na sine-set niya mapa-long term or short term man iyon. Kahit antukin at mabagal kumilos, hanggad niyang maging produktibo araw-araw. Mahilig siyang gumamit ng outline at enumeration (kahit madalas wala sa chronological order) sa paglilista. Ikinatutuwa niya ang mag-isip at maglista pero minsan ay napu-frustrate din siya kapag nakikita niyang nanatiling lista lamang ang kanyang mga sinulat.

One time, nagkasama sila ni Syngkit at nagliwaliw sila sa isang mall sa Ortigas area (tatlo ‘yon ‘di ba?). Namili sila, kumain at nakatanggap siya ng regalo mula kay Syngkit. Normal naman ang lahat habang kumakain sila sa isang medyo mamahaling Italian restaurant nang voila… naglabas ng isang mini notebook si Syngkit at nakalista roon ang kanyang mga pinamili at gagawin para sa araw na ‘yon.

Hindi napigilan ni Hoshi na humagalpak sa kakatawa ng mapansin niya na sa bawat item na nakalista ay may katapat yung square kung saan nilalagyan ni Syngkit ng check. Hindi siya makapaniwalang naggaganun ito. Nagtataka si Syngkit bat siya pinagtatawanan, although super explain naman siya sa alaskador na si Hoshi. Saad pa ni Hoshi, “ako rin gagawa naman niyan pero iibahin ko ang version ko ‘yong sini-shade naman (‘yong gaya sa mga exam).

Lumipas ang ilang buwan, mag-isang mamimili si Hitokirihoshi. Naglista siya ng kanyang bibilhin nang maisip niyang bat ‘di niya gayahin ang ginagawa ni Syngkit. Kahit para siyang tumataya sa lotto at naniningil ng pautang, na-realize niyang iba pala ang feeling kapag nagtse-check nang mga nagawa at nakuha. Kapag basta mo kasing nilista at de-numero, parang psychologically, nakakatamad gawin at masyado mong minamanduhan ang iyong sarili.

Mula noon ay de-tsek na rin ang kanyang listahan (‘pag sinipag at maraming tinta ang ballpen de-shade din). Natutuwa siyang punan ng check ang kanyang mga nililista mapa-gagawin o bibilhin man yun. Check, check, check!

<!–[if !mso]> <! st1\:*{behavior:url(#ieooui) } –>

Dahil may pagkamakakalimutin si Hitokirihoshi na kilala ring Hoshi, gumagamit siya ng notebooks (small and regular size), organizer/ planner, and white board. Bukod pa roon yung pinup papers or improvised sticky notes niya sa trabaho.

Hanggat maaari, wish niyang may ma-accomplish sa mga goals na sine-set niya mapa-long term or short term man iyon. Kahit antukin at mabagal kumilos, hanggad niyang maging produktibo araw-araw. Mahilig siyang gumamit ng outline at enumeration (kahit madalas wala sa chronological order) sa paglilista. Ikinatutuwa niya ang mag-isip at maglista pero minsan ay napu-frustrate din siya kapag nakikita niyang nanatiling lista lamang ang kanyang mga sinulat.

One time, nagkasama sila ni Syngkit at nagliwaliw sila sa isang mall sa Ortigas area (tatlo ‘yon ‘di ba?). Namili sila, kumain at nakatanggap siya ng regalo mula kay Syngkit. Normal naman ang lahat habang kumakain sila sa isang medyo mamahaling Italian restaurant nang voila… naglabas ng isang mini notebook si Syngkit at nakalista roon ang kanyang mga pinamili at gagawin para sa araw na ‘yon.

Hindi napigilan ni Hoshi na humagalpak sa kakatawa ng mapansin niya na sa bawat item na nakalista ay may katapat yung square kung saan nilalagyan ni Syngkit ng check. Hindi siya makapaniwalang naggaganun ito. Nagtataka si Syngkit bat siya pinagtatawanan, although super explain naman siya sa alaskador na si Hoshi. Saad pa ni Hoshi, “ako rin gagawa naman niyan pero iibahin ko ang version ko ‘yong sini-shade naman (‘yong gaya sa mga exam).

Lumipas ang ilang buwan, mag-isang mamimili si Hitokirihoshi. Naglista siya ng kanyang bibilhin nang maisip niyang bat ‘di niya gayahin ang ginagawa ni Syngkit. Kahit para siyang tumataya sa lotto at naniningil ng pautang, na-realize niyang iba pala ang feeling kapag nagtse-check nang mga nagawa at nakuha. Kapag basta mo kasing nilista at de-numero, parang psychologically, nakakatamad gawin at masyado mong m

 

“You’d be the meanest wife ever, okay!”

- “What? Cause I got bored and had sex with you and I didn’t want to like marry you?”

-“Like I’d marry you! You’d be the meanest wife ever, okay? And I know that you weren’t bored that day because there was a lot of stuff on TV, and then ‘The Blair Witch Project’ was coming on Starz and you were like ‘I haven’t seen this since it came out and if so we should watch it’ and then ‘but oh, no, we should just make out instead la la la’”

Ummm… sa totoo lang, nagdadalawang- isip ako na i-share ‘yong amazement ko sa pelikulang Juno pero may social relevance siya at may aral na maidudulot so go!

Napanood ko na ang Juno sa sine siguro mga 2007 or 2008. Doon pa lang nasabi ko na ah addition ito sa favorite movies ko. Napaka-realistic ng plot (unplanned teenage pregnancy) at ang ganda ng pagkakahain ng twists ng istorya. Of course major points pa roon ang effective portrayal nina Ellen Page (Juno), Michael Cera (Paulie Bleeker), Jennifer Garner (Vanessa Loring) and J.K. Simmons (Mac Macguff) sa kani-kanilang character.

Uhmm masasabi ko na may tatlong bagay na sasalo sa isang pangit na pelikula, bukod sa sobrang publicity – iyon ay ang acting, story, and (kung sablay ang script at least) magandang batuhan ng dialogues. Hindi ko masyadong nakuha yung ilang lines noong una kong napanood (hindi ko nagamit masyado ang aking ultra magnetic supersonic radar power nun Madame Leng-leng) pero wahhh, good thing napanood ko ulit.

Na-realize ko na napakalinaw mag-throw ng linya ng mga actors especially si Ellen. Kung ita-transcribe ko ang boses niya hindi ako mahihirapan. Natural na nakakaaliw yung combination ng kwela pero malaman na dialogues.  May dalawa akong pinakagusto bukod doon sa taas na linya nina Juno at Paulie na hilarious talaga at ni-rewind-rewind ko pa. Naka-relate tuloy ako ng todo at naisip ko paano kung may magsabi sa akin nun? na  hindi malabo kasi nasabihan na kaya ako nang..

Eks-class-mate na tumawag sa phone: “Yung tawa mo pala parang demonyo?!”

Hitokiri: buhahahahahah, hindi naman a

HS Eks-class-mate: “Kailan ka ba magpapaka-dalaga/ magma-mature?”

Hitokiri: next year na lang.

HS eks class-mate: (phone) Hindi ka pa rin nagbabago, hindi ka marunong sumeryoso…

(sa isip ni hitokirihoshi: eh loko  pala 2 e – gusto mo ipaligpit kita. joke!)

Pero ang touchy, maliban dun sa issue ng abortion ay ‘yong payo ng dad (J.K.) ni Juno.

“Look, in my opinion, the best thing you can do is find a person who loves you for exactly what you are. Good mood, bad mood, ugly, pretty, handsome, what have you, the right person is still going to think the sun shines out your ass. That’s the kind of person that’s worth sticking with.” -Mac MacGuff

Ganda ‘di ba! Pwedeng narinig n’yo na ‘yan pero iba ‘pag ni-rewind. And hindi lang ‘yan pang romantic aspect kundi for practicality na rin. Isipin mo na lang kapag nagustuhan ka kasi may ganito’t ganyan kang katangian. Eh kung mapanot ka, mag-tungkod, nag-ulyanin, mabaog, ngumiwi ang mukha, maghirap, umitim o pumutla, pumandak etc. eddie bye bye na?

Pero siempre ang pinaka-moral lesson sa Juno ay ang pag-handle sa big problem especially nga sa unplanned pregnancy. Kung nakagawa ka ng mali ‘wag mo ng dagdagan dahil maraming choice. Marami diyan umiinom ng kung anu-ano, nagpupunta kung saan-saan, gumagawa ng anu-anong kabagayan para lang magkaanak. Hirap kasi sa iba na puro pasarap, sa mga fetus ang pahirap.

source of quotes:

http://www.imdb.com/title/tt0467406/quotes

 

Video rentals

Noong high school ako, gustong-gusto ko mag-apply sa isang video rental shop. Feeling ko kasi makulay ang life doon at makakapanood ako ng mga luma at bagong pelikula, at siempre may extra pa akong kita.

Palagi ko ring nai-imagine na para iyong movie. Pagtapos ng klase magmamadali akong pumunta sa locker ko (na wala naman actually) para kunin ang aking clean and plantsadong uniform sa trabaho. Kapag naka-duty na ako, ihihilera ko ang top 10 movies sa eskaparate and magre-recommend ako ng magandang pelikula sa mga costumers na magtatanong. (Ipagpipilitan ko yung mga gusto kong cartoons buhehehe)

Hindi naman ako ganun ka-adik sa mga pelikula pero parang nasasarapan lang akong pangarapin yun. Kahit nga taga-rewind lang ng mga VHS and Betamax, hehehe. Katunayan, ang kauna-unahan ko nga atang card ay ang membership card ko sa ACA. Dumating din ang puntong nag-aambagan pa kaming magkakapatid makarenta lang at nakikipag-unahan kami sa mga bagong labas na movies. Nangarap din ako na balang araw magtatayo ako ng ganun ding business.

Naalala ko nung gumaradweyt ako, nanood ako ng mga feel good and inspirational movies para makondisyon ang utak ko. Ang dalawa dun ay Ever After at Never been kissed ni Drew Barrymore. (Ewan ko lang kung nakatulong na maka-motivate ang mga ‘yon, buhehehe.)

Hayyy! Huli ko atang renta doon 2004 o 2005 pa yung Burlesk Queen (Vilma Santos at Perlas ng Silangan (Fernando Poe Jr. at Susan Roces). Ngayon atat na ulit akong makapanood ng old films lalo na ang mga Tagalog. Sana may mahanap pa ako na ACA or Video City. Alam nyo naman na siguro bat humina ang ganitong negosyo da ba?

 

mahirap makasanayan, mahirap matanggal

I

Maraming bagay ang may-umpisa, may rurok at mayroong hangganan.

Gaya ng isang mausisang bata na nagnanais mapunan ang wala sa kanya

Maaaring matutuwa o mabigla sa pagkakataong ipinagkaloob pero kapag

Masabi niyang ‘ah maganda ito,” dadamhin niya iyon ng buong puso

II

Mahirap makasanayan ang isang bagay dahil mahirap ding iyong maalis

Lalo na’t kung ito ang dahilan kung bakit magaan ang iyong pakiramdam

Pero hindi mo napapansin nagiging bahagi  na ito iyong sistema,

Nang iyong pagkakakilanlan at ng pang-araw araw mong  buhay

III

Subalit dumarating ang punto na iyong susuriin ang iyong sarili

ano na ba ang nangyari?  Kailan ba ang huling… ? Paaano kaya?

Tulad ko, napagtanto ko na marami na pala akong pantalon

At ang tagal, tagal ko ng hindi nagpapalda as in taon na.

Komportable kasi e.